To 2o παραμύθι για μικρούς και μεγάλους της Κυριακούπολης είναι γεγονός!
Με τίτλο "Μην φοβηθείς και αν φυσήξει", εικονογραφημένο επίσης απο την ίδια την συγγραφέα, Κυριακή ΓαΪτανίδου.
Πρώτα ο Θεός, και καλώς εχόντων των πραγμάτων, θα κυκλοφορήσει τυπωμένο τους επόμενους μήνες του έτους.
Παρακάτω μπορείτε να ακούσετε το ομότιτλο τραγούδι εμπνευσμένο απο το βιβλίο, σε στίχους και μουσική της συγγραφέως.
|[Κ]|
Copyright © 2024 Κυριακούπολη. Με την επιφύλαξη παντός δικαιώματος.
Ο χάρτης του γέλιου
Κάθε σώμα έχει τη
δική του ψυχική ακουστική, την εσωτερική και την εξωτερική.
Εκείνη που εκπέμπει, που ηχεί και που αντηχεί, σε διάφορα χρώματα και με
ποικίλα αρώματα. Μια από τις σημαντικότερες εκφάνσεις της ψυχικής ακουστικής
είναι το γέλιο, μια άλλη είναι το κλάμα, και φυσικά, η φωνή. Σήμερα θα σας πω
μια ιστορία, τόσο χαρούμενη όσο και λυπητερή, τόσο φανταστική, όσο και αληθινή,
μια ιστορία για τον ήχο της ψυχής με το πρόσωπο του γέλιου.
Κάποτε, σε έναν κόσμο όχι και τόσο
μακρινό, ούτε και πολύ διαφορετικό από τον δικό μας, ζούσε ένα νεαρό κορίτσι, η
Υακίνθη. Όταν γεννήθηκε, το γέλιο της ήταν λευκό. Η ευωδία που εξέπεμπε ήταν
λεπτή και χαρακτηριστικά γλυκιά. Καθώς κυλούσαν γάργαρα τα χρόνια, η μικρή
Υακίνθη, μάθαινε στο σχολείο πώς να ηχεί το μοναδικό της γέλιο στους άλλους, όπως
αντίστοιχα, ηχούσαν τα δικά τους γέλια και οι υπόλοιποι σε εκείνη.
Κάποια γέλια ήταν δροσερά, άλλα
πνιχτά, μερικά θα τα λέγαμε δυνατά, ενώ πάλι άλλα, έμοιαζαν ντροπαλά. Φυσικά
υπήρχαν γέλια σε όλες τις αποχρώσεις που μπορούμε να φανταστούμε. Η μικρή
Υακίνθη με το λευκό, λεπτό και γλυκό χαμόγελο, που όμοιο του δεν είχε ξανα
ακούσει ο κόσμος εδώ και αρκετά χρόνια διέθετε μια ακόμα αρετή των ελαχίστων. Η
εσωτερική ψυχική ακουστική της λειτουργούσε αρτιότερα της εξωτερικής, με
αποτέλεσμα να καθίσταται έτοιμη να αντηχήσει το γέλιο της στον κόσμο νωρίτερα από
τους υπόλοιπους. Φυσικά όμως, λόγω της νιότης της, χρειαζόταν κάποιον να την
κατευθύνει και να την καθοδηγεί ώστε να μπορέσει να αξιοποιήσει όλες τις δυνατότητες
που της χάρισε το Μεγάλο Αυτί.
Το νεαρό κορίτσι είχε μια
φυσιολογική ανάπτυξη αξιοποιώντας την ψυχική ακουστική της όπως ακριβώς και τα
υπόλοιπα παιδιά της ηλικίας της. Το μάθημα της Ηχούς ήταν μια υποχρεωτική και
αρκετά επώδυνη διαδικασία για κάθε παιδί, αναγκαία όμως για την διαπαιδαγώγηση τους
και φυσικά την προετοιμασία τους για την Αντήχηση.
Η Υακίνθη ήταν πολύ
προσεκτική στο μάθημα δείχνοντας ιδιαίτερη συνέπεια. Άκουγε και παρατηρούσε την
ηχώ που παρήγαγε κάθε διαφορετικό γέλιο, θαυμάζοντας τις διαδρομές που
ακολουθούσαν οι συχνότητες. Της άρεσε να σχεδιάζει αυτές τις πορείες με τη
μορφή ενός χάρτη, και έπειτα, να ζωγραφίζει όλα αυτά τα χρώματα που έβλεπε να
χορεύουν αλλεπάλληλα εμπρός της. Κάποιες φορές την συνέπαιρνε τόσο πολύ κάποιο
γέλιο που επέτρεπε να επηρεαστεί από τη συχνότητά του και να υιοθετήσει κάποια
χαρακτηριστικά του. Το δικό της γέλιο όμως, καθώς μεγάλωνε εκείνη, παρέμενε
λευκό και χαρακτηριστικά λεπτό και γλυκό, ενώ κανένας δεν παρουσίαζε ιδιαίτερο
ενδιαφέρον στο να το μιμηθεί παρόλο που το θαύμαζαν και το σέβονταν όλοι. Στο
γέλιο της Υακίνθης είχαν προστεθεί πλέον και κάποιες ζωηρές νότες νεανικής
φρεσκάδας φανερώνοντας τον ενθουσιασμό της για ζωή και βελτιώνοντας τον ήχο της.
Σε αντίθεση με τα περισσότερα παιδιά της ηλικίας της, όπου, το μάθημα της Ηχούς,
τους μπέρδευε, αδυνατώντας να κατανοήσουν τον ενδότερο σκοπό, -ίσως εξαιτίας της
λάθος διδακτικής μεθόδου-, κατέληγαν να αναπαράγουν το γέλιο εκείνο που ηχούσε
δυνατότερα. Έτσι, κατάφερναν και χρωμάτιζαν το πρότερα ξεχωριστό γέλιο τους,
πανομοιότυπα, δημιουργώντας στο τέλος έναν μονότονο, ανιαρό και μπερδεμένο ήχο.
Μεγαλώνοντας κι’ άλλο,
ουκ ολίγες ήταν οι φορές εκείνες που
κάποιοι συνομήλικοι της Υακίνθης επιχείρησαν να λερώσουν το γέλιο της με
διάφορα χρώματα.
Το κορίτσι, όμως, με το ξεχωριστό γέλιο, κατάφερε να κατανοήσει εις βάθος το
δύσκολο μάθημα της Ηχούς και να διαπρέψει δίχως να αποπροσανατολιστεί από τις «σειρήνες».
Εκείνη, μαζί με ελάχιστους συμμαθητές της, οι οποίοι με επιτυχία διατήρησαν το
γέλιο τους αναλλοίωτο, μπορούσαν πλέον να αποφοιτήσουν και να Αντηχήσουν με
αυτοπεποίθηση στον κόσμο, μιας μικρότερης
χωροταξικής εμβέλειας, την εσωτερική και εξωτερική ακουστική τους. Η Αντήχηση
του γέλιου είναι μια φιλοσοφημένη διαδικασία , δυσκολότερη εκείνης της Ηχούς
καθώς απαιτεί ώρες εσωτερικής ακουστικής δουλειάς και επιτυγχάνεται καλύτερα σε
μικρότερη εμβέλεια από εκείνη της Ηχούς, εκπέμποντας δηλαδή κατευθείαν στην καρδιά
του άλλου και όχι στο μυαλό του.
Μια φθινοπωρινή μέρα, η νεαρή
Υακίνθη μελετούσε την πρακτική της στην Αντήχηση του γέλιου της και σχεδίαζε τις
ακουστικές της σκέψεις στον χάρτη της, όταν παρατήρησε πλήθος κόσμου μαζεμένο
ολόγυρα σε πολύ μικρή απόσταση από μια παλιά της συμμαθήτρια, την Χρυσάνθη. Το
γέλιο της Χρυσάνθης αντηχούσε με τεράστια επιτυχία στην ομήγυρη, κάνοντας την
να υπακούει τυφλά στο κάλεσμα των συχνοτήτων του επίκεντρου.
Το γέλιο της φάνταζε καθαρότερο και από το νερό, όμορφο σαν τριαντάφυλλο και
φωτεινό σαν τον ήλιο. Για μια στιγμή η Υακίνθη σταμάτησε να σχεδιάζει στον
χάρτη της. Ήθελε να αφήσει τον εαυτό της για μια φορά να παρασυρθεί ολότελα από
αυτήν την αριστουργηματική συχνότητα και να γίνει ένα με εκείνη.
Πλησίασε πολύ, πάρα πολύ, τόσο που στάθηκε ακριβώς δίπλα στην Χρυσάνθη. Την
κοίταζε στα μάτια και επέτρεψε στο γέλιο της, να την διαπεράσει και να την
αλλοιώσει.
Η Χρυσάνθη είχε επιτύχει! Η
Αντήχηση της δούλεψε άριστα. Πλήθος ξεχωριστών ατόμων με διαφορετικά γέλια
είχαν πλεόν υποδουλωθεί σε ένα τέλειο και μοναδικό γέλιο, στο δικό της. Από εδώ
και στο εξής όλοι θα γελούσαν όπως η Χρυσάνθη. Μόνο που στη πραγματικότητα, η
Χρυσάνθη δεν έμαθε ποτέ να αντηχεί. Μικροσκοπική και πονηρή καθώς ήταν, είχε
μελετήσει τον χώρο δράσης της καλά, και είχε τοποθετήσει τον κόσμο που την
άκουγε σε μεγαλύτερη απόσταση των 17 μέτρων, τοποθετώντας φυσικά εμπόδια. Ολοι
πίστευαν ότι Αντηχούσε σε εκείνους ενώ εκείνη, απλά έπαιζε με την Ηχώ της,
καταφέρνοντας να τους ξεγελάσει.
Οι μέρες κυλούσαν και η
Υακίνθη πλέον γελούσε όπως όλοι οι υπόλοιποι. Στην αρχή ο νέος της ήχος την
ευχαριστούσε και την σαγήνευε, στην πορεία του χρόνου όμως, δεν άργησε να
νοσταλγήσει το λευκό, γλυκό και λεπτό της γέλιο, το οποίο ηχούσε τόσο ξένο
πλέον στη σκέψη της. Το κεφάλι της άρχισε να πονάει, το γέλιο της δεν πήγαζε από
τη καρδιά της και η εσωτερική ακουστική της δεν συμφωνούσε με αυτό που
συνέβαινε, ξεκουρδίζοντας έτσι σταδιακά την ψυχή της.
Το Μεγάλο Αυτί όμως, που είχε χαρίσει στην Υακίνθη δίκαιη και αγαπητική ψυχή, και
άκουγε όλα αυτά που συνέβαιναν, της ψιθύρισε γλυκά τον τρόπο της θεραπείας της.
Ξαφνικά, το κορίτσι με το
χαρισματικό γέλιο θυμήθηκε τον χάρτη της. Τον φίλησε και τον ακούμπησε τρυφερά
στο στέρνο της. Τώρα ήξερε τι έπρεπε να κάνει. Ακολούθησε διάφορες διαδρομές γέλιων
σε ποικίλες συχνότητες , και έβαψε το πρόσωπό της με χιλιάδες χρώματα ώσπου να
ξαναβρεί το δικό της.
Μάταια… δεν έβρισκε τίποτα! Το γέλιο της είχε πλεον χαθεί!
Περπατούσε άσκοπα για μέρες
δίχως γέλιο σκυμμένη και απογοητευμένη από όλο τον κόσμο μα προπαντός από τον
ίδιο της τον εαυτό.
Μα…. Κάποια στιγμή, τι ακούγεται εκεί;
Είναι μπερδεμένο, χρωματιστό, παλίμψηστο ήχων, σε ζαλίζει! Η Υακίνθη πλησίασε.
Βέβαια! Το παλιό της σχολείο! Γέλια, άπειρα παιδικά αφιλτράριστα γέλια πλημμύριζαν το προαύλιο και
τη γειτονιά με μυριάδες ξεχωριστούς και πρωτότυπους ήχους που άκουγε πρώτη φορά
στη ζωή της η Υακίνθη.
Η κοπέλα παρέμεινε ακίνητη, έκλεισε τα μάτια και αποσβολωμένη από αυτή τη
συναυλία της παιδικής ανακάλυψης, άκουγε και επέτρεπε να ηχήσουν εκκωφαντικά
όλα αυτά τα γέλια μέσα στη ψυχή της.
Άκουγε και σχεδίαζε, σχεδίαζε και άκουγε, χρωμάτιζε, χάρασσε δρόμους, πασαλείβονταν
από ήχους, ώσπου…
δάκρυσε!
Τα δάκρυα έγιναν κλάμα, κλάμα λυτρωτικό, ηχηρό και γοερό, τόσο καθηλωτικό που
συντάραξε τα δέντρα και εκείνα με τη σειρά τους θρόισαν για να δώσουν μια σιωπηλή
απάντηση στην Υακίνθη.
Σε λίγο, το πρόσωπό της είχε ξανά κερδίσει την πρότερη φρεσκάδα του, ρίχνοντας
μια ματιά στον χάρτη της, γέλασε. Τώρα ήξερε τι έπρεπε να κάνει!
Κυριακή Γαϊτανίδου
21/10/23
|[Κ]|
Οι παρακάτω σημειώσεις αποτελούν εκπαιδευτικό εγχειρίδιο για το παιδικό διαδραστικό παραμύθι « Η φύση και οι μπελάδες της» που κυκλοφορεί σε Α΄ έκδοση,2023 ως αυτοέκδοση από εμένα την συγγραφέα, Κυριακή Γαϊτανίδου.
Τις σημειώσεις μπορεί να τις βρείτε χρήσιμες εάν επιθυμείτε να εμβαθύνετε λίγο μαζί με το παιδί σας σε κάποια νοήματα δεύτερου και τρίτου επιπέδου που προσφέρει το βιβλίο.
Πάμε να ανατρέξουμε λοιπόν στις σελίδες του βιβλίου και να παρουσιάσουμε τα μυστικά τους.
Σελίδες 4-5
Άγχος/Αγωνία/κούραση/αίσθημα
καθήκοντος/ευθύνης
Η μητέρα φύση ξεκινά και γράφει στο ημερολόγιο της για όλα
αυτά που την προβληματίζουν. Από τα λεγόμενα της συμπεραίνουμε ότι έχει
πανικοβληθεί και αγχωθεί με όλες τις ετοιμασίες που έχει να κάνει δίχως καμία
βοήθεια από κανέναν. Γιατί όμως αγχώθηκε τόσο πολύ αυτή τη φορά; Δεν εκτελεί τα
συγκεκριμένα καθήκοντα κάθε χρόνο; Τι άλλαξε τώρα;
Για αρχή, εντοπίζουμε την έννοια τις αγωνίας, και του υπερβολικού
συναισθηματικού φορτίου που όλοι έχουμε βιώσει πάμπολλες στιγμές στη ζωή μας.
Το να έχει κανείς μια τεράστια ευθύνη πάνω του δεν είναι κάτι εύκολο, παρόλα
αυτά επιλέγω να ξεκινήσω με αυτή τη μαγική λεξούλα ,«ευθύνη», και θέλω να την
κρατήσετε στο μυαλό σας καθώς αποτελεί λέξη κλειδί για όλο το βιβλίο όπως θα
δούμε και στη συνέχεια.
Όλοι εμείς οι μεγάλοι που θα διαβάσουμε
αυτές τις σελίδες θα ταυτιστούμε με τη μητέρα φύση και την κούραση της. Σκοπός
εδώ είναι και το παιδί αναγνώστης να
αρχίσει να ανακαλύπτει αυτές τις συναισθηματικές έννοιες τόσο για τον εαυτό του
όσο και για τους γύρω του.
Ακόμη, είναι σκόπιμο το να τονίσουμε στο παιδί μας ότι όλοι μας έχουμε ανάγκη από βοήθεια και δεν πρέπει να
στηριζόμαστε μονάχα στις δικές μας δυνάμεις καθώς αυτό επιφέρει άλλες άσχημες
καταστάσεις όπως η υπερκόπωση.
Σελίδες 6-9
Άγχος/Αγωνία/κούραση/αίσθημα
καθήκοντος/ευθύνης/ οικολογία / ελευθερία
Σε αυτές τις σελίδες έρχεται να προστεθεί στα παραπάνω η
έννοια της «τελειότητας» και πως ενίοτε κάποιοι «τρίτοι» την διασπούν και την
καταστρέφουν.
Παρατηρούμε ότι η μητέρα φύση ενώ την ενοχλούν οι παρεμβατικές ενέργειες της
ρύπανσης , δεν αντιδρά παρά θα λέγαμε συμβιβάζεται με κάποιον τρόπο ψάχνοντας
την ισορροπία, δείχνοντας μας πως κάποια πράγματα στη ζωή κάποιες φορές
δυστυχώς δεν μπορούμε να τα αποφύγουμε και σε αυτές τις περιπτώσεις η λύση θα
έρθει με την ουσιαστική εκ των έσω ηρεμία.
Ταυτόχρονα, σε πρώτο νοηματικό επίπεδο βλέπουμε την ρύπανση η οποία είναι ανθρώπινη ενέργεια και δυστυχώς είναι αναστρέψιμη. Δεν είναι δημιούργημα της φύσης αλλά μια δυσάρεστη εξέλιξη της συμπεριφοράς ενός δημιουργήματος της μητέρας φύσης, του ανθρώπου. Η μητέρα φύση μας αγαπάει, δεν μας πάει «κόντρα» θα λέγαμε, είμαστε ελεύθεροι και μας αφήνει να εκφραζόμαστε, πάντα όμως να είμαστε έτοιμοι να υποστούμε και τις συνέπειες των πράξεων μας.
Σελίδες 10-11
Σύγκριση/ζήλεια/φθόνος/πόλεμος
Πως ξεκινάει άραγε ένας καυγάς; Τα παιδιά καυγαδίζουν γιατί
συγκρίνουν συνέχεια τον εαυτό τους με τους άλλους (εντάξει… και οι μεγάλοι, και
μάλλον περισσότερο από τα παιδιά ). Το αίσθημα της ζήλειας φέρνει την σύγκριση,
και η σύγκριση τον φθόνο και τον παραλογισμό και κάπως έτσι ξεκινούν οι
πόλεμοι.
Σε αυτές τις σελίδες του βιβλίου καλό είναι να αναφέρουμε στα παιδιά μας πόσο
αχρείαστο είναι να συγκρίνουμε ανόμοια πράγματα και καταστάσεις εφόσον ο κάθε
ένας από εμάς είναι μια τελείως διαφορετική, ξεχωριστή και υπέροχη
προσωπικότητα, αλλά και να διαπιστώσουν μέσα από τη ροή της ιστορίας πόσα προβλήματα
μπορεί να φέρει το να συγκρίνομε τον εαυτό μας με τους άλλους και να ζηλεύουμε.
Σελίδες 12-13
Ταραχή/ λανθάνουσες
πρακτικές
Συνήθως όταν παρουσιάζεται ένα πρόβλημα (οικογενειακό,
επαγγελματικό, προσωπικό… κ.α), σπεύδουμε να βρούμε μια λύση «αστραπή». Μια λύση
γρήγορη, μια λύση όσο το δυνατόν πιο ανώδυνη, μια λύση που θα «κάνει θόρυβο»,
ελπίζοντας πως θα τελειώσουν με αυτόν
τον τρόπο όλα αυτά που μας ταλαιπωρούν.
Στην πραγματικότητα όμως η λύση δεν
είναι ποτέ τόσο εύκολη ούτε τόσο γρήγορη. Θέλει σκέψη, ηρεμία και προπαντός
υπομονή! Σε κάθε περίπτωση.
Έτσι και στο βιβλίο μας, η μητέρα φύση προσπαθεί μάταια να κατευνάσει τα
πνεύματα των εξεγερθέντων με «έναν δυνατό αέρα».
Σελίδες 14-15
λανθάνουσες πρακτικές/
απογοήτευση/ τελειομανία/ ψυχικό βάρος
Σε αυτό το σημείο της ιστορίας μας, κρύβεται μια ψυχολογική κατάσταση η οποία παρατηρείται ευρέος στα οικογενειακά περιβάλλοντα. Δεν είναι άλλη από το σύνδρομο του «καλού παιδιού». Το μικρό λουλουδάκι, η Γιάνκεα, συμβολίζει αυτό το «καλό παιδί» που ποτέ δεν απογοητεύει τους γονείς του και όταν το κάνει, οι γονείς, τονίζουν έντονα την δυσαρέσκεια τους. Εδώ η μητέρα φύση αναφέρει χαρακτηριστικά την εξής σκέψη της, η οποία και φανερώνει αυτή τη συνθήκη, «Ομολογώ πως δεν περίμενα αυτή τη συμπεριφορά από τη Γιάνκεα!»
Σελίδες 16-23
διαφορετικότητα/ σύγκριση/ εγωισμός/ ευγνωμοσύνη
Η χλωρίδα και η πανίδα συγκρίνουν συνέχεια τους εαυτούς τους και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους, με τους «άλλους». Δεν εστιάζουν στα προτερήματά τους και δεν νιώθουν αυτάρκεις με αυτά που ήδη έχουν ,παρά, για αυτά που τους λείπουν. Η μητέρα φύση προσπαθεί να τονίσει πόσο σημαντικό είναι να νιώθουμε ευγνώμονες για ότι έχουμε και να αγαπάμε την μοναδικότητα του εαυτού μας έτσι όπως την όρισε η φύση, καθώς όλοι έχουμε τον σκοπό μας πάνω στον πλανήτη.
Σελίδες 26-32
Οικογένεια/
αυτοβελτίωση/ αγάπη/ βοήθεια/ ελπίδα/ ευθύνη
Στην αποκορύφωση της απελπισίας, πάντα έρχεται η βοήθεια,
αρκεί βέβαια να της ανοίξουμε την πόρτα και την καλωσορίσουμε. Η δοκιμασία και
η δυσκολία είναι αναπόφευκτες στη ζωή αλλά είναι και άκρως εκπαιδευτικές καθώς μας
εξελίσσουν και μας ενδυναμώνουν. Έτσι και η μητέρα φύση, η οποία μέσα από τη
δυσκολία που πέρασε, ενδυνάμωσε τον εαυτό της και έμαθε να ζητάει βοήθεια από αυτούς
που την αγαπάνε.
Η έννοια της οικογένειας είναι μια άλλη αξία που προβάλλει το βιβλίο και πόσο
ευλογημένοι είναι εκείνοι που την έχουν και την εκτιμούν. Οικογένεια είναι όλοι
όσοι μας νοιάζονται αληθινά και μας αγαπούν με ανιδιοτέλεια.
Η ελπίδα είναι πάντα το αναμμένο μας κερί που δεν πρέπει να σβήσει ότι και να
συμβεί. Στην απογοήτευση να θυμηθούμε να προστρέξουμε για αρωγή (από Τον Θεό, την
οικογένεια, έναν σύντροφο, έναν γιατρό, ψυχολόγο, φίλο/η… και η λίστα είναι
μακροσκελής.)
Τέλος, η λέξη ΕΥΘΥΝΗ είναι το κλειδί της ιστορίας μας καθώς μικροί και μεγάλοι
οφείλουμε όλοι να θυμόμαστε το ότι η αλλαγή προς το καλύτερο αύριο έρχεται μέσα
από την εσωτερική δουλειά του καθένα μας ξεχωριστά για να μπορέσουμε να
συνεισφέρουμε στο συλλογικό καλό με σύνεση, υπευθυνότητα και αναλαμβάνοντας
κάθε φορά την ευθύνη των πράξεων μας χωρίς να κατηγορούμε τους συνανθρώπους μας.
Αν ωριμάσουμε όλοι πνευματικά σε αυτό το βαθμό, το ΑΥΡΙΟ θα είναι ΣΙΓΟΥΡΑ
φωτεινό!
ΜΟΥΣΙΚΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ
Το παραμύθι μας προσφέρει και 4 τραγούδια τα οποία μπορούν να χρησιμοποιηθούν και αυτά ως επιπρόσθετο εκπαιδευτικό υλικό.
Σκέψεις και συνειρμοί που ζωγραφίζουν εντέχνως έναν τεράστιο κόμπο στο στομάχι μου. Είναι το στομαχι μου; Δεν ξερω! Στις πραπίδες το νιώθω, εκεί στην Πλατωνική ψυχή, ακριβώς πάνω από την κοιλιά και κάτω από την καρδιά.
Αδυνάτισες μου λένε όσοι με αγαπούν. Χαμογελάω για να μην κλάψω μπροστά τους, αν και θα έπρεπε. Χωρίς ντροπή, χωρίς δισταγμό! Στα δύσκολα φαίνεται η αγάπη. Το ξέρεις και εσύ αυτό ίσως και καλύτερα από εμένα.
Πάλι εκτός εαυτού. Ξανά από την αρχή; Ποτέ! Παντα κάτι καινούριο μαθαίνω όταν βγαίνω εκτός εαυτού, και Συλλογιεμαι.
Συλλογιεμαι τους Άγιους και πόσο θα ήθελα να τους μοιάσω αλλά φοβάμαι τις δυνατότητες μου και τις δυνατότητες σου. Το καθ'ομοιωσιν. Άραγε πρέπει να βγούμε εκτός εαυτού για να το καταφέρουμε αυτό; Σκεφτομαι, δεν ξερω, σκεψου και εσυ.
Πάντα μου άρεσε να λέω στον εαυτό μου σαν μια άλλη Ρηνιώ του Θεοτόκη, " Δουλευταδες είμαστε, ποιόνε έχουμε ανάγκη;", και να χαμογελώ στον ουρανό. Μέχρι ώσπου να βγω εκτός εαυτού, και να αντιδικησω μέχρι τελικής πτώσεως με τη Ρηνιω για αυτό το α'πληθυντικό.
Δεν με έχω φανταστεί μόνη ποτέ και έρχεται ο γερόχρόνος να με μαλώσει. Με σκυμμένο το κεφαλι δέχομαι τις συνέπειες, και κρατώντας τις πραπιδες του κορμιού μου που ριγούν εκ των έσω, μου ψιθυριζω μειλίχια, "Δουλευταρού ειμαι, ποιόνε έχω ανάγκη;" ελπίζοντας να μην βγω σύντομα πάλι εκτός εαυτού.
|[Κ]|
©ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΙΦΎΛΑΞΗ ΠΑΝΤΌΣ ΔΙΚΑΙΏΜΑΤΟΣ
Σε όσους νοσταλγούν και ακούραστα προσμενουν αφιερωμένο αυτό το πνευματικό μυθιστόρημα του πατέρα Γεωργίου Οικονόμου με τίτλο "το αγόρι με το ποδήλατο, το κορίτσι με τα πατίνια".
Από τη πρώτη σελίδα με καθήλωσε και με συγκινησε. Ρεαλιστική, καθημερινή, μοντέρνα γραφή που συγκλονίζει εξαιτίας της ειλικρίνειας της.
Μια ιστορία βαθειάς αγάπης μεταξύ δύο προσώπων, που παίρνει σάρκα και οστά και μετουσιωνεται μέσα από αλλά πρόσωπα σε μια εν τελη οικουμενική αγαπη, στην ίδια την αγάπη, στον ίδιο Τον Χριστό.
Η ζωή, ο θάνατος, η οικογένεια, ο έρωτας, η φιλία, τα ονειρα, η επιτυχία, η θλίψη, ο πόνος, η δυστυχία, η αρρώστια, ο εθισμός, η βία μερικά από τα καθημερινά ζητήματα που φιλοσοφει ο συγγραφέας μέσα στις σελίδες του βιβλίου του.
Παρά θιν' αλός επέλεξα να ξεκινήσω την ανάγνωση του, και στη νύμφη του Θερμαϊκού θέλησε η ζωή να την ολοκληρώσω, μιας και η ιστορία του μυθιστόρηματος διδραματιζεται στη Θεσσαλονίκη.
Ο αναγνώστης ζωγραφίζει με μεγάλη ευκολία τα πολυπόθητα ταμπλό βιβαν της φαντασίας του σε κάθε σελίδα, βρίσκοντας στοιχεία του εαυτού του και της δικής του ζωής σε κάποιο πρόσωπο ή μια κατάσταση της πολυδιάστατης πλοκής που ξεδιπλώνεται περίτεχνα εμπρός του. Ένα βιβλίο που σου δίνει χώρο και χρόνο να αφουγκραστεις τα εκ των έσω, να αναρωτηθείς.
Σίγουρα ένα βιβλίο άξιο αναφοράς, πόσο μάλλον όταν τα συναισθήματα σου ποικίλουν με το πέρασμα του, αφού βρίσκεις σε άλλες σελίδες το πότισμα των δακρύων, σου σε άλλες ακούς χαρακτηριστικά το γέλιο σου, ενώ με το κλείσιμο του βιβλίου συνειδητοποιεις ότι έχεις διπλωσει πολλές σελίδες ως "σημεία που θέλεις να θυμάσαι" !!
Καλες αναγνώσεις!
|[K]|
Κυριακή Γαϊτανιδου _αρχιτέκτονας, συγγραφέας
#bookreview #τοαγοριμετοποδηλατο #τοκοριτσιμεταπατινια #kyriakoupoli #kyriakoupolibooks #lovetoread
Κυριακουπολίτες και Κυριακουπολίτισες,
Σήμερα αποφάσισα να σας παρουσιάσω ένα αγαπημένο, ουσιαστικό και διδακτικό παιδικό βιβλίο με τίτλο "“Δέντρο που Έδινε”". Γράφτηκε απο τον Σελ Σιλβερστάιν και εκδόθηκε το 1964. Πρόκειται για ένα ευφυέστατο κείμενο όπου σε ελάχιστες σελίδες δίνεται μια συγκινητική ιστορία μιλώντας στη καρδιά σας.
Το κείμενο του Σιλβερστάιν απορρίφθηκε στην αρχή απο εκδοτικούς οίκους ως πολύ μελαγχολικό για παιδιά αλλά ταυτοχρόνως αρκετά απλοϊκό για ενήλικες. Παρόλα αυτά, σήμερα έχει πουλήσει περισσότερα απο 9 εκατομμύρια αντίτυπα σε όλο τον κόσμο ενώ σε όλους τους διαγωνισμούς και ψηφοφορίες επιτροπών και ομάδων ανθρώπων εμφανίζεται πάντα στην πρώτη εκατοντάδα με τα καλύτερα παιδικά βιβλία. ( να τα βλέπουμε αυτά εμείς οι ονειροπόλοι συγγραφείς που ονειρευόμαστε να δούμε το ονοματάκι μας στα βιβλιοπωλεία και να μην απογοητευόμαστε με αρνητικές απαντήσεις εκδοτικών οίκων αλλά να συνεχίζουμε να πιστεύουμε στο έργο μας....)
Είναι ένα παραμύθι γεμάτο μηνύματα για την ζωή, την αυτοθυσία, την αφειδώλευτη αγάπη, την προσφορά, την γενναιοδωρία αλλά και την αχαριστία, την ματαιότητα και την πλεονεξία.
το παραμύθι λοιπον....καλή απόλαυση
Μία φορά κι έναν καιρό ήταν μια μηλιά… και αγαπούσε ένα αγοράκι. Κάθε μέρα το αγοράκι πήγαινε και μάζευε τα φύλλα της και τα έπλεκε στεφάνι κι έπαιζε τον βασιλιά του δάσους.
Σκαρφάλωνε στον κορμό της κι έκανε κούνια στα κλαδιά της κι έτρωγε μήλα.
Παίζανε και κρυφτό…κι όταν το αγόρι κουραζόταν, αποκοιμιόταν στον ίσκιο της.Το αγόρι αγαπούσε τη μηλιά… πάρα πολύ κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη. Μα πέρασαν τα χρόνια και το αγόρι μεγάλωσε. Και πολλές φορές η μηλιά έμενε μοναχή.
Τότε μια μέρα το αγόρι πήγε στη μηλιά κι η μηλιά είπε: «Έλα αγόρι, έλα να σκαρφαλώσεις στον κορμό μου και να κάνεις κούνια στα κλαδιά μου, να φας μήλα και να παίξεις στον ίσκιο μου από κάτω και να ‘σαι ευτυχισμένο».
«Είμαι μεγάλος πια για να σκαρφαλώνω και να παίζω», είπε το αγόρι. «Θέλω ν’ αγοράσω πράγματα και να καλοπεράσω. Θέλω λεφτά. Μπορείς να μου δώσεις λεφτά;».
«Λυπάμαι», είπε η μηλιά, «μα εγώ δεν έχω λεφτά. Έχω μονάχα φύλλα και μήλα. Πάρε τα μήλα μου, αγόρι, και πούλησέ τα στην πόλη. Έτσι θα ‘χεις λεφτά και θα ‘σαι ευτυχισμένο».
Και τότε το αγόρι σκαρφάλωσε στη μηλιά, μάζεψε τα μήλα της και τα πήρε μαζί του. Κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη. Μα το αγόρι έκανε πολύ καιρό να ξαναφανεί… και η μηλιά ήταν λυπημένη.
Ώσπου μια μέρα το αγόρι ξαναγύρισε κι η μηλιά τρεμούλιασε απ” τη χαρά της κι είπε: «Έλα αγόρι, έλα να σκαρφαλώσεις στον κορμό μου και να κάνεις κούνια στα κλαδιά μου και να ‘σαι ευτυχισμένο».
«Δεν έχω πια χρόνο να σκαρφαλώνω», είπε το αγόρι. «Θέλω ένα σπίτι που να δίνει ζεστασιά», είπε. «Θέλω γυναίκα και παιδιά, και γι’αυτό χρειάζομαι ένα σπίτι. Μπορείς να μου δώσεις ένα σπίτι;» «Εγώ δεν έχω σπίτι», είπε η μηλιά.
«Σπίτι μου είναι το δάσος, μα μπορείς να κόψεις τα κλαδιά μου και να χτίσεις ένα σπίτι. Τότε θα ‘σαι ευτυχισμένο». Κι έτσι το αγόρι έκοψε τα κλαδιά της και τα πήρε μαζί του για να χτίσει το σπίτι του.
Κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη. Μα το αγόρι έκανε πολύ καιρό να ξαναφανεί. Κι όταν γύρισε η μηλιά ήταν τόσο ευτυχισμένη που ούτε να μιλήσει καλά – καλά δεν μπορούσε.
«Έλα, αγόρι», ψιθύρισε, «έλα να παίξεις».
«Είμαι πια πολύ γέρος και πολύ λυπημένος για να παίζω» είπε το αγόρι. «Θέλω μια βάρκα να με πάρει μακριά.Μπορείς να μου δώσεις μια βάρκα;».
«Κόψε τον κορμό μου και φτιάξε μια βάρκα», είπε η μηλιά. «Έτσι θα μπορέσεις να φύγεις μακριά…και να ‘σαι ευτυχισμένο».
Και τότε το αγόρι έκοψε τον κορμό της έφτιαξε μια βάρκα κι έφυγε μακριά. Κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη… μα όχι πραγματικά. Κι ύστερα από πολύ καιρό το αγόρι ξαναγύρισε.
«Λυπάμαι, αγόρι », είπε η μηλιά, «μα δε μου απόμεινε τίποτα πια για να σου δώσω… Δεν έχω μήλα». «Τα δόντια μου δεν είναι πια για μήλα», είπε το αγόρι. «Δεν έχω κλαδιά», είπε η μηλιά.
«Δεν μπορείς να κάνεις κούνια…» «Είμαι πολύ γέρος πια για να κάνω κούνια», είπε το αγόρι. «Δεν έχω κορμό», είπε η μηλιά. «Δεν μπορείς να σκαρφαλώσεις..»
«Είμαι πολύ κουρασμένος πια για να σκαρφαλώνω», είπε το αγόρι.«Λυπάμαι»,
αναστέναξε η μηλιά. «Μακάρι να μπορούσα να σου δώσω κάτι… μα δε μου απόμεινε τίποτα πια. Δεν είμαι παρά ένα γέρικο κούτσουρο. Λυπάμαι…»
«Δε θέλω και πολλά τώρα πια», είπε το αγόρι, «μονάχα ένα ήσυχο μέρος να κάτσω και να ξαποστάσω. Είμαι πολύ κουρασμένος».
«Τότε», είπε η μηλιά, κι ίσιωσε τον κορμό της, «τότε, ένα γέρικο κούτσουρο είναι ό,τι πρέπει να κάτσεις και να ξαποστάσεις.Έλα, αγόρι, κάτσε. Κάτσε και ξεκουράσου».
Και το αγόρι έκατσε και ξεκουράστηκε. Κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη.
![|[Κ]|](https://blogger.googleusercontent.com/img/a/AVvXsEiHPSKZNXbjlc1Po90sWGVDNND5uKU_Y_fPx2sUO97q1CyPDHdtreaceL_JLasr4slwTOv8lLrMMbL8Gudwqm_bliGSeD5fcaSba1xePWcYI6vUxC9Oru1JNxsDL_6YS2SuZSx2vdx2PJbvR8GTrj1e2ro8YdNrkuWIp1v4SSj-kEBp65etZqBUs_vzhg=w264-h331)
Θέλεις να φυτέψεις μια βιβλιοθήκη;
Είναι εύκολο! Αρχικά χρειάζεσαι ενσυναίσθηση ώστε να αντιληφθείς το πρόβλημα της κοινωνίας μας. Είμαι σίγουρη ότι γνωρίζεις πολύ καλά οτι η ενσυναίσθηση στον κόσμο μας θεωρείται ελάττωμα οπότε εσύ κοντρα στο κατεστημένο θα οπλιστείς με ευαισθησία και έμπρακτα θα παλέψεις για την αλλαγή.
Αναρωτιέσαι πως;
Πρώτα απο όλα με το παράδειγμα σου! Όπως άλλωστε θα έχεις παρατηρήσει, τα τελευταία χρόνια ολοένα και αυξάνεται η αγραμματοσύνη παρά την ραγδαία ανάπτυξη των τεχνολογιών και των συναρπαστικών μέσων διδασκαλίας και εκπαίδευσης. Διανύουμε τους αλλόκοτους καιρούς της ταυτόχρονα εύκολης αλλά λανθάνουσας πληροφόρησης. Μια απαίδευτη παιδεία, αποστεωμένες γνώσεις δίχως ίχνος ουσίας και ανθρωπιάς.
Παρατηρώ τα σημερινά παιδιά του δημοτικού και προβληματίζομαι. Πως είναι δυνατόν να προτιμούν να σπαταλήσουν ώρες ολόκληρες παρακολουθώντας άσχετα βιντεάκια στο τικ τοκ χωρίς κανένα νόημα, στόχο ή έστω ενα στοιχειώδες χιούμορ αντί να αναρωτιούνται διαρκώς και διακαώς να ανακαλύψουν τι συμβαίνει γύρω τους. Από που προέρχονται τα σύννεφα στον ουρανό, γιατί ο ουρανός είναι μπλέ και γιατί το βράδυ βλέπουμε αστέρια; Τόσα ερωτήματα, τόσες περιπέτειές , τόσες γνώσεις...και όμως, ένα φωτεινό πλαίσιο 16εκ. επι 8εκ. κέρδισε... κέρδισε τον Νεύτωνα, τον Αριστοτέλη και τον Αρχιμήδη. Κέρδισε εκατομμύριους πολιτισμούς, ιστορίες και ανακαλύψεις. Και ενώ όλα αυτά τα σπουδαία βρίσκονται μέσα σε αυτό το φωτεινό πλαίσιο των περιορισμένων διαστάσεων, ούτε αυτό δεν προσπαθούν πλεόν, να εμβαθύνουν ακόμα και σε αυτό, απλά αρκούνται στο πλαίσιο, στην επιφάνεια.
Συγγνώμη αν γίνομαι σκληρή, μα είναι η αλήθεια. Υπάρχει ζήτημα και καλούμαστε να το λύσουμε. Αγαπώ την παιδική ηλικία και νιώθω ένα προσωπικό χρέος να την διαφυλάξω. Ένα χρέος στην μνήμη της δικής μου ολβίας παιδικής ηλικίας που ήταν γεμάτη γνωστικές περιπέτειες και ανακαλύψεις. Μεγάλωσα μια εποχή που χρησιμοποιούσαμε ακόμα τον υπολογιστή ως μέσο ενίσχυσης της προσωπικής μας εξέλιξης και όχι ως φιάλη οξυγόνου μιας ταλαίπωρης πραγματικότητας που θέλει ως δεκανίκι τον κόσμο του διαδικτύου για να επιβιώσει.
Χάθηκαν οι ισορροπίες, αλλα είναι στο χέρι μας να τις ξανα βρούμε. Λιγοτερος χρόνος στα social media! Μία ώρα λιγότερη σπαταλημένη στο instagram, σημαίνει το χτίσιμο μιας ολοκαίνουριας βιβλιοθήκης στη χώρα σου.
Χρειαζόμαστε φρέσκιες ιδέες και αυτό θα επιτευχθεί μόνο εάν τα νέα μυαλά , τα παιδιά μας, μπορέσουν να ξαναβρούν την αγνή και διορατική ματιά τους, εκείνη πριν απο τα φίλτρα ωραιοποίησης και τις ψευδείς επίπλαστες ανάγκες μέσω των διαφημήσεων, καταστώντας τα ενήλικες σε δευτερόλεπτα.
Θέλεις ακόμα να φυτέψεις μια βιβλιοθήκη; Τώρα ξέρεις πως! Ξεκίνα εσύ και το παιδί θα ακολουθήσει το παράδειγμά σου. Άνοιξέ τις κουρτίνες σου να μπει ο ήλιος, πότισε το μυαλό σου με καθαρό νερο. Θέλει προσπάθεια και αέναο αγώνα η αλλαγή για να είναι ριζική, για να αλλάξει αυτό που μας πονά, έαν μας πονά, που εύχομαι να μας πονά!
Ένα καινούριο Κυριακουπολίτικο project με σκοπό πάντα την προσέγγιση της γνώσης με διασκεδαστικό τρόπο. Κάθε Κυριακή θα μοιραζόμαστε μαζι σας κατι καινούριο απολαμβάνοντας όλοι μαζί μια όμορφη βεγγέρα στη γνώση. Μια ακόμα εποικοδομητική συζήτηση της Κυριακής και του Αδρόνικου Ιδέα και σκηνοθεσία : Κυριακή Γαϊτανίδου- Αρχιτέκτων μηχανικός Μελέτη και αφήγηση : Χαράλαμπος Λιακόπουλος-Ιστορικός, Κυριακή Γαϊτανίδου- αρχιτέκτων Σκίτσα και βίντεο : Κυριακή Γαϊτανίδου Copyright © 2020 Κυριακούπολη. Με την επιφύλαξη παντός δικαιώματος.
Όταν μεγαλώσω θέλω
να ξαναγίνω παιδί.
Απρίλιος 2052, κάπου στο κλεινόν άστυ, Ελλάδα
Χθες πήγα πάλι να χάσω και τη τελευταία μου ελπίδα. Κάθε μέρα μια αδιάλειπτη μάχη για την επιβίωση μου. Θεέ μου πόσο να αντέξω άλλο; Οι δύο τοίχοι ο παράδεισός μου αντίκρυ σε αυτό που αποκαλούμε τώρα όλοι εμείς οι εναπομείναντες, ως «καθημερινότητα» ως «κανονικότητα». Η τελευταία λέξη ειδικά μου θυμίζει τα παιδικά μου χρόνια, γύρω στο μακρινό 2020 πρέπει να ήταν, τότε που είχε πρώτο εισαχθεί αυτός ο όρος στην ελληνική μας γλώσσα, «Μια νέα κανονικότητα μας περιμένει» φώναζαν τότε οι δημοσιογράφοι και οι λοιποί στα tablet και τις οθόνες μας.
Και εμείς, παιδιά της πρώτης δημοτικού, μάθαμε μαζί με το αλφάβητο να φοράμε και μια μάσκα στα πρόσωπά μας, κυριολεκτική, μεταφορική, πάρτε το όπως θέλετε! Τα χαμόγελα μας τα κρύβαμε πάντως. Δάσκαλοι και γονείς, κυρίως γονείς, μας μετέδωσαν από εκείνη ακριβώς τη στιγμή και για τα υπόλοιπα 12 μαθητικά μας χρόνια, τα άγχη και τα βάρη της δικής τους γενιάς, τα ανεκπλήρωτα όνειρα τους, τον τρόπο που έμαθαν να σκέφτονται και να κατανοούν την ζωή, και εμείς με κρυμμένα τα χαμογέλα, ανίκανοι να αντιδράσουμε και να δηλώσουμε τα αληθινά μας αισθήματα , φιμωμένοι, υπακούγαμε σε αυτό που ακούγαμε και υπογράφαμε με σφραγισμένα χείλη στην μελλοντική μας καταδίκη.
-«Όταν μεγαλώσεις θα γίνεις γιατρός, δικηγόρος, επιστήμων, αρχιτέκτων, καθηγητής πανεπιστημίου, μηχανικός… αλλά με τίποτα σκουπιδοεκτελεστής! Το καταλαβες;»…
-«Εντάξει μαμά», έλεγα κάθε φορά που σκότωναν οι μεγάλοι τη παιδικότητα μας και την αχαλίνωτη φαντασία που θα έπρεπε να κυνηγούσαν αντί να της προσθέτουν παρωπίδες.
Δεν ήξερα ακριβώς τι κάνει ένας επιστήμων, ένας δικηγόρος ένας αρχιτέκτων… ήξερα όμως το επάγγελμα αυτό του σκουπιδοεκτελεστή. Τους έβλεπα στον δρόμο με εκείνα τα μεγάλα οχήματα που άδειαζαν τους κάδους απορριμμάτων και χαιρόμουν, τους ευχαριστούσα νοερά γιατί κάθε φορά που άδειαζε ο κάδος έξω από το σπίτι μας μύριζε λίγο πιο όμορφα η γειτονιά.
Τώρα τα βλέφαρα πρησμένα μόνιμα, και η όσφρηση χαμένη εδώ και χρόνια. Κάδος απορριμμάτων άγνωστη λέξη και δυσεύρετη πλέον. Κάδο ονομάζουμε κάθε γωνιά του πλανήτη μας. Η πόλεις μας γέμισαν δικηγόρους, γιατρούς, μηχανικούς. Άχρηστους δηλαδή! Ούτε έναν σκουπιδοεκτελεστή! Σπανίζουν πλέον και πραγματικά ευλογημένοι αυτοί που τους έχουν. Ο σκουπιδοεκτελεστής ισοδυναμεί με δυο παραπάνω ώρες οξυγόνου, όλοι το γνωρίζουν αυτό. Εδώ και περίπου δώδεκα χρόνια η καθημερινότητα μας έχει μεταμορφωθεί σε έναν δυστοπικό εφιάλτη. Ο πλανήτης μας δεν άντεξε άλλο από τα απορρίμματα και τις μολύνσεις. Το 2040 έγινε και η αναμενόμενη μεγάλη έκρηξη. Κανένας ποια στον κόσμο , ούτε ένας από εμάς δεν αξιώθηκε να ασχοληθεί με το επάγγελμα του σκουπιδοεκτελεστή με αποτέλεσμα η γη να καταλήξει ένα ειδεχθές θέαμα χωρίς ίχνος πρασίνου.
Όπως ήταν προβλεπόμενο τα προβλήματα υγείας δεν άργησαν να εμφανιστούν. Τότε πρωταγωνίστησαν και πάλι οι γιατροί και οι επιστήμονες. Νέες λύσεις, καινοτόμες ιδέες. Πράσινα σπίτια, οικολογικά βιοδιασπώμενα αντικείμενα , φούσκες οξυγόνου κατά την έξοδο μας από τους εσωτερικούς μας παραδείσους, και η λίστα ήταν μακροσκελής. Όλα αυτά τα φανταχτερά τεχνάσματα δυστυχώς κατέρρευσαν μπροστά στα μάτια μας με εμάς φυσικά μαζί, οδηγώντας μας στον πάτο ενός απαίσιου ωκεανού.
Και έπειτα; Έπειτα το βάθρο δόθηκε στις επιτηδευμένες γλώσσες των «θεωρητικών», των ανθρώπων της κοινωνιολογίας, της ανθρωπολογίας και όλων των συναφών επιστημών που στοχεύουν στην βαθύτερη κατανόηση της ανθρώπινης φύσης αλλά και την καλυτέρευση του βίου της. Με άλλα λόγια, ξεκίνησε πόλεμος μέσα στον πόλεμο. Αντί να στραφούμε με ένα κοινό μέτωπο ενάντια στα σκουπίδια μας ,εμείς τα κρύψαμε κάτω από το χαλάκι για ακόμα μια φορά και προτιμήσαμε να παίξουμε πετροπόλεμο μεταξύ μας. Θέλετε να μάθετε ποιος κέρδισε; Νομίζω ξέρετε την απάντηση.
Τότε πρέπει να ήμουν 28 χρονών, ναι, κάπου εκεί, νέος με
όραμα και ελπίδα για το μέλλον. Ερωτευμένος με την γυναίκα της ζωής μου,
σκοπεύαμε να παντρευτούμε μάλιστα. Έτσι είναι οι νέοι, ακόμα και μέσα στο
απόλυτο μαύρο, εκείνων η ψυχή είναι αγέρωχο πουλί που πετάει σε ορίζοντες αχανείς
και όσα τοίχοι και να συναντήσει , με ένα σάλτο, η ψυχή τους καταφέρνει να τα
προσπερνά. Και η δική μου η καρδιά σίγουρα ετοίμαζε μια ουτοπία μέσα στη
δυστοπία των καιρών.
Είχα διαβάσει κάποτε στο διαδίκτυο, για το Neverwas Haul εμπνευσμένο από τις ιστορίες του Ιούλιου Βερν. Πρόκειται
για ένα τριώροφο αυτοκινούμενο κινητό όχημα που έχει κατασκευαστεί για να
μοιάζει με βικτοριανό σπίτι σε τροχούς. Από ανακυκλώσιμα υλικά
κατασκευασμένο, φάνταζε ιδανικό για τη περίπτωση μας. Ξεκίνησα να συλλέγω ‘’σκουπίδια'’
τα οποία πλέον είχαν αναβαθμιστεί σε ‘’υλικά’’ με σκοπό να φτιάξω το νέο μας σπίτι
που θα στέγαζε τη σύζυγο μου και μένα.
Είχα ένα όραμα, το οποίο θα άλλαζε τον κόσμο μας,
κυριολεκτικά! Η ρηξικέλευθη πρόταση μου ήθελε τα σκουπίδια φίλους μας,
συμμάχους μας, όπλα στη φαρέτρα μας ενάντια στα λάθη του παρελθόντος μας. Εάν 10
δις. άνθρωποι συνέλεγαν σκουπίδια ώστε να φτιάξουν ανακυκλώσιμα σπίτια με
χαμηλό ενεργειακό αποτύπωμα ίσως μειωνόταν το τεράστιο πρόβλημα που
αντιμετωπίζαμε. Ίσως, γιατί δεν έμαθα ποτέ και ούτε πρόκειται να μάθω.
Η ιδέα μου κατάφερε να ακουστεί στην τοπική εμβέλεια της πόλης μου. Απαιτούσε
την αρωγή των σκουπιδοεκτελεστών οι οποίοι γνώριζαν πολύ καλά να μεταχειρίζονται
τα απόβλητα και οι γνώσεις τους κρίνονταν εκ των ουκ άνευ σε αυτό το
κατασκευαστικό εγχείρημα. Όμως αυτό το επάγγελμα είχε πλέον εξαλειφθεί και
κανείς δεν ήθελε ούτε να προσπαθήσει να μάθει περί του αντικειμένου. Θεωρούνταν
ένα επάγγελμα χαμερπές και ο κόσμος του 2045 ήταν κόσμος ‘’ πνευματικός’’, ‘’ανώτερος’’,
‘’της διάνοιας’’, το τελευταίο πράγμα που θα έκαναν είναι η ενασχόληση τους με
τα σκουπίδια τους!
Έτσι δεν
αλλάζει ο κόσμος όμως! Για να γυρίσει ο ήλιος θέλει
δουλειά πολλή …και η Άνοιξη ακριβή, πολύ ακριβή.
Τώρα, 12 χρόνια μετά, μόνος, άρρωστος,
πνιγμένος στα σκουπίδια και στο σκοτάδι, με κομμένη την ανάσα διερωτώμαι τι
πήγε τόσο λάθος. Πόθεν ξεκίνησε αυτή η μάστιγα της άκριτης ακαδημολαγνείας ; Γιατί
βαλθήκαμε να αγορεύουμε όλοι στα δικαστήρια και να ψέγουμε ο ένας τον άλλον
αντί να στηλιτεύσουμε όλοι μαζί τι στάση μας απέναντι στον πλανήτη μας; Το
ένδον σκάπτε δεν αρέσει στον σύγχρονο άνθρωπο φαίνεται, είναι ‘’χειρωνακτική’’
εργασία.
Όσο για το δικό μου επάγγελμα; Σπούδασα
μουσικός! Μόνο ένας καλλιτέχνης θα μπορούσε να δει την «ευρύτερη εικόνα» των
πραγμάτων…
Α ρε μάνα! Γιατί σε άκουσα; Γιατί δεν ακολούθησα το επάγγελμα του
σκουπιδοεκτελεστή;
Ενεός κείτομαι στα θραύσματα του παρελθόντος καθώς τραγουδούν τα δάκτυλα μου το κύκνειο άσμα τους, ψηλαφώντας τις νότες μιας άλλης ζωής, εκείνης που τόλμησε να κάνει την διαφορά!
Επαφίεμαι στην ελπίδα του σήμερα!
Συγγραφέας| Κυριακή Γαϊτανίδου
10/4/2022
Βολος
|[Κ]|
Ο ύπερθεν των ορέων
31/12/21
Στον τοίχο δώδεκα τόποι και τοπία της Ελλάδας μου, λίγες ώρες απέμειναν ακόμη να θαυμάσω το Σέλι Ημαθείας και ας παρακολουθούσα την παγωμένη εικόνα του 31 ημέρες τώρα. Έκλεισα το ημερολόγιο και το ξεφύλλισα όλο από την αρχή. Μάιος στο Κλίμα της Μήλου σε αυτόν τον ξεχωριστό παραθαλάσσιο οικισμό των ψαράδων και Νοέμβριος στα Τρίκαλα. Δύο στα δώδεκα ας μην γίνομαι αχάριστη, θέλω να πιστεύω πως θα με αξιώσει ο Θεός και θα επισκεφθώ συν τω χρόνω και τα υπόλοιπα δελεαστικά τοπία της χώρας μου.
Σήμερα έχει τραμουντάνα και να ο ήρωας του χειμώνα πέταξε και σήμερα στο παράθυρο μου για να ανταλλάξουμε τις ευχές μας για το καλό του νέου χρόνου.
- «Κοκκινολαίμη μου, καλώς τον, δεν σε περίμενα, φαντάζομαι έχει πολύ δουλειά σήμερα, πολλά μηνύματα να μεταφέρεις σωστά;
- «Ο ύπερθεν των ορέων δεν με λησμονά, ιππαστί του ήρθα να σου πω τα μαντάτα τα αβρά! Αρχιμηνιά και αρχιχρονιά, ψιλή μου δεντρολιβανιά κι αρχή καλός μας χρόνος, εκκλησιά με τ’ άγιο θρόνος.
- «Τι ωραία που εκαλάντισες κοκκινολαίμη μου, να ζήσεις, και του χρόνου!»
- «Σε ευχαριστώ! Πες μου τώρα εσύ, τι μήνυμα θέλεις να μεταφέρεις μια μέρα σαν και αυτή!»
- «Πέτα μαζί με τον Βορέα σε παρακαλώ σε όλους αυτούς τους σαγηνευτικούς τόπους της χώρας μας και στείλτε φώς, ελπίδα και χαρά. Λίγη περισσότερη ανθρωπιά, βαθύτερη νόηση και ψυχική ευαισθησία, για να αλλάξουν όλα, από την αρχική στάση ως της λεπτομέρειες.»
Η συγγραφέας
Κυριακή Γαϊτανίδου
|[Κ]|
Σας ευχαριστώ πολύ! Copyright © 2021 Κυριακούπολη. Με την επιφύλαξη παντός δικαιώματος.
|[Κ]|
Απο το σεντούκι Του Θεού
Από το σεντούκι Του Θεού,
μυριάδες χρυσά νομίσματα, όλα με την ίδια υπέρτατη αξία, κάθε χρόνο, κάθε μήνα,
κάθε μέρα, κάθε ώρα, ξεπηδούν με εντολή Θεού και θάβονται στη Γή, μικροί
θησαυροί, στις αμμουδιές των ψυχών. Όλα διαφορετικά μεταξύ τους, μοναδικά,
ανεπανάληπτα, όμως με την ίδια απαράλλαχτη αξία. Ακόμα και το ίδιο το νόμισμα
δεν έχει απλά δυο διαφορετικές όψεις, αλλά εκατομμύριες που συντελούν και αυτές
και εντείνουν θα λέγαμε στην θεϊκή αυτή λαγαρότητα της μορφής του.
Άραγε είναι η τυχαιότητα που ορίζει το έδαφος στο οποίο θα αποθηκευτεί το χρυσό
πολύπλευρο νόμισμα; Ίσως η ίδια η τάση του νομίσματος να καθορίζει με τη δική
του βαρύτητα τον τόπο και τον χώρο. Ίσως! Αυτή σίγουρα είναι η τέχνη του
οικοδομείν (Art de Bâtir), την οποία μόνο ο Θεός γνωρίζει
ως ο Μέγας Αρχιτέκτων.
Και εμείς, κάτω από τον αστρόσπαρτο ουρανό έναν Απρίλη, συλλογιστήκαμε το
διάδημα που μας χάρισε ο Θεός, σύμβολο ότι λάβαμε το χρυσό νόμισμα, και ότι το
φυλάμε μέσα στο πρόσφορο έδαφος της καρδιάς μας. Ελπίζουμε, να είναι πρόσφορο
ναι!
Βέβαια, δεν είναι διόλου εύκολο να πιστέψεις σε αυτό το χρυσό μοναδικό νόμισμα,
ίσως να το έχεις ξανακούσει βέβαια, ίσως και όχι, μπορεί να πιστεύεις ότι
διαθέτεις ένα τέτοιο μέσα σου ή μπορεί και να το αρνείσαι. Κάποια μέρα ίσως
έρθει και σε σενα εκείνη η γλυκιά ψυχή που θα τη στείλει ο Θεός ως Λυδία λίθο ,
και θα στοχεύσει κατευθείαν πάνω στο νόμισμά σου. Θα στο υποδείξει και εσύ θα
δακρύσεις, θα θυμηθείς και όλα θα γίνουν μονομιάς ξεκάθαρα. Θα αναρωτηθείς αν
το έχεις διαφυλάξει σαν μια αξιόπιστη τράπεζα, αν το έχεις ξοδέψει και αναλώσει
σε κίβδηλες χαρές ή αν το έχεις χαρίσει, αν το αναγνωρίζεις ως δώρο δικό σου
και δίνεις τα κομμάτια του απλόχερα ώστε το λαμπερό χρώμα του νομίσματός σου να
ακτινοβολήσει μέχρι τον ουρανό και να δει ο Θεός τον θησαυρό από το σεντούκι
του επι Γης. Μέχρι την μέρα, όπου αυτό το χρώμα θα φωτοβολήσει τόσο που ο Θεός
θα το επιθυμήσει για να το εντάξει και αυτό στη παλέτα Του, με την οποία δημιουργεί τα πιο
σαγηνευτικά ηλιοβασιλέματα και τις πιο εκλεκτές ανατολές.
Κυριακή Γαϊτανίδου
|[Κ]|
4/4/21
Copyright © 2021 Κυριακούπολη. Με την επιφύλαξη παντός δικαιώματος.
[Υπήρξα ένας Ροβινσών]
Οι λέξεις μας, οι σκέψεις μας, πλέον νωχελικά γκρεμίζουν το φράγμα του ήχου
Και οι μεγάλοι ποιητές χειροκροτούν με δάκρυα στα χέρια
Πως καταντήσαμε έτσι;
Κάποτε υπήρξα ένας Ροβινσώνας του εαυτού μου,
ένας Ροβινσών των λέξεων, των σκέψεων
Μέχρι που με βρήκε ένα άνετο πλοίο
Βρήκα ένα άνετο πλοίο
και με έσωσε ,σώθηκα, βολεύτηκα,
δεν χρειαζόταν να μιλάω, να σκέφτομαι,
να υπενθυμίζω στον εαυτό μου τον εαυτό μου,
τώρα όλοι με ήξεραν, δεν θα χανόμουν ποτέ
μέχρι που (ξανα)χάθηκα.
|[Κ]|
Κυριακή Γαϊτανίδου
21/3/2021
Ποιος είναι ο
δικός σου ήχος;
«ο καθένας μας ακούει και μεταφράζει τον ήχο με διαφορετικό τρόπο».
Πήρε το ποδήλατο της να βρει την θάλασσα, να αφουγκραστεί
τον ήχο της. Από μικρή ένιωθε ότι ο ήχος του παφλασμού των κυμάτων της αρμόζει.
Το ίδιο ένιωθε και με το θρόισμα των φύλλων, εκείνων των περήφανων καταπράσινων
δέντρων που τραγουδούν το πιο όμορφο τραγούδι τους τα καλοκαιρινά μεσημέρια.
Τώρα όμως αρχή της Άνοιξης, τα κλαδάκια δεν είχαν ντυθεί ακόμα την μεγαλοπρεπή
φορεσιά τους και έτσι κίνησε προς την αδελφή
θάλασσα, και ήταν ήρεμη σήμερα.
Το κορίτσι ήταν πλέον αποφασισμένο να αφήσει πίσω του ότι την πίκραινε. Ναι,
αυτή η φορά ήταν αλλιώτικη από όλες τις προηγούμενες που είχε σκεφτεί και είχε διαμαρτυρηθεί
πεπεισμένα στον εαυτό της ότι πρέπει να αλλάξει. Η κατάσταση μέσα της
βρίσκονταν στο ζενίθ . Ή θα άλλαζε ή η όποια ευτυχία και ψυχική της γαλήνη θα
χανόταν για πάντα! Πήγε στη θάλασσα λοιπόν, εκεί πλάι της να τραγουδήσει τον
πόνο της σκέψης της με το βλέμμα της, να χαθεί όλη η στεναχώρια της, να παρασύρει
ο άνεμος την θλίψη και την απελπισία μέχρι τα τάρταρα μια για πάντα…
Σκάβοντας ενδότερα στο μοναδικό ηχόχρωμα της ψυχής της, ανακάλυψε χρυσό.
Εκείνον τον χρυσό που όλοι γύρω της της έλεγαν ότι διέθετε από τότε που
γεννήθηκε, στα χέρια της, στο μυαλό της, στην καρδιά της, και το κορίτσι ποτέ
δεν είχε καταφέρει να τον δει με τα ίδια της τα μάτια και να τον αναγνωρίσει,
να καταλάβει την αξία του. Αρνούνταν πεισματικά να πιστέψει τα λόγια εκείνα των
άλλων και τα αντιμετώπιζε σαν φληναφήματα που αποσκοπούσαν μόνο στο να θωπεύουν
σχολαστικά τη ματαιοδοξία της.
Μέχρι που παραλίγο να χάσει όντως τον πραγματικό χρυσό, και φοβήθηκε.
Σκοτείνιασε η σκέψη της, δεν αναγνώριζε το πρόσωπό της, ένιωθε χαμένη, έρμαιο
των άλλων και των ευαισθησιών της ψυχοσύνθεσης της. Αυτό έπρεπε να αλλάξει.
Τώρα! Γιατί να ταλανίζεται και να προσπαθεί μάταια να ακούει συνέχεια τον ήχο
των άλλων όταν καλά καλά δεν μπορεί ακόμα να συνειδητοποιήσει τον δικό της ήχο;
Πώς να φτιάξει μουσική για όλους όταν χρειάζεται χρόνο για να μάθει να διαβάζει
την προσωπική της παρτιτούρα;
Ενός λεπτού κραυγή για όλες τις σιωπές μας όταν δεν το θέλαμε, ενός λεπτού σιγή
για όλες τις κραυγές της ψυχής μας που αντήχησαν πίσω μόνο στα δικά μας αυτιά
και έσπασαν!
*Σίγουρα το να κοιτάμε μονόπλευρα τα πράγματα είναι εγωιστικό και επιφέρει χαοτικά αποτελέσματα, όμως στις περιπτώσεις των βαθιά συναισθηματικών ατόμων, η μερική αποστασιοποίηση και η συγκέντρωση στη δική μας μουσική είναι η λύση…
Κυριακή Γαϊτανίδου
|[κ]|
2021 Μάρτιος
[Ένα κείμενο με αφορμή τα γεγονότα της 22/2/2021, στην περιοχή της Αναλήψεως στον Βόλο, όπου πραγματοποιήθηκε η κοπή μεγάλων γερών δέντρων, έπειτα από καταγγελία συμπολίτη, χωρίς εμφανή λόγο, παρα μόνο για μελλοντική πιθανότητα πτώσης του δέντρου στην οικία του. Δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ μελέτη, παρα μόνο πάρθηκε μια βιαστική μονόπλευρη και μυστική απόφαση.]
* Το οικόπεδο που ήταν φυτεμένα τα δέντρα δεν άνηκε στο Δήμο Βόλου, παρά σε ένα ίδρυμα της πόλης. Το οικόπεδο παραμένει και θα παραμείνει άκτιστο σύμφωνα με τον ιδιοκτήτη του οικοπέδου όπως πληροφορήθηκα απο προσωπική επικοινωνία. Σε περίπτωση παράνομης αυθαίρετης παρέμβασης απο άλλους ιδιώτες, θα προβώ έγω προσωπικά σε καταγγελίες]
Αιωνία η μνήμη σου πράσινο
22 Φεβρουαρίου 2021
Η συγκατοίκηση τελείωσε εδώ. Βίαια, βασανιστικά με αστραπιαίες αποφάσεις και παρεμβάσεις, όχι των πολλών, μια μόνο καταγγελία ήταν αρκετή, από φόβο από άγνοια , και έγινε η αιτία, η φόνισσα των μικρών σπιτιών. Και τώρα που θα μένουν τα πουλιά;
Γεννήθηκα σε αυτή τη γειτονία, με εσένα δεντράκι μου να
γιορτάζεις ήδη τα 100στα σου γενέθλια. Την εφηβεία δεν την ζήσαμε μαζί, ήμουν
σε μια άλλη μακρινή πόλη, όμως λίγο πριν ενηλικιωθώ επέστρεψα σε σένα για να
σου τα διηγηθώ όλα. Το νέο μου δωμάτιο το λάτρεψα από την αρχή καθώς από το
παράθυρό μου μπορούσα να σε θαυμάζω με τις ώρες. Εκεί τοποθέτησα και το
σχεδιαστήριο μου, στο οποίο και θα περνούσα τις περισσότερες ώρες τις ημέρας
μου. Πέρασαν 5 χρόνια ακριβώς. Μελαγχολικά φθινόπωρα με υπερβολικές εργασίες
για το πολυτεχνείο και το θρόισμα σου να αντηχεί σαν χαλαρωτική μουσική στα
αυτιά μου ενώ παρατηρούσα τις αλλαγές πάνω σου. Το πλούσιο πράσινο φύλλωμα σου
να σε εγκαταλείπει και να μου δίνεις κουράγιο με αυτόν τον τρόπο, να μου λες θα
αλλάξουν τα πράγματα, θα δεις, κάνε λίγο υπομονή. Παγωμένοι χειμώνες με χιόνια
ή χωρίς να βλέπω το κορμί σου γυμνό και να θέλω να σε σκεπάσω να σου δείξω πόσο
σε αγαπώ, να σε φροντίσω. Εσύ εκεί, αγέρωχο και καμαρωτό, να αντέχεις θύελλες
και καταιγίδες χάρη στο γερό σου κορμό, στις ρίζες σου, χάρη στη παρακαταθήκη
σου και στα μαθήματα της ζωής σου. Δεν αργούσε ο καιρός της χαράς και της γιορτής,
με το πρώτο φτερούγισμα των χελιδονιών εσύ είχες ήδη πρασινίσει. Το καμάρι της γειτονιάς.
Το ανάστημά σου όμως ήταν αυτό που εγώ υπολόγιζα, αυτό που έκρυβες στο κέντρο
του κορμού σου, εκείνο που ήταν πιο σπουδαίο και ακόμα ψηλότερο από τα 8 μέτρα
που έφερες στην όψη σου.
Μυριάδες πουλιά μικρά και μεγάλα έβρισκαν καταφύγιο στα φιλόξενα κλαδιά σου και
το πρωινό ευχαριστήριο κελάϊδισμα τους, ακούγονταν σαν συμφωνική ορχήστρα που
ερμηνεύει ένα μουσικό παραμύθι για τη φύση. Τι ευλογία να ξυπνά κανείς με αυτόν
τον τρόπο, πόσα ευχαριστώ θα έπρεπε να σου πω, γιατί φιλοξενούμενη ήμουν, είμαι
και εγώ, και εσύ δεν έπρεπε να φύγεις, εσύ ήσουν ο οικοδεσπότης.
Μετά από κάθε κρίση πανικού, έτρεχα με κομμένη την ανάσα στην αγκαλιά σου, και
εσύ μου την ξαναέδινες. Αναπνέω! Κάτι παραπάνω από οξυγόνο, είχαμε μια σχέση
μητρική, και διέκοψαν με βία τον ομφάλιο λώρο, μια σχέση αδελφική, και μας άλλαξαν
δωμάτιο χωρίς να μας ρωτήσουν, μια σχέση ερωτική, και μπήκαν τρίτοι ανάμεσα μας.
Αυτό το καλοκαίρι ήταν ίσως το πιο ανέμελο και όμορφο καλοκαίρι των 22 μου χρόνων, καθόμουν τα βράδια πλάι σου να χαζεύω την καταπράσινη φυλλωσιά σου και σου διηγούμαι τις περιπέτειες και τις χαρές μου, με ορμήνευες, με ηρεμούσες, δεν ήξερα ότι το νανούρισμα σου εκείνο ήταν και το κύκνειο άσμα σου, το πιο γλυκό, και τι δεν θα έδινα για να το ξανά γευτώ!
Σήμερα παρακολούθησα την δίκη σου. Την φυλάκιση σου και την αργή και θορυβώδη εκτέλεση σου. Τα κλαδιά σου έπεφταν εκκωφαντικά στη γη όμως σαν πούπουλα ακουμπούσαν το χώμα που σε έθρεψε. Κάθε αμυχή στον κορμό σου, πληγή στη καρδιά μου, πόνεσα. Δεν άντεχα άλλο να βλέπω, να ακούω , την άδικη δίκη σου. Θέλω να ξέρεις ότι προσπάθησα, πάλεψα, έτρεξα να σε σώσω, δεν μπορούσα να επέμβω όμως, η καταδίκη ήταν πλέον μονόδρομος…
Σου ζητώ συγγνώμη. Θα επανορθώσω όμως να το ξέρεις. Δεν θα
επιτρέψω την βεβήλωση του χώματος σου, θα επανορθώσω θα το δεις, στο υπόσχομαι!
Σε ευχαριστώ για όλα , μου δίδαξες πολλά!
Το κορίτσι της πίσω αυλής
|[Κ]|
Σκέφτομαι και αναλύω συνέχεια τις συμπεριφορές των άλλων προς τα εμένα. Ψάχνω απεγνωσμένα την τοξικότητα στα λόγια, στη συμπεριφορά, στο βλέμμα. Και αν είμαι εγώ η τοξική; αυτή η σκέψη εξατμίζεται γρήγορα απο τον εγωισμό.
Φοβάμαι τη σχέση, το δόσιμο της σκέψης, της αφής, της ψυχής. Ακόμα και αν είναι το ιδανικό ακόμα και έτσι σίγουρα θα πληγωθείς, έστω μια αμυχή, επιφανειακή. Θα σε πληγώσει όμως, θα πονάς.
όχι δεν το δέχομαι. Και αποφασίζω να πληγωθώ μόνη μου. Και τελικά η δική μου πληγή γίνεται πιο βαθιά.
Υπάρχουν πολλά είδη σιωπής. Η αγαπημένη μου είναι εκείνη της απογοήτευσης ή μάλλον των πολλών απογοητεύσεων που σου δημιουργούν σιγά σιγά ένα στρώμα παχυδερμίας. Σιωπή.
Κοιτάς, απλά κοιτά πολλές φορές γελάς ή κλαίς σιωπηλά εκ των έσω. Και μαθαίνεις κάποτε. το ελπίζω δηλαδή. Και γίνεται μόνιμη η σιωπή, όρκος.
Δεν πιστεύω ξαφνικά όσα λές. Και οι πράξεις; Ούτες αυτές τι πιστεύω! Υποκριτή, ξέρω οτι σου είναι εύκολο. Σταμάτα, μην με ακουμπάς, αφού δεν με αγαπάς.
Υπερευαίσθητη, ζηλιάρα, ανασφαλής, δεν είσαι εντάξει με τη σκέψη σου, βρείτε τα, συμφιλιωθείτε, μην ταλανίζεις άλλο τον υπόλοιπο κόσμο. Σιωπώ.
Όταν κάνεις κάτι τόσο σπουδαίο για κάποιον, για έναν, για τον έναν, και καταλήγει να γίνεται κομμάτι άλλων, να τους αγγίζει, να το ζουν, να το κλέβουν, να στο κλέβουν. Σταθείτε, παρακαλώ, αυτό είναι, ήταν για έναν....
Και εκείνος τελικά δεν το βλέπει, δεν το ακούει , δεν το νιώθει...ποτέ! Γιατί δεν μπορεί, και ακόμα δεν ξέρω το γιατί και είναι αργά. Δύσκολα παίρνεις πίσω αυτό που έδωσες απλόχερα. Αδύνατον!
Και έρχεται το δάκρυ, η προσευχή, σου ανοίγεται ένας δρόμος που τον έβλεπες σαν σταυροδρόμι. Μια κουβέντα, η κουβέντα που χρειαζόσουν, ένα βλέμμα, εκείνο που νοστάλγησες, μια αγκαλιά, εκείνη που ήθελες αλλά δεν τόλμησες να ζητήσεις για να μην φανείς αδύναμος. Ναι, τελικά δεν ήταν τόσο τραγικά τα πράγματα όσο μέσα στο κεφάλι σου. Ναι, τελικά έσύ χάραξες μια αμυχή στον άλλον, σε αυτόν που λες οτι αγαπάς, και η δική σου 'έκλεισε, επουλώθηκε; Πως νιώθεις για αυτό; Υπόσχομαι να μην το ξανα επαναλάβω όλο αυτό, συγγνώμη.
Μην υπόσχεσαι τίποτα, είσαι η θάλασσα.
|[Κ]|
Copyright © 2021 Κυριακούπολη. Με την επιφύλαξη παντός δικαιώματος
14 Δεκεμβρίου 2020_Δευτέρα
01:55 πμ
Aγαπημένε μου Αστροναύτη,
Φθίνουσα αμφίκυρτος
η αρχή, πάλι Δευτέρα 22 χρόνια πριν. Χρόνια πολλά εύχομαι αστροναύτη μου, υγεία
ψυχική και σωματική, χαρά που αναβλύζει εκ των έσω και δημιουργικότητα ! Να
ΑΓΑΠΑΣ και να ΑΓΑΠΙΕΣΑΙ, πρόσεξε με λίγο, να ΑΓΑΠΑΣ περισσότερο… σε αυτό
κρύβεται η ολβιότητα και ας το εξετάζεις καμιά φορά με αμφισβήτηση, να μην
πικραίνεσαι τόσο και να μην στεναχωριέσαι αν αγαπάς πιο πολύ θα δείς, όλα καλά
θα πάνε!
Συνηθίζουμε να γιορτάζουμε τα γενέθλια, την 1η
φορά που πονέσαμε και κλάψαμε δηλαδή. Τι ευλογία η ζωή! Το ότι πονάς είναι ένας
τρόπος να αντιληφθείς ότι ζεις. Ναι αλλα πονάς, και δεν θέλεις να πονάς! Κανείς
δεν θέλει… δεν πειράζει, ας πονάς, τουλάχιστον είσαι αστροναύτης και ταξιδεύεις
ελεύθερα ανάμεσα στα αστέρια, στους γαλαξίες στα νεφελώματα! Δύσκολη δουλειά όμως
, απαιτητική θα έλεγε κανείς… ατυχηματικές προσεδαφίσεις, ανώμαλες εκτοξεύσεις,
προβλήματα υγείας, μοναξιά… ναι αλλα πετάς!!!
Είσαι κοντά στον Ήλιο, βλέπεις τον Ήλιο το διανοείσαι; Καλά όχι πάντα αλλά… όποτε
θέλεις μπορείς να τον επισκεφθείς!
22 χρόνια αστροναύτης! Αχ μαγικό,
υπεροχοφανταστικό! Σε καμαρώνω κάθε μέρα να ξέρεις, και σε περιμένω πάντα εδώ
στο δεντρόσπιτο μας να μου διηγηθείς τις ιστορίες σου όπως συνηθίζεις κάθε φορά
που επιστρέφεις. Πόσο ανυπομονώ για αυτές τις ιστορίες, με εμπνέουν. Λοιπόν,
εύχομαι και πάλι τα καλύτερα αστροναύτη μου, και να θυμάσαι να πηγαίνεις συχνά προς
τον Ήλιο, μου αρέσει όταν μου μιλάς για το Φως και την θέρμη που νιώθεις όταν
είσαι κοντά Του. Εκείνη τη στιγμή στα μάτια σου βλέπω την αγάπη που τόσο έντονα
δεν φαίνεται σε κανένα άλλο ταξίδι σου!
Να προσέχεις, σε φιλώ από το δεντρόσπιτο,
η δική σου, Κυριακή
|[Κ]|
Υ.Γ να ξέρεις μην τρομάξεις αλλά έχει δημιουργηθεί ένα ρυάκι κάτω από το δεντρόσπιτο. Ξέρω ότι σε αναστατώνει αλλα είναι υπο έλεγχο..δεν είναι τόσο ορμητικό. Θα τα καταφέρουμε. Το πιστεύω αυτό!
Θραύσμα
καλοκαιριού στα τέλη του Νοέμβρη
(Αζουλέζου)
Αμυχή στην ήδη
υπάρχουσα ουλή
σειέται η γή.
Η αντανάκλαση θολή και το χρυσό τριαντάφυλλο παραμένει εκεί
σαν κάτι να προσδοκεί από το μπλέ βαθύ.
Εύθραυστο φοβάμαι μην
χαθεί
μια ανάμνηση καλοκαιρινή
άγνωστη σε μένα και αυτό μου αρκεί
για να διαφυλάξω το διαμάντι ενός ξένου
Διαβάζω τα
ξεθωριασμένα πέταλα ένα ένα από την αρχή
μέχρι να μου πει την ιστορία που αυτό επιθυμεί
αντικειμενικός κριτής στέκομαι θαρρείς
δήμιος πάντα ένας δικαστής
ορρωδώ στη ραστώνη της στιγμής
Να συνέλθω προσπαθώ
να αφήσω θαμμένο το ξένο θραύσμα επιθυμώ
αλλόκοτα τα ποιητικά δεσμά
δεν θα μπορέσω να ελευθερωθώ ποτέ ξανά.
To δρομάκι της
σιωπής
Κάποτε βρέθηκε στο δρόμο της σιωπής ένα μικρό και
ασήμαντο ίχνος ήχου. Θα λέγαμε ίσως ότι έμοιαζε κάπως τσιριχτό και ταυτοχρόνως πομπώδες
λες και είχε βαλθεί να δημιουργήσει απλά τύρβη γύρω του. Το στενό δρομάκι της
σιωπής που πότε του δεν συνήθιζε να εντυπωσιάζει, τώρα είχε κινήσει τα βλέμματα
και την προσοχή όλων.
-"Το
ακούς αυτό? Είναι τόσο ενοχλητικό! Απο που πηγάζει, απαιτώ να σταματήσει τώρα!" ούρλιαξε
η σκέψη που φύτρωνε σε μορφή πόας πλάι στο δρομάκι.
-"και
το ακούω και το αισθάνομαι. Σκοπεύω να διαμαρτυρηθώ πριν αυτό το ατυχές γεγονός
καταστεί status quo για το δρομάκι μας." Ξεφώνισε οργισμένα το αριστερό ημισφαίριο
του εγκεφάλου που ξάπλωνε σαν δροσοσταλιά πάνω στη σκέψη.
Το ίχνος του ήχου δεν μπορούσε να ακούσει καθαρά τις φωνές
των κατοίκων στο δρομάκι της σιωπής καθώς εξέπεμπαν σε διαφορετικές συχνότητες.
Όμως ένιωθε τα κύματα της αρνητικότητας τους και σε καμία περίπτωση δεν είχε
επισκεφθεί το δρομάκι της σιωπής για να νιώσει σαν σκύβαλο απο τους δυο αυτούς
"σιωπηλούς" γείτονες.
-"Με
συγχωρείτε? Μου επιτρέπεται να πω κάτι? Δεν ήθελα να σας ανησυχήσω με την
εκκωφαντική μου αναπνοή. Είμαι ενα ίχνος ήχου οι φίλοι με φωνάζουν Συμβάν. Συγγνώμη
αν θορυβηθήκατε απο τον ερχομό μου στο δρομάκι της σιωπής, δεν ήθελα σε καμία
περίπτωση να διαταράξω τον τιμαλφή για εσάς ύπνο. Περπατούσα στο πανέμορφο αυτο
άλσος και δεν μπορούσα να αφήσω αμελητέα την γοητευτική σιωπή που ερχόταν από
το μέρος αυτο απο οπου και ησυχάζετε. Και παλι με συγχωρείτε. "
ψιθύρισε αβρά το Συμβάν απευθυνόμενο στην πόα και στη δροσοσταλιά,
και προχώρησε στο δρομάκι της σιωπής συνεχίζοντας τον τσιριχτό ήχο όπου και
πρώτα παρήγαγε.
Η σκέψη μαλάκωσε, το ίχνος του ήχου τρύπησε
εκκωφαντικά το φύλλωμα της και εκείνη άρχισε σταδιακά και ήσυχα για πρώτη φορά να
καίγεται μέχρι που εξαφανίστηκε στη σιωπή. Το αριστερό ημισφαίριο πάγωσε και
απο δροσοσταλιά εγινε μια μικρή χιονονιφάδα που έλιωσε με τις πρώτες πρωινές ακτίνες
του Ήλιου της Χαράς, που φώτισε για άλλη μια φορα εκείνο το πανέμορφο πρωινο
στο δρομακι της σιωπής.
συγγραφέας Κυριακή Γαϊτανιδου 2020_το δρομακι της σιωπής
