[Η απομυθοποιηση της Πολης]

[Η απομυθοποιηση της Πολης]

Για όλους μας έρχεται εκείνη η στιγμή της συνειδητοποιημένης απομυθοποιησης.

Άλλοτε προσώπων, άλλοτε αναμνήσεων, και άλλοτε πόλεων.

Το αντωνυμο της απομυθοποιησης αραγε ποιο ειναι; Μυθοποιω, μυθοπλασία, ψιμηθίωση; Ψεμα!

Αληθεια!

Η απομυθοποιηση δεν χρειάζεται απαραίτητα να σημαίνει και απογοήτευση ή αποθαρρυνση.

Σαφώς δύναται να εμπεριέχεται η συναισθηματική συνθήκη του δευτέρου στο πρώτο, δίχως αυτο να καθίσταται status quo.

Η εκ των έσω απομυθοποιηση με μοναδικό προορισμό την αποκατάσταση της αλήθειας, επέρχεται οταν βρεθούμε στην ευλογημένη εκείνη κατάσταση της απομυθοποιησης του ίδιου μας του εαυτού και των πλασματικων μας αναγκών και αξιωσεων.

Η απομυθοποιηση της καρδιακης μας Πόλης κρίνεται εκ των ουκ άνευ για την εξέλιξη, για την εξερεύνηση, για την ανακάλυψη, για την λύτρωση, για την κάθαρση. Για ολα όσα παραμένουν κρυμμένα στο σκοταδι για να λάμπει άδικα το κιβδηλο στις πλάτες της Αλήθειας.

Ο Χριστός μας Αναστηθηκε απο τον Άδη για να προσπαθήσουμε να συλλάβουμε εμεις την αδιανόητη, αδιαίρετη και αναλλοίωτη εκείνη Αληθεια των Αιώνων. Ο Χριστος μας Αναστήθηκε για να μπορέσουν τα μάτια, ο νους, η καρδια και η ψυχή, να διαχωρίσουν το σκοτάδι απο το Φως, να απομυθοποιουν οταν ερχεται η σωστή ώρα, την αγαπημένη Πόλη.

Χριστός Ανέστη!

22.4.25

|[Κ]|

[τμήμα σκεψεων απο το αναστοχαστικο μου ημερολόγιο στο κεφαλαιο "Αξιώσεις και Νευρώσεις"]

Καθαρά Δευτέρα, Καθαρή ψυχη;

 Δεν μου ειναι ευκολο να θάψω τον θυμό. Να ξεβολεψω το "εγω". Αρκούμαι στο να κατηγορω αυτο που έτυχε να μην υπηρετώ. Ποναει η μονόπλευρη αυτοβελτιωση. 

Οταν ο άλλος μένει στάσιμος, βουβος, με τα ίδια ή και χειρότερα πάθη, πως να τον συμπαθήσω; Πως να τον συμπονεσω;

Ιδού το μεγαλείο του Θεού μας. 

Μας δέχεται όλους, όλους! 

Αλλα εμεις γίναμε αυστηροί κριτές επειδη δεν αντέχουμε τοση αγαπη, καιγόμαστε. 

Καίγεται το Εγω μας, το κακομαθημενο μωρό που θέλει να έχει ολα τα πρωτεία στηλιτευοντας τα αδέρφια μπροστά στα μάτια του Πατέρα. 

Πάντα διεκδικούμε με φθόνο και ζήλο την μεγαλύτερη κορνιζα στον τοίχο του σπιτιού μας. 

Αξιώσεις και νευρώσεις. 

17. 3.25

|[Κ]|

Η εμπειρία της συγχώρησης _ 1η συνάντηση της Σχολής Γονέων Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης _ 2024-2025

 

      1η Συνάντηση 28 Σεπτεμβρίου 2024, της Σχολής γονέων της Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης με εισηγήτρια την κ. Πέλη Γαλίτη-Κυρβασίλη, ψυχοπαιδαγωγό, συγγραφέα , ερευνήτρια και συντονίστρια την κ. Ανδρονίκη Δράγου, παιδοψυχίατρο.

Η χθεσινή ημερίδα που παρακολούθησα με θέμα την εμπειρία της συγχώρησης ,ήρθε σαν απάντηση στην θλίψη και την απογοήτευση των προηγούμενων ημερών και βίαιων ειδήσεων. Η πραγματικότητα των καιρών προτάσσει παιδιά ακόμα και απο το νηπιαγωγείο με αποτρόπαιες συμπεριφορές ,βια δίχως φραγμούς και θυμό. Που είναι η αγάπη; Υπήρξε άραγε ποτέ και χάθηκε στην πορεία; Πως μπορούμε να την ξαναφέρουμε μέσα μας πλαταίνοντας την καρδιά μας για να χωρέσει τους πάντες, δίχως όμως να μένουμε στα λόγια, αλλά, έμπρακτα, και ουσιαστικά!

Η κα Πέλη Γαλίτη, στην εναρκτήρια ομιλία της Σχολής, με λόγο παραστατικό, παρέθεσε παραδείγματα και ιστορίες παρουσιάζοντας σε γονείς, ιερείς και εκπαιδευτικούς το πρόγραμμα εκπαίδευσης με τίτλο η εμπειρία της συγχώρησης που εφαρμόζεται με συγκινητικά αποτελέσματα, τα τελευταία 10 χρόνια στην Ελλάδα.

Η ομιλία προσωπικά με συνεπήρε και αξίζει να σας παραθέσω ορισμένες σημειώσεις απο την ομιλία που θέλω να κρατήσω τόσο στην επαγγελματική μου όσο και στην προσωπική μου ζωή.

1. " Θέλουμε μια κοινωνία με παιδιά που έχουν δυνατό μυαλό και συμπονετική καρδιά"

δηλαδή, να μην συνθλίβονται στις αντιξοότητες χωρίς να εστιάζουν στη συμπεριφορά και στον θυμό που οδηγεί στην εκδικητικότητά. Το συναίσθημα του θυμού επιτελεί έναν σημαντικό σκοπό και τον χρειαζόμαστε, όταν όμως ο θυμός μας ελέγχει και οχι εμεις εκείνον, τότε η πορεία των πραμάτων καθίσταται ολέθρια.

2. " Η ευαισθησία είναι δύναμη ΟΧΙ αδυναμία" 

ο Άγιος Σωφρόνιος του Εσσεξ παρομοιάζει τον άνθρωπο με ένα ηλεκτροφόρο καλώδιο υψηλής τάσεως, από το οποίο διέρχεται ενέργεια που κινεί τραίνα, εργοστάσια, θερμαίνει σπίτια. Ωστόσο το μικρό πουλί μπορεί να κάθεται επάνω στο σύρμα αυτό χωρίς να παθαίνει τίποτε. Έτσι και ο χριστιανός είναι παρόμοιο καλώδιο, επάνω στο οποίο μπορεί να καθίσει ένα πουλί, χωρίς να κινδυνεύσει. Τόσο δύναμη και ενέργεια να έχουμε μέσα μας αλλά και τόση ευαισθησία ταυτόχρονα, σε απόλυτη ισορροπία.

Αναλαμβάνουμε την ευθύνη όλων των συναισθημάτων μας και παύουμε να κατηγορούμε τους άλλους για τις δυσκολίες μας.

3. " Το θέμα είναι το κακό να μην μπει μέσα μας, έξω και γύρω μας ας είναι"

Όπως ένα καράβι πλέει σε θάλασσες και σε φουρτούνες δίχως να βουλιάζει, παρα μόνο όταν το νερό καταφέρει να εισχωρήσει στο σκάφος, έτσι και εμείς οι άνθρωποι, σκοπός μας ας είναι να εμποδίζουμε το κακό και τον θυμό να εισχωρήσει στην ψυχή μας και να μας καταστρέψει.

Είναι αποδεδειγμένο οτι ο θυμωμένος άνθρωπος που δεν μπορεί να συγχωρέσει, αντιμετωπίζει σοβαρά ψυχικά και σωματικά προβλήματα. Πως μπορούμε όμως να δώσουμε ένα τέλος στον θυμό; Είναι αυτό εφικτό;

4. " το ΕΛΕΟΣ είναι η απάντηση".

Ο ελεήμων άνθρωπος είναι εκείνος που καταφέρνει να διώξει τον θυμό και να προσκαλέσει σε δείπνο την συγχώρεση . Πολλές φορές η συντήρηση του θυμού μας γίνεται και εμμονή καταδικάζοντας με αυτόν τρόπο ακόμα περισσότερο τον εαυτό μας. Όταν συμπάσχουμε με το κακό, όντας Συμ-πονετικοί, καταφέρνουμε να δούμε τα πράγματα απο την σκοπιά του άλλου διαπιστώνοντας εν τέλει πόσο διαφορετικοί αλλα ταυτόχρονα πόσο ίδιοι είμαστε όλοι, κουβαλώντας τα τραύματά μας.

5. " Η μεγαλοψυχία του Αριστοτέλη"

Στόχος να μάθουμε να συγχωρούμε, όχι επιφανειακά και υπεροπτικά, αλλά βαθιά, ειλικρινά, μεγαλόψυχα. Να πλαταίνει η καρδιά μας για να χωράει τους πάντες βάζοντας για όλους και για όλα καλό λογισμό. Με άλλα λόγια να εξασκηθούμε στην τεχνική της " Αναπλαισίωσης" , καταφέρνοντας να μετουσιώνουμε ένα φαινομενικά άσχημο γεγονός σε κάτι όμορφο και ευχάριστο. Να εξασκηθούμε στη θέα του ωραίου. 

Πως μια αποτυχία μπορεί να δώσει τεράστια ευλογία και μια ασθένεια να συμβολίσει την δύναμη. Η ματιά μας να είναι πάντοτε επιδοκιμαστική και όχι αποδοκιμαστική.

6. " Η ΕΛΠΙΔΑ"

Έχε το νου σου στο παιδί, γιατί αν γλυτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα!

ο άνθρωπος που πόνεσε πολύ στη ζωή του μπορεί να δώσει ελπίδα, να την μεταλαμπαδεύσει! Στόχος μας είναι τα παιδιά αλλά και όλοι μας ξεκινώντας απο εμάς, να μάθουμε να ελπίζουμε και να μην τα παρατάμε εξαιτίας των δυσμενών συνθηκών και των κλειστών πορτών που συναντάμε αλλά να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε απτόητοι ενάντια στο κακό, στη βία και στο μίσος.

Η πραγματική ελπίδα νοηματοδοτεί την ύπαρξη μας και τα γεγονότα, τις πράξεις, τις σχέσεις ακομα και στον θάνατο μας.

Στόχος είναι να μετατρέψουμε την ψυχολογική μας κατάσταση σε πνευματική.

Συγχωρώ, ( κάνω χώρο δηλαδή μέσα μου) δεν σημαίνει ξεχνώ, δεν είναι η λήθη.

Συγχωρώ, δεν σημαίνει κατα ανάγκη και συμφιλιώνομαι

Συγχωρώ, είναι πράξη δύναμης!

Όταν μαθαίνουμε να είμαστε ευγνώμονες , τότε θεραπευόμαστε στα αλήθεια απο τα δεσμά του θυμού και μπορούμε να συγχωρέσουμε καθώς η ευγνωμοσύνη μπορεί κα ιτροποποιεί την χημεία του εγκεφάλου.

ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΊΝΑΙ ΑΡΓΑ ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΓΧΩΡΕΣΟΥΜΕ! Ξεκινώντας τώρα!

Η κ. Πέλη Γαλίτη και η ομάδα της forgivness.gr  πραγαμτοποιούν εδώ και 10 χρόνια σε σχολεία παρουσιάσεις και εκπαιδευτικά προγράμματα σχετικά με την συγχώρεση.

Σας ευχαριστώ προσωπικά για αυτήν την υπέροχη πρώτη συνάντηση και αδημονώ για τις επόμενες.

|[κ]|

Κυριακή ΓαΪτανίδου
Msc αρχιτέτκων μηχανικός/εκπαιδευτικός/συγγραφέας

Διδακτική Ιστορια _ Ο δάσκαλος ΚΑΙ τα μπαλόνια

 Έναν εκπληκτικό και ευφάνταστο τρόπο βρήκε μέσα από ένα παιχνίδι με μπαλόνια, ένας δάσκαλος για να διδάξει στους μαθητές του ότι η ενσυναίσθηση και το νοιάξιμο για τους άλλους είναι το κλειδί για να είμαστε ευτυχισμένοι.

Ένας δάσκαλος έφερε μπαλόνια στο σχολείο και ζήτησε από τα παιδιά να τα φουσκώσουν όλα και στη συνέχεια να γράψει το κάθε παιδί στο μπαλόνι του, το όνομά του.

Μάζεψαν τα μπαλόνια στο διάδρομο και ο δάσκαλος τα ανακάτεψε από άκρη σε άκρη. Ο δάσκαλος έδωσε τότε 5 λεπτά για να βρει το κάθε παιδί το μπαλόνι που είχε πάνω του το όνομά του.

Τα παιδιά έτρεξαν πάνω κάτω, κοιτάζοντας και ψάχνοντας ξέφρενα, αλλά καθώς έφτασε η ώρα και τα 5 λεπτά πέρασαν – κανένα δεν βρήκε το δικό του μπαλόνι …

Τότε ο δάσκαλος είπε στα παιδιά να πάρουν το μπαλόνι που είχαν πιο κοντά τους και να το δώσουν σε εκείνο το παιδί του οποίου το όνομα ήταν γραμμένο πάνω στο μπαλόνι. Σε λιγότερο από 2 λεπτά το κάθε παιδί είχε το δικό του μπαλόνι.

Tελικά, ο δάσκαλος είπε: ''Το μπαλόνι είναι σαν την ευτυχία. Κανείς δεν θα το βρει εάν ψάχνει μόνο για το δικό του. Αντ' αυτού, αν όλοι νοιάζονται και για τους άλλους, θα βρουν το δικό τους πολύ πιο γρήγορα.''»

Ο χάρτης του γέλιου- μια μικρή ιστορία σκέψης

 Ο χάρτης του γέλιου

   Κάθε σώμα έχει τη δική του ψυχική ακουστική, την εσωτερική και την εξωτερική.
Εκείνη που εκπέμπει, που ηχεί και που αντηχεί, σε διάφορα χρώματα και με ποικίλα αρώματα. Μια από τις σημαντικότερες εκφάνσεις της ψυχικής ακουστικής είναι το γέλιο, μια άλλη είναι το κλάμα, και φυσικά, η φωνή. Σήμερα θα σας πω μια ιστορία, τόσο χαρούμενη όσο και λυπητερή, τόσο φανταστική, όσο και αληθινή, μια ιστορία για τον ήχο της ψυχής με το πρόσωπο του γέλιου.
      Κάποτε, σε έναν κόσμο όχι και τόσο μακρινό, ούτε και πολύ διαφορετικό από τον δικό μας, ζούσε ένα νεαρό κορίτσι, η Υακίνθη. Όταν γεννήθηκε, το γέλιο της ήταν λευκό. Η ευωδία που εξέπεμπε ήταν λεπτή και χαρακτηριστικά γλυκιά. Καθώς κυλούσαν γάργαρα τα χρόνια, η μικρή Υακίνθη, μάθαινε στο σχολείο πώς να ηχεί το μοναδικό της γέλιο στους άλλους, όπως αντίστοιχα, ηχούσαν τα δικά τους γέλια και οι υπόλοιποι σε εκείνη.
      Κάποια γέλια ήταν δροσερά, άλλα πνιχτά, μερικά θα τα λέγαμε δυνατά, ενώ πάλι άλλα, έμοιαζαν ντροπαλά. Φυσικά υπήρχαν γέλια σε όλες τις αποχρώσεις που μπορούμε να φανταστούμε. Η μικρή Υακίνθη με το λευκό, λεπτό και γλυκό χαμόγελο, που όμοιο του δεν είχε ξανα ακούσει ο κόσμος εδώ και αρκετά χρόνια διέθετε μια ακόμα αρετή των ελαχίστων. Η εσωτερική ψυχική ακουστική της λειτουργούσε αρτιότερα της εξωτερικής, με αποτέλεσμα να καθίσταται έτοιμη να αντηχήσει το γέλιο της στον κόσμο νωρίτερα από τους υπόλοιπους. Φυσικά όμως, λόγω της νιότης της, χρειαζόταν κάποιον να την κατευθύνει και να την καθοδηγεί ώστε να μπορέσει να αξιοποιήσει όλες τις δυνατότητες που της χάρισε το Μεγάλο Αυτί.
           Το νεαρό κορίτσι είχε μια φυσιολογική ανάπτυξη αξιοποιώντας την ψυχική ακουστική της όπως ακριβώς και τα υπόλοιπα παιδιά της ηλικίας της. Το μάθημα της Ηχούς ήταν μια υποχρεωτική και αρκετά επώδυνη διαδικασία για κάθε παιδί, αναγκαία όμως για την διαπαιδαγώγηση τους και φυσικά την προετοιμασία τους για την Αντήχηση.
              Η Υακίνθη ήταν πολύ προσεκτική στο μάθημα δείχνοντας ιδιαίτερη συνέπεια. Άκουγε και παρατηρούσε την ηχώ που παρήγαγε κάθε διαφορετικό γέλιο, θαυμάζοντας τις διαδρομές που ακολουθούσαν οι συχνότητες. Της άρεσε να σχεδιάζει αυτές τις πορείες με τη μορφή ενός χάρτη, και έπειτα, να ζωγραφίζει όλα αυτά τα χρώματα που έβλεπε να χορεύουν αλλεπάλληλα εμπρός της. Κάποιες φορές την συνέπαιρνε τόσο πολύ κάποιο γέλιο που επέτρεπε να επηρεαστεί από τη συχνότητά του και να υιοθετήσει κάποια χαρακτηριστικά του. Το δικό της γέλιο όμως, καθώς μεγάλωνε εκείνη, παρέμενε λευκό και χαρακτηριστικά λεπτό και γλυκό, ενώ κανένας δεν παρουσίαζε ιδιαίτερο ενδιαφέρον στο να το μιμηθεί παρόλο που το θαύμαζαν και το σέβονταν όλοι. Στο γέλιο της Υακίνθης είχαν προστεθεί πλέον και κάποιες ζωηρές νότες νεανικής φρεσκάδας φανερώνοντας τον ενθουσιασμό της για ζωή και βελτιώνοντας τον ήχο της. Σε αντίθεση με τα περισσότερα παιδιά της ηλικίας της, όπου, το μάθημα της Ηχούς, τους μπέρδευε, αδυνατώντας να κατανοήσουν τον ενδότερο σκοπό, -ίσως εξαιτίας της λάθος διδακτικής μεθόδου-, κατέληγαν να αναπαράγουν το γέλιο εκείνο που ηχούσε δυνατότερα. Έτσι, κατάφερναν και  χρωμάτιζαν το πρότερα ξεχωριστό γέλιο τους, πανομοιότυπα, δημιουργώντας στο τέλος έναν μονότονο, ανιαρό και μπερδεμένο ήχο.
                 Μεγαλώνοντας κι’ άλλο, ουκ ολίγες ήταν οι φορές εκείνες  που κάποιοι συνομήλικοι της Υακίνθης επιχείρησαν να λερώσουν το γέλιο της με διάφορα χρώματα.
Το κορίτσι, όμως, με το ξεχωριστό γέλιο, κατάφερε να κατανοήσει εις βάθος το δύσκολο μάθημα της Ηχούς και να διαπρέψει δίχως να αποπροσανατολιστεί από τις «σειρήνες».
Εκείνη, μαζί με ελάχιστους συμμαθητές της, οι οποίοι με επιτυχία διατήρησαν το γέλιο τους αναλλοίωτο, μπορούσαν πλέον να αποφοιτήσουν και να Αντηχήσουν με αυτοπεποίθηση στον κόσμο,  μιας μικρότερης χωροταξικής εμβέλειας, την εσωτερική και εξωτερική ακουστική τους. Η Αντήχηση του γέλιου είναι μια φιλοσοφημένη διαδικασία , δυσκολότερη εκείνης της Ηχούς καθώς απαιτεί ώρες εσωτερικής ακουστικής δουλειάς και επιτυγχάνεται καλύτερα σε μικρότερη εμβέλεια από εκείνη της Ηχούς, εκπέμποντας δηλαδή κατευθείαν στην καρδιά του άλλου και όχι στο μυαλό του.
           Μια φθινοπωρινή μέρα, η νεαρή Υακίνθη μελετούσε την πρακτική της στην Αντήχηση του γέλιου της και σχεδίαζε τις ακουστικές της σκέψεις στον χάρτη της, όταν παρατήρησε πλήθος κόσμου μαζεμένο ολόγυρα σε πολύ μικρή απόσταση από μια παλιά της συμμαθήτρια, την Χρυσάνθη. Το γέλιο της Χρυσάνθης αντηχούσε με τεράστια επιτυχία στην ομήγυρη, κάνοντας την να υπακούει τυφλά στο κάλεσμα των συχνοτήτων του επίκεντρου.
Το γέλιο της φάνταζε καθαρότερο και από το νερό, όμορφο σαν τριαντάφυλλο και φωτεινό σαν τον ήλιο. Για μια στιγμή η Υακίνθη σταμάτησε να σχεδιάζει στον χάρτη της. Ήθελε να αφήσει τον εαυτό της για μια φορά να παρασυρθεί ολότελα από αυτήν την αριστουργηματική συχνότητα και να γίνει ένα με εκείνη.
Πλησίασε πολύ, πάρα πολύ, τόσο που στάθηκε ακριβώς δίπλα στην Χρυσάνθη. Την κοίταζε στα μάτια και επέτρεψε στο γέλιο της, να την διαπεράσει και να την αλλοιώσει.
            Η Χρυσάνθη είχε επιτύχει! Η Αντήχηση της δούλεψε άριστα. Πλήθος ξεχωριστών ατόμων με διαφορετικά γέλια είχαν πλεόν υποδουλωθεί σε ένα τέλειο και μοναδικό γέλιο, στο δικό της. Από εδώ και στο εξής όλοι θα γελούσαν όπως η Χρυσάνθη. Μόνο που στη πραγματικότητα, η Χρυσάνθη δεν έμαθε ποτέ να αντηχεί. Μικροσκοπική και πονηρή καθώς ήταν, είχε μελετήσει τον χώρο δράσης της καλά, και είχε τοποθετήσει τον κόσμο που την άκουγε σε μεγαλύτερη απόσταση των 17 μέτρων, τοποθετώντας φυσικά εμπόδια. Ολοι πίστευαν ότι Αντηχούσε σε εκείνους ενώ εκείνη, απλά έπαιζε με την Ηχώ της, καταφέρνοντας να τους ξεγελάσει.
            Οι μέρες κυλούσαν και η Υακίνθη πλέον γελούσε όπως όλοι οι υπόλοιποι. Στην αρχή ο νέος της ήχος την ευχαριστούσε και την σαγήνευε, στην πορεία του χρόνου όμως, δεν άργησε να νοσταλγήσει το λευκό, γλυκό και λεπτό της γέλιο, το οποίο ηχούσε τόσο ξένο πλέον στη σκέψη της. Το κεφάλι της άρχισε να πονάει, το γέλιο της δεν πήγαζε από τη καρδιά της και η εσωτερική ακουστική της δεν συμφωνούσε με αυτό που συνέβαινε, ξεκουρδίζοντας έτσι σταδιακά την ψυχή της.
Το Μεγάλο Αυτί όμως, που είχε χαρίσει στην Υακίνθη δίκαιη και αγαπητική ψυχή, και άκουγε όλα αυτά που συνέβαιναν, της ψιθύρισε γλυκά τον τρόπο της θεραπείας της.
            Ξαφνικά, το κορίτσι με το χαρισματικό γέλιο θυμήθηκε τον χάρτη της. Τον φίλησε και τον ακούμπησε τρυφερά στο στέρνο της. Τώρα ήξερε τι έπρεπε να κάνει. Ακολούθησε διάφορες διαδρομές γέλιων σε ποικίλες συχνότητες , και έβαψε το πρόσωπό της με χιλιάδες χρώματα ώσπου να ξαναβρεί το δικό της.
Μάταια… δεν έβρισκε τίποτα! Το γέλιο της είχε πλεον χαθεί!
              Περπατούσε άσκοπα για μέρες δίχως γέλιο σκυμμένη και απογοητευμένη από όλο τον κόσμο μα προπαντός από τον ίδιο της τον εαυτό.
Μα…. Κάποια στιγμή, τι ακούγεται εκεί;
Είναι μπερδεμένο, χρωματιστό, παλίμψηστο ήχων, σε ζαλίζει! Η Υακίνθη πλησίασε. Βέβαια! Το παλιό της σχολείο! Γέλια, άπειρα παιδικά  αφιλτράριστα γέλια πλημμύριζαν το προαύλιο και τη γειτονιά με μυριάδες ξεχωριστούς και πρωτότυπους ήχους που άκουγε πρώτη φορά στη ζωή της η Υακίνθη.
Η κοπέλα παρέμεινε ακίνητη, έκλεισε τα μάτια και αποσβολωμένη από αυτή τη συναυλία της παιδικής ανακάλυψης, άκουγε και επέτρεπε να ηχήσουν εκκωφαντικά όλα αυτά τα γέλια μέσα στη ψυχή της.
Άκουγε και σχεδίαζε, σχεδίαζε και άκουγε, χρωμάτιζε, χάρασσε δρόμους, πασαλείβονταν από ήχους, ώσπου…
δάκρυσε!
Τα δάκρυα έγιναν κλάμα, κλάμα λυτρωτικό, ηχηρό και γοερό, τόσο καθηλωτικό που συντάραξε τα δέντρα και εκείνα με τη σειρά τους θρόισαν για να δώσουν μια σιωπηλή  απάντηση στην Υακίνθη.
Σε λίγο, το πρόσωπό της είχε ξανά κερδίσει την πρότερη φρεσκάδα του, ρίχνοντας μια ματιά στον χάρτη της, γέλασε. Τώρα ήξερε τι έπρεπε να κάνει!

 

Κυριακή Γαϊτανίδου

21/10/23

|[Κ]|

Copyright © 2023 Κυριακούπολη. Με την επιφύλαξη παντός δικαιώματος.

Το σπίτι και ο άνεμος

 

Το σπίτι και ο άνεμος| Άλλοτε θώπευε με ευγένεια τις κουρτίνες  της μικρής μου κάμαρας και άλλοτε ορμούσε με μένος τρομάζοντας με, με εκείνους τους απόκοσμους ήχους βουητών και οιμωγών θαρρείς, χαμένων ψυχών. Και σαλεύουν οι κουρτίνες και χορεύουν σαν τρελές και χάνεται η ηρεμία μου, χάνεται…

Μου αρέσει όμως ο άνεμος έτσι ελεύθερος και τολμηρός που είναι. Ταξιδεύει όλο τον κόσμο, ένα σωστό αερικό, μια ξακουστή νεράϊδα που αλλάζει όνομα και ταυτότητα όποτε εκείνη το επιλέξει. Γίνεται τραμουντάνα στον Βορρά και όλοι την φοβούνται, το καλοκαίρι από τον Νότο ως όστρια την αγαπούνε. Αχ και να ήμουνα και εγώ αγέρι και το πορτρέτο μου να άλλαζε ανα της γης τα μέρη. Μα εγώ είμαι ένα σπίτι από τούβλο και πηλό. Δεν μπορώ να περπατήσω, ούτε να πετάξω όπως λαχταρώ. Μόνο από το παράθυρο μπορώ να δώ, και κρυφά τον άνεμο να αγαπώ.

Ο άνεμος και το σπίτι| Πέρα εκεί στον πιο όμορφο λόφο της πλαγιάς, στέκει αγέρωχο το σπίτι της καρδιάς. Ο ήλιος ανατέλλει και με φως γεμίζει την καρδιά του και το βράδυ δύει για να το αφήσει να ξεκουραστεί και να δημιουργήσει τα όνειρα του. Είναι ήρεμο πολύ, και φιλοξενεί τόση αγάπη και στοργή, μόνο που κοιτάει προς την Ανατολή και εγώ δυσκολεύομαι να έρθω από εκεί. Ονειρεύομαι την όμορφη του όψη. Την χαϊδεύω απαλά και την δροσίζω με φιλιά. Όμως δεν είμαι πάντα όστρια απολαυστική. Χωρίς να το θέλω γίνομαι τραμουντάνα δυνατή, και το σπίτι μου τρομάζω. Τον Αύγουστο όμως το υπόσχομαι θα έρθω σαν μελτέμι, και σε γάμο θα ζητήσω το προσφιλές μου ταίρι. Περίμενέ με σπιτάκι μου μικρό, έρχομαι! 

|[Κ]|

Το σπίτι και ο άνεμος_ Στίχοι και μουσική_ Κυριακή Γαϊτανίδου

με την επιφύλαξη παντός δικαιώματος

Copyright © 2023 Κυριακούπολη. Με την επιφύλαξη παντός δικαιώματος.

Βιβλιοπαρουσίαση| Το αγόρι με το ποδήλατο, το κορίτσι με τα πατίνια

 

Σε όσους νοσταλγούν και ακούραστα προσμενουν αφιερωμένο αυτό το πνευματικό μυθιστόρημα του πατέρα Γεωργίου Οικονόμου με τίτλο "το αγόρι με το ποδήλατο, το κορίτσι με τα πατίνια".

Από τη πρώτη σελίδα με καθήλωσε και με συγκινησε. Ρεαλιστική, καθημερινή, μοντέρνα γραφή που συγκλονίζει εξαιτίας της ειλικρίνειας της.

Μια ιστορία βαθειάς αγάπης μεταξύ δύο  προσώπων, που παίρνει σάρκα και οστά και μετουσιωνεται μέσα από αλλά πρόσωπα σε μια εν τελη οικουμενική αγαπη, στην ίδια την αγάπη, στον ίδιο Τον Χριστό.

Η ζωή, ο θάνατος, η οικογένεια, ο έρωτας, η φιλία, τα ονειρα, η επιτυχία, η θλίψη, ο πόνος, η δυστυχία, η αρρώστια,  ο εθισμός, η βία μερικά από τα καθημερινά ζητήματα που φιλοσοφει ο συγγραφέας μέσα στις σελίδες του βιβλίου του.

Παρά θιν' αλός επέλεξα να ξεκινήσω την ανάγνωση του, και στη νύμφη του Θερμαϊκού  θέλησε η  ζωή να την ολοκληρώσω, μιας και η ιστορία του μυθιστόρηματος διδραματιζεται στη Θεσσαλονίκη.

Ο αναγνώστης ζωγραφίζει με μεγάλη ευκολία τα πολυπόθητα ταμπλό βιβαν της φαντασίας του σε κάθε σελίδα, βρίσκοντας στοιχεία του εαυτού του και της δικής του ζωής σε κάποιο πρόσωπο ή μια κατάσταση της πολυδιάστατης πλοκής που ξεδιπλώνεται περίτεχνα εμπρός του. Ένα βιβλίο που σου δίνει χώρο και χρόνο να αφουγκραστεις   τα εκ των έσω, να αναρωτηθείς.

Σίγουρα ένα βιβλίο άξιο αναφοράς, πόσο μάλλον όταν τα συναισθήματα σου ποικίλουν με το πέρασμα του, αφού βρίσκεις σε άλλες σελίδες το πότισμα των δακρύων, σου σε άλλες ακούς χαρακτηριστικά το γέλιο σου, ενώ με το κλείσιμο του βιβλίου συνειδητοποιεις ότι έχεις διπλωσει πολλές σελίδες ως "σημεία που θέλεις να θυμάσαι" !!

Καλες αναγνώσεις!

|[K]|

Κυριακή Γαϊτανιδου _αρχιτέκτονας, συγγραφέας

#bookreview #τοαγοριμετοποδηλατο #τοκοριτσιμεταπατινια #kyriakoupoli #kyriakoupolibooks #lovetoread

Θέλεις να φυτέψεις μια βιβλιοθήκη;

 

Θέλεις να φυτέψεις μια βιβλιοθήκη;

Είναι εύκολο! Αρχικά χρειάζεσαι ενσυναίσθηση ώστε να αντιληφθείς το πρόβλημα της κοινωνίας μας. Είμαι σίγουρη ότι γνωρίζεις πολύ καλά οτι η ενσυναίσθηση στον κόσμο μας θεωρείται ελάττωμα οπότε εσύ κοντρα στο κατεστημένο θα οπλιστείς με ευαισθησία και έμπρακτα θα παλέψεις για την αλλαγή.

Αναρωτιέσαι πως;

 Πρώτα απο όλα με το παράδειγμα σου! Όπως άλλωστε θα έχεις παρατηρήσει, τα τελευταία χρόνια ολοένα και αυξάνεται η  αγραμματοσύνη παρά την ραγδαία ανάπτυξη των τεχνολογιών και των συναρπαστικών μέσων διδασκαλίας και εκπαίδευσης. Διανύουμε τους αλλόκοτους καιρούς της ταυτόχρονα εύκολης αλλά λανθάνουσας πληροφόρησης. Μια απαίδευτη παιδεία, αποστεωμένες γνώσεις δίχως ίχνος ουσίας και ανθρωπιάς. 

 Παρατηρώ τα σημερινά παιδιά του δημοτικού και προβληματίζομαι. Πως είναι δυνατόν να προτιμούν να σπαταλήσουν ώρες ολόκληρες παρακολουθώντας άσχετα βιντεάκια στο τικ τοκ χωρίς κανένα νόημα, στόχο ή έστω ενα στοιχειώδες χιούμορ αντί να αναρωτιούνται διαρκώς και διακαώς να ανακαλύψουν τι συμβαίνει γύρω τους. Από που προέρχονται τα σύννεφα στον ουρανό, γιατί ο ουρανός είναι μπλέ και γιατί το βράδυ βλέπουμε αστέρια; Τόσα ερωτήματα, τόσες περιπέτειές , τόσες γνώσεις...και όμως, ένα φωτεινό πλαίσιο 16εκ. επι 8εκ. κέρδισε... κέρδισε τον Νεύτωνα, τον Αριστοτέλη και τον Αρχιμήδη. Κέρδισε εκατομμύριους πολιτισμούς, ιστορίες και ανακαλύψεις. Και ενώ όλα αυτά τα σπουδαία βρίσκονται μέσα  σε αυτό το φωτεινό πλαίσιο των περιορισμένων διαστάσεων, ούτε αυτό δεν προσπαθούν πλεόν, να εμβαθύνουν ακόμα και σε αυτό, απλά αρκούνται στο πλαίσιο, στην επιφάνεια.

Συγγνώμη αν γίνομαι σκληρή, μα είναι η αλήθεια. Υπάρχει ζήτημα και καλούμαστε να το λύσουμε.  Αγαπώ την παιδική ηλικία και νιώθω ένα προσωπικό χρέος να την διαφυλάξω. Ένα χρέος στην μνήμη της δικής μου ολβίας παιδικής ηλικίας που ήταν γεμάτη  γνωστικές περιπέτειες και ανακαλύψεις. Μεγάλωσα μια εποχή που χρησιμοποιούσαμε ακόμα τον υπολογιστή ως μέσο  ενίσχυσης της προσωπικής μας εξέλιξης και όχι ως φιάλη οξυγόνου μιας ταλαίπωρης πραγματικότητας που θέλει ως δεκανίκι τον κόσμο του διαδικτύου για να επιβιώσει. 

Χάθηκαν οι ισορροπίες, αλλα είναι στο χέρι μας να τις ξανα βρούμε. Λιγοτερος χρόνος στα social media! Μία ώρα λιγότερη σπαταλημένη στο instagram, σημαίνει το χτίσιμο μιας ολοκαίνουριας βιβλιοθήκης στη χώρα σου.

Χρειαζόμαστε φρέσκιες ιδέες και αυτό θα επιτευχθεί μόνο εάν τα νέα μυαλά , τα παιδιά μας, μπορέσουν να ξαναβρούν την αγνή και διορατική ματιά τους, εκείνη πριν απο τα φίλτρα ωραιοποίησης και τις ψευδείς επίπλαστες ανάγκες μέσω των διαφημήσεων, καταστώντας τα ενήλικες σε δευτερόλεπτα.

Θέλεις ακόμα να φυτέψεις μια βιβλιοθήκη; Τώρα ξέρεις πως! Ξεκίνα εσύ και το παιδί θα ακολουθήσει το παράδειγμά σου. Άνοιξέ τις κουρτίνες σου να μπει ο ήλιος, πότισε το μυαλό σου με καθαρό νερο. Θέλει προσπάθεια και αέναο αγώνα η αλλαγή για να είναι ριζική, για να αλλάξει αυτό που μας πονά, έαν μας πονά, που εύχομαι να μας πονά!

Συντροφικές και προγαμιαιες σχέσεις στον 21ο αιώνα

 

Σκεφτόμουν εδώ και πολύ καιρό για την παρούσα ανάρτηση, δηλιαζα καθως δεν θέλω να  παρεξήγησει κάνεις τις σκέψεις μου! Από την άλλη πλευρά αναθαρεψα στη σκέψη ότι ζούμε στον 21ο αιώνα και ο καθένας έχει πλέον την ελευθερία να μοιραστεί τις σκέψεις του και να σχολιάσει ζητήματα της ζωής όσο "ταμπού" και αν φαίνονται στα μάτια των παλιότερων. Εμείς όμως ειμαστε οι νέα γενιά που τις αρέσει να ακούγεται, να μοιράζετε και να μαθαίνει για τα πάντα, έτσι και εγώ γράφω το προσωπικο βίωμα μου και την άποψη μου, με κανέναν σκοπό, απλά και μόνο επειδή μου αρέσει να εκφράζομαι και να μοιράζομαι! Ούσα συγγραφέας άλλωστε βρίσκω το νόημα μου μέσα από εσένα που το διαβάζεις, μέσα από τα άλλοτε διστακτικά αλλοτε θαραλλεα και δυναμικά ίχνη που αποτυπώνει η σκεψη μου στο χαρτί. Ως κατηχητρια, και χριστιανη ορθόδοξη το θέμα της σεξουαλικης διαπαιδαγωγησης και της Πνευματικότητας με προβληματίζε και με προβληματίζει, αυτά ειναι λοιπόν και τα πράγματα που συζητώ πολλές φορές με τους μαθητές μου όταν έχουν απορίες . 

Συντροφικές σχέσεις λοιπόν, εκ των ον ουκ άνευ στη ζωη ενός κοινόνικου πλάσματος όπως είναι ο άνθρωπος. Εκ φύσεως παρουσιάζουμε την ανάγκη να συν-βιώνουμε, να συμπορευομαστε να δημιουργούμε κοινότητες και ομάδες! Να ανήκουμε κάπου να νιώθουμε το" μαζί"  με εναν άνθρωπο που θα μας ολοκληρώνει ψυχικά και σωματικά και εμεις αντίστοιχα για τον αλλον! 

Η ορθόδοξη χριστιανική πίστη μας διδάσκει ότι οι προγαμιαιες σχέσεις αποτελούν αμαρτία, κάτι το οποίο στις μέρες μας σαν άποψη φαντάζει παρωχημενο με αποτέλεσμα να δυσκολεύει τη ζωή των νέων που επιθυμούν να βαδίσουν σε αυτό το σπάνιο  και αγιο όμως μονοπατι. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα και δεν μπορεί να σε αναγκάσει να κάνεις κάτι που δεν το επιθυμείς ιδιαίτερα όσο αφορά το σώμα σου. Αν δεν επιθυμείς να ολοκληρώσεις σεξουαλικα τη σχέση σου δεν είσαι ούτε περίεργος ούτε παράξενος ούτε παλιομοδιτης. Το "φυσιολογικό" που προβάλετε κατά κόρον στην εποχή μας μέσα από τραγούδια , σειρές και ταινίες δημιουργεί υποσυνείδητα μηνύματα προτύπων και επιπολαιων ολόκληρομενων σεξουαλικα σχέσεων μεταξύ ατόμων που δεν γνωρίζονται καθόλου καλά. 

Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να τονίσω ότι σε καμία περίπτωση δεν έχω σκοπό να στηλιτευσω άτομα που επιλέγουν αυτόν τον τρόπο ζωής. Γράφω καθαρά την άποψη μου ως χριστιανη ορθόδοξη και ως μια φυσιολογική κοπέλα που προσπαθεί και θέλει να ακολουθήσει τον δρόμο Του Ιησού Χριστού. 

Προς ενισχυση όλων των παραπάνω να σημειωθεί ότι εχει αποδειχθεί επιστημονικά ότι όσο περισσότερους συντρόφους έχει κάποιος στη ζωή του τόσο πιο δύσκολα δένετε και συναισθηματικά με ένα άτομο. Αυτό σημαίνει ότι δεν χρειάζεται κανείς να βιάζεται και να ολοκληρώνει με τη σεξουαλικη πράξη τη σχέση του με κάποιον που γνωρίζει πολύ λίγο καιρό καθώς αυτό δημιουργει στη συνέχεια απειρα προβλήματα. Μια σχέση θέλει χρόνο και χώρο για να μας αποκαλυφθει σιγά σιγά η αληθινή αγάπη μέσα από τα συναισθήματα που πλεκονται σταδιακά και προσεκτικά από δύο ανθρώπους που επιθυμούν να γνωριστούν και να συνυπάρξουν. 

Κατά της διάρκεια της ερωτικής πράξης οι γυναίκες παράγουν μια ορμόνη που ονομάζεται οξυτοκινη, η λεγόμενη ορμόνη της αγάπης και της χαράς. Αυτός είναι και ο λόγος που οι γυναίκες μετά την πράξη ερωτεύονται πιο πολύ και δένονται περισσότερο με τον σύντροφο τους. Σε αντίθεση με τους άντρες οι οποίοι κατά τη διάρκεια της σεξουαλικη πράξης παράγουν μια ορμόνη που ονομάζεται βαζοπρεσσινη. Αυτή η ορμόνη αυξάνεται με την επιθυμία του έρωτα και μειώνεται απότομα μετά την ολοκλήρωση της σεξουαλικης πράξης. Αυτό συνεπάγεται την μείωση της έλξης για τη γυναίκα που έχει δίπλα του ο άντρας εκείνη την στιγμή. Αν όμως ο άντρας έχει περάσει πολύ χρόνο με αυτή τη γυναίκα με την οποία επιθυμεί να ολοκληρώσει και σεξουαλικα, τότε η ορμόνη της βαζοπρεσσινης λειτουργεί αλλιώς και τα επίπεδα της παραμένουν υψηλά ακόμα και μετά την ερωτική πράξη με αποτέλεσμα ο άντρας να συνεχίσει να νιώθει έλξη για αυτή τη γυναίκα! 

Δύο άνθρωποι που περιμένουν να ολοκληρώσουν σεξουαλικα μέχρι τον γάμο έχουν πολλά οφέλη παρόλο τη δυσκολία που αυτο το εγχειρειμα φανερώνει. Αρχικά δεν θα προβούν ποτέ σε έκτρωση, το οποίο αποτελεί αμαρτία καθώς θανατώνεται μια εν δυναμη ζωή και ανθρώπινη ψυχούλα. Επιπλέον πολύ συχνά στις μέρες μας πολλά ζευγάρια αποκτούν παιδάκι και επειτα αναγκάζονται από τον κοινωνικό περίγυρο να παντρευτούν παρόλο που οι ίδιοι δεν το επιθυμούν. Ως αποτέλεσμα όλων των παραπάνω τα ζευγάρια οδηγούνται στο χωρισμό, στη στεναχώρια και στη κατάθλιψη. 

Μία εύλογη απορία κάποιων νέων είναι πως θα γνωρίζουν αν ταιριάζουν σεξουαλικα με τον σύντροφο τους πριν τον γάμο αν δενε χουν σεξουαλικες επαφές πιο πριν. Καθώς θα περνάτε αρκετό χρόνο μαζί θα γνωρίζεστε ολοένα και καλύτερα, ολοένα και δυνατότερα αναπτύσσοντας περισσότερο όλα τα υπόλοιπα συναισθήματα πλην του σεξουαλικου, όπως τη συμπόνια, τη κατανόηση, την τρυφερότητα και την αλληλεγγύη. Θα γίνετε φίλοι πριν γίνεται σύντροφοι και αυτό θα σας χαρίσει τη δυνατότητα να μιλάτε ανοιχτά και να κουβεντιαζετε στη συνέχεια ακόμα και σεξουαλικη ζητήματα. Με αυτόν τον τρόπο θα σχημάτισετε έναν αληθινά ιερό δεσμό μεταξύ σας πριν δεθείτε και σωματικά με την ευλογία του γάμου. 

Τέλος, είναι υπέροχο το συναίσθημα να γνωρίζεις ότι ο σύντροφος σου είναι μαζί σου οχι απλα για την σεξουαλικη ικανοποίηση αλλά επειδή σε εχει γνωρίσει και σε αγαπά αληθινά και εσυ αντίστοιχα. 

Ο δρόμος της παρθενίας είναι σίγουρα μια δύσκολη προσπάθεια όμως είναι σίγουρο ότι ο Θεός θα ανταμείψει τον κόπο των ζευγαριών που περιμένουν μέχρι το γάμο και προσπαθούν για την αγάπη του Χριστού. 

Αυτά ήθελα να μοιραστώ μαζί σας! Εύχομαι σε όλους έναν ευλογημενο μηνα και πίστη αγαπη και δύναμη!!! 

Η συγγραφέας, 

Κυριακή Γαϊτανιδου 

|[κ] |

Απο το σεντούκι Του Θεού

 

Απο το σεντούκι Του Θεού

Από το σεντούκι Του Θεού, μυριάδες χρυσά νομίσματα, όλα με την ίδια υπέρτατη αξία, κάθε χρόνο, κάθε μήνα, κάθε μέρα, κάθε ώρα, ξεπηδούν με εντολή Θεού και θάβονται στη Γή, μικροί θησαυροί, στις αμμουδιές των ψυχών. Όλα διαφορετικά μεταξύ τους, μοναδικά, ανεπανάληπτα, όμως με την ίδια απαράλλαχτη αξία. Ακόμα και το ίδιο το νόμισμα δεν έχει απλά δυο διαφορετικές όψεις, αλλά εκατομμύριες που συντελούν και αυτές και εντείνουν θα λέγαμε στην θεϊκή αυτή λαγαρότητα της μορφής του.
Άραγε είναι η τυχαιότητα που ορίζει το έδαφος στο οποίο θα αποθηκευτεί το χρυσό πολύπλευρο νόμισμα; Ίσως η ίδια η τάση του νομίσματος να καθορίζει με τη δική του βαρύτητα τον τόπο και τον χώρο. Ίσως! Αυτή σίγουρα είναι η τέχνη του οικοδομείν (Art de Bâtir), την οποία μόνο ο Θεός γνωρίζει ως ο Μέγας Αρχιτέκτων.
Και εμείς, κάτω από τον αστρόσπαρτο ουρανό έναν Απρίλη, συλλογιστήκαμε το διάδημα που μας χάρισε ο Θεός, σύμβολο ότι λάβαμε το χρυσό νόμισμα, και ότι το φυλάμε μέσα στο πρόσφορο έδαφος της καρδιάς μας. Ελπίζουμε, να είναι πρόσφορο ναι!
Βέβαια, δεν είναι διόλου εύκολο να πιστέψεις σε αυτό το χρυσό μοναδικό νόμισμα, ίσως να το έχεις ξανακούσει βέβαια, ίσως και όχι, μπορεί να πιστεύεις ότι διαθέτεις ένα τέτοιο μέσα σου ή μπορεί και να το αρνείσαι. Κάποια μέρα ίσως έρθει και σε σενα εκείνη η γλυκιά ψυχή που θα τη στείλει ο Θεός ως Λυδία λίθο , και θα στοχεύσει κατευθείαν πάνω στο νόμισμά σου. Θα στο υποδείξει και εσύ θα δακρύσεις, θα θυμηθείς και όλα θα γίνουν μονομιάς ξεκάθαρα. Θα αναρωτηθείς αν το έχεις διαφυλάξει σαν μια αξιόπιστη τράπεζα, αν το έχεις ξοδέψει και αναλώσει σε κίβδηλες χαρές ή αν το έχεις χαρίσει, αν το αναγνωρίζεις ως δώρο δικό σου και δίνεις τα κομμάτια του απλόχερα ώστε το λαμπερό χρώμα του νομίσματός σου να ακτινοβολήσει μέχρι τον ουρανό και να δει ο Θεός τον θησαυρό από το σεντούκι του επι Γης. Μέχρι την μέρα, όπου αυτό το χρώμα θα φωτοβολήσει τόσο που ο Θεός θα το επιθυμήσει για να το εντάξει και αυτό στη  παλέτα Του, με την οποία δημιουργεί τα πιο σαγηνευτικά ηλιοβασιλέματα και τις πιο εκλεκτές ανατολές.

Κυριακή Γαϊτανίδου

|[Κ]|
4/4/21

 Copyright © 2021 Κυριακούπολη. Με την επιφύλαξη παντός δικαιώματος. 

Ποιος είναι ο δικός σου ήχος;

 

Ποιος είναι ο δικός σου ήχος;

«ο καθένας μας ακούει και μεταφράζει τον ήχο με διαφορετικό τρόπο».

Πήρε το ποδήλατο της να βρει την θάλασσα, να αφουγκραστεί τον ήχο της. Από μικρή ένιωθε ότι ο ήχος του παφλασμού των κυμάτων της αρμόζει. Το ίδιο ένιωθε και με το θρόισμα των φύλλων, εκείνων των περήφανων καταπράσινων δέντρων που τραγουδούν το πιο όμορφο τραγούδι τους τα καλοκαιρινά μεσημέρια. Τώρα όμως αρχή της Άνοιξης, τα κλαδάκια δεν είχαν ντυθεί ακόμα την μεγαλοπρεπή φορεσιά τους και έτσι κίνησε προς  την αδελφή θάλασσα, και ήταν ήρεμη σήμερα.
Το κορίτσι ήταν πλέον αποφασισμένο να αφήσει πίσω του ότι την πίκραινε. Ναι, αυτή η φορά ήταν αλλιώτικη από όλες τις προηγούμενες  που είχε σκεφτεί και είχε διαμαρτυρηθεί πεπεισμένα στον εαυτό της ότι πρέπει να αλλάξει. Η κατάσταση μέσα της βρίσκονταν στο ζενίθ . Ή θα άλλαζε ή η όποια ευτυχία και ψυχική της γαλήνη θα χανόταν για πάντα! Πήγε στη θάλασσα λοιπόν, εκεί πλάι της να τραγουδήσει τον πόνο της σκέψης της με το βλέμμα της, να χαθεί όλη η στεναχώρια της, να παρασύρει ο άνεμος την θλίψη και την απελπισία μέχρι τα τάρταρα μια για πάντα…
Σκάβοντας ενδότερα στο μοναδικό ηχόχρωμα της ψυχής της, ανακάλυψε χρυσό. Εκείνον τον χρυσό που όλοι γύρω της της έλεγαν ότι διέθετε από τότε που γεννήθηκε, στα χέρια της, στο μυαλό της, στην καρδιά της, και το κορίτσι ποτέ δεν είχε καταφέρει να τον δει με τα ίδια της τα μάτια και να τον αναγνωρίσει, να καταλάβει την αξία του. Αρνούνταν πεισματικά να πιστέψει τα λόγια εκείνα των άλλων και τα αντιμετώπιζε σαν φληναφήματα που αποσκοπούσαν μόνο στο να θωπεύουν σχολαστικά τη ματαιοδοξία της.
Μέχρι που παραλίγο να χάσει όντως τον πραγματικό χρυσό, και φοβήθηκε. Σκοτείνιασε η σκέψη της, δεν αναγνώριζε το πρόσωπό της, ένιωθε χαμένη, έρμαιο των άλλων και των ευαισθησιών της ψυχοσύνθεσης της. Αυτό έπρεπε να αλλάξει. Τώρα! Γιατί να ταλανίζεται και να προσπαθεί μάταια να ακούει συνέχεια τον ήχο των άλλων όταν καλά καλά δεν μπορεί ακόμα να συνειδητοποιήσει τον δικό της ήχο; Πώς να φτιάξει μουσική για όλους όταν χρειάζεται χρόνο για να μάθει να διαβάζει την προσωπική της παρτιτούρα;
Ενός λεπτού κραυγή για όλες τις σιωπές μας όταν δεν το θέλαμε, ενός λεπτού σιγή για όλες τις κραυγές της ψυχής μας που αντήχησαν πίσω μόνο στα δικά μας αυτιά και έσπασαν!

*Σίγουρα το να κοιτάμε μονόπλευρα τα πράγματα είναι εγωιστικό και επιφέρει χαοτικά αποτελέσματα, όμως στις περιπτώσεις των βαθιά συναισθηματικών ατόμων, η μερική αποστασιοποίηση  και η συγκέντρωση στη δική μας μουσική είναι η λύση…

Κυριακή Γαϊτανίδου
|[κ]|
2021 Μάρτιος

 Copyright © 2021 Κυριακούπολη. Με την επιφύλαξη παντός δικαιώματος

 

Μόνο [διά]λογος

 

Μόνο [διά]λογος

 

-"Απλά  σου ορμηνεύω μην με παρεξηγείς, για το καλό σου μην συγκρίνεις άλλο  την μοναδικότητά σου με κανέναν. Επιτέλους πρέπει να συνειδητοποιήσεις ότι είσαι αρκετός/η και η δύναμη σου είναι το ταλέντο που έχεις εσύ στον βαθμό που το έχεις. Σταμάτα να γκρινιάζεις, ναι ακούω τι λες, καταλαβαίνω, εντάξει ο άλλος έχει το ίδιο ταλέντο και είναι καλύτερος σου, ναι , ναι σύμφωνοι… έλα εντάξει σταμάτα τώρα τα κλαψουρίσματα…. μα καλά δεν βλέπεις ότι έτσι καταστρέφεις την υγεία σου, την ψυχική σου ηρεμία

Φίλτατε/η θα στο πω όσες φορές χρειαστεί, να χαίρεσαι όταν ακούς επευφησμούς για τους άλλους και όχι για εσένα, και ας σε αδίκησαν, και ας μην αναγνωρίζει κανείς απολύτως κανείς την αξία σου. Δεν σου φτάνει που στην αναγνωρίζει ο Θεός; Εξάλλου Εκείνος σου έδωσε την όποια αξία έχεις, όλα τα χαρίσματα και όλα τα τάλαντα. Στον Θεό οφείλεις τις επιτυχίες σου, εσύ Του έδωσες αξία; Τον ευχαρίστησες ποτέ; "

-"Είναι δύσκολο τι δεν καταλαβαίνεις; Μου είναι ανθρωπίνως αδύνατον να με μειώνουν να με χλευάζουν να με θεωρούν μωρό και ανάξιο ή να επαινούν μπροστά μου άλλα πρόσωπα, πιο έξυπνα, πιο όμορφα, πιο ικανά, πιο πιο πιο ενώ στη πραγματικότητα έχω και εγώ αξία που απλά δεν την βλέπουν και δεν καταλαβαίνω το γιατί!"

-" ίσως απλά δεν βλέπουν την αξία σου αυτά τα συγκεκριμένα άτομα. Έλα τώρα δεν ήρθε και η καταστροφή του κόσμου αν δεν λάβεις την επιθυμητή αναγνωσιμότητα από αυτούς που επιθυμείς. Τι είπες; Είναι σημαντικοί για εσένα; εσύ θέλεις αυτούς να σε επαινούν;
οκ οκ , αρχικά ένα ένα…. γιατί  να θέλεις να σε επαινούν, τι θα καταφέρεις με αυτό; να τονώσεις  τον εγωισμό σου μήπως; Να  επιβεβαιώσεις την ενδόμυχη ανάγκη σου ότι είσαι εσύ καλύτερος από όλους; Καλό είναι να μην βλέπεις τη ζωή και τους γύρω σου ως ανταγωνιστές σου. Όσο πιο σύντομα το συνειδητοποιήσεις αυτό τόσο το καλύτερο για εσένα. Ξέρεις κάτι; Πιστεύω ότι η δύναμη σου θα ήταν αυτή, αν κατάφερνες να μην συγκρίνεσαι, να μην επιθυμείς την ανωτερότητα, να συνειδητοποιείς και τη δική σου αναξιότητα, να μην θεοποιείς κανέναν άνθρωπο. Να βλέπεις την ομορφιά των συνανθρώπων σου και να χαίρεσαι ειλικρινά που ζεις ανάμεσα σε έναν όμορφο κήπο. Μα καλά, θα προτιμούσες δηλαδή να παρευρίσκεσαι ανάμεσα σε σκουπίδια ενώ εσυ να είσαι ένα πανύψηλο λαμπερό και φωτεινό ηλιοτρόπιο; Τι ζωή θα ήταν αυτή; Μάλλον στο τέλος θα κατέστρεφε το περιβάλλον και τη δική σου αβρότητα. Ενώ τώρα κοίτα πως ακτινοβολείς με την βοήθεια και των υπόλοιπων λουλουδιών που μοσχοβολούν, και όλοι μαζί παράγετε έναν άξιο κήπο, ο καθένας με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του."

21 Φεβρουαρίου 2021_ Κυριακή τελώνου και φαρισαίου 

Πίστη

 2021 

Πίστη ως κόκκος σιναπεως. Πίστη που εκλείπει στις μέρες μας και την χρειαζόμαστε όσο ποτέ άλλοτε. Ο Ιησούς Χριστός στο κατα Ματθαίον ευαγγέλιο κεφ. 17:17,21 τόνισε οτι "Αν έχετε πίστη σαν κόκκο σιναπιού θα πείτε σε αυτό το βουνό: Πήγαινε απο εδώ εκεί, και θα πάει, και δεν θα είναι σε εσάς τίποτε αδύνατον."

Ο κόκκος σινάπεως είναι πολύ μικρός;

Αλλά όταν φυτευθεί και μεγαλώσει γίνετε ένα τεράστιο δένδρο.

Με τον ίδιο τρόπο ο Ιησούς μας λέει, ότι λίγη

πίστη μπορεί να φέρει τεράστια αποτελέσματα!

Σαν  πιστός του Ιησού, ήδη έχεις αρκετή πίστη μέσα σου για να υπερισχύσεις κάθε εμπόδιο.

Το ίδιο Πνεύμα που ανέστησε τον Χριστό κατοικεί μέσα σου! Δεν έχει σημασία εάν μεγάλωσες μέσα στην εκκλησία ή όχι, δεν έχει σημασία τι γνωρίζεις και τι δεν γνωρίζεις, ο Θεός θέλει να εργαστεί μέσα στην ζωή σου σήμερα.
Μπορεί να μην βλέπεις το πώς, αλλά το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να πιστεύεις στον Θεό.
Με τον Θεό τα πάντα είναι δυνατά!
Έχεις πίστη ως κόκκο σινάπεως σήμερα;
 Η  Αγία Γραφή τονίζει ότι η πίστη χωρίς έργα είναι νεκρή πίστη.
Όταν έχεις πίστη τα λόγια σου και οι πράξεις σου αντανακλούν την πίστη σου.
Κάνε βήμα πίστης σήμερα και διακήρυξε ότι έχεις εμπιστοσύνη σ' Αυτόν.
Ακόμη και εάν δεν μπορείς να δεις το πως θα γίνει, διακήρυξε ότι ο Θεός εργάζεται στα παρασκήνια της ζωής σου και καθώς ενεργείς επάνω στον κόκκο σινάπεως της πίστης σου,θα το βλέπεις να μεγαλώνει και να δυναμώνει, ζώντας με νίκη όλες τις ημέρες της ζωής σου!

Δεν είναι εύκολο να πιστέψουμε όμως, γι'αυτό και ο Χριστός ζητάει απο εμάς το ελάχιστο... πίστη σαν τον πιο μικρό σπόρο. Αν δεν μπορούμε , ίσως να το ζητήσουμε τοτε , και είναι σίγουρο οτι θα μας βοηθήσει.

|[Κ]|
 Copyright © 2021 Κυριακούπολη. Με την επιφύλαξη παντός δικαιώματος

2021
Αγαπημένοι Κυριακουπολίτες και Κυριακούπολίτισσες

Σας ευχόμαστε ευλογημένος ο καινούριος χρόνος με αγάπη, δημιουργία και υγεία σε όλους σας!!!!!! Ευχαριστούμε για την στήριξη :) και γνωρίζετε οτι είμαστε ανοιχτοί στις προτάσεις και τις ιδέες σας για άρθρα που σας ενδιαφέρουν και θεωρείτε οτι έχουν έναν εκπαιδευτικό χαρακτήρα.
Μπορείτε να μας στείλετε στο email του Blog μας : kyriakoupoliblog@hotmail.com είτε στη σελίδα μας στο facebook https://el-gr.facebook.com/pg/Kyriakoupoli/posts/?ref=page_internal

Ευελπιστούμε σύντομα να έχουμε καινούριους διαγωνισμούς στην σελίδα μας αλλα και πολλές δικές σας προτάσεις!!!!!!

Τα λεμε σύντομα και....συνεχίστε να μαθαίνετε!!!
Με αγάπη
Η ομάδα μας
|[Κ]|

Το έθιμο της εικόνας της Αγίας Κυριακής στην Αλεξανδρούπολη

 

Βόλτα στην Αλεξανδρούπολη, έξι Αυγούστου. Οδός Αίνου. Οι καμπάνες από την εκκλησία της Αγίας Κυριακής αντηχούν μελωδικά και το προαύλιο είναι σημαιοστολισμένο. Κάνοντας βόλτα στην παραλία το απόγευμα βλέπεις βάρκες στον ορίζοντα, πλήθος κόσμου μαζεμένο, σαν κάτι να περιμένει να συμβεί και αναρωτιέσαι τί. Ρωτάς, ψάχνεις και ανακαλύπτεις με έκπληξη. Μετά την «Μικρασιατική Καταστροφή», την υπογραφή της «Συνθήκης της Λοζάνης» αλλά και του «Ελληνοτουρκικού Συμφώνου περί αμοιβαίας ανταλλαγής πληθυσμών» μεταξύ των δύο χωρών, μεγάλος αριθμός προσφύγων κατέφυγε στην Ελλάδα από τις περιοχές της Τουρκίας αναζητώντας μια νέα πατρίδα και μια νέα ζωή. Στην πόλη της Αλεξανδρούπολης (Δεδέαγατς μέχρι το 1920) εγκαταστάθηκε ένας μεγάλος αριθμός προσφύγων ποικίλου προελεύσεως οι οποίοι επηρέασαν και διαμόρφωσαν την κουλτούρα της πόλης φέρνοντας πολλά ήθη, έθιμα και παραδώσεις από τις ιδιαίτερες πατρίδες τους. Μέσα σε αυτούς ήταν και πρόσφυγες από την γειτονική πόλη της Ανατολικής Θράκης, την Αίνο(σημερινή Enez).
 Μαζί με τα όποια άλλα έφεραν αυτοί οι άνθρωποι μαζί τους από την Αίνο, έφεραν και όσα θρησκευτικά σκεύη και εικόνες αγίων κατάφεραν να διασώσουν και να κουβαλήσουν μαζί τους στην νέα τους πατρίδα. Μέσα σε αυτά ήταν και η εικόνα της αγίας Κυριακής. Οι εικόνες και τα λοιπά σκεύη που διασώθηκαν από εκεί μεταφέρθηκαν δια θαλάσσης στην Αλεξανδρούπολη και αποβιβάστηκαν λίγο έξω από την τότε πόλη (οι πρόσφυγες είχαν στήσει τα πρόχειρα καταλύματα τους κοντά σε εκείνο το σημείο). Πολύ αργότερα, σε ένα σημείο πιο πάνω από εκεί ανοικοδομήθηκε ο Ιερός Ναός της Αγίας Κυριακής και σχηματίστηκε η ομώνυμη ενορία.
Έπρεπε να περάσουν αρκετά χρόνια μέχρι οι νέες γενιές να ενσκήψουν και πάλι με αγάπη και προσήλωση στις παραδώσεις των ιδιαίτερων πατρίδων καταγωγής αυτών και των προγόνων τους. Έτσι λοιπόν περί το 2005, με πρωτοβουλία του συλλόγου «Ελληνομουσείον Αίνου» αλλά και την σχετική στήριξη και σύμπνοια του Δήμου Αλεξανδρουπόλεως και της τοπικής Ιεράς Μητροπόλεως αποφασίστηκε η καθιέρωση ιστορικής αναπαράστασης της μεταφοράς και αποβίβασης της εικόνας της Αγίας Κυριακής (πλέον έχει καθιερωθεί ως έθιμο).
Πιο συγκεκριμένα λοιπόν, από το 2005 και μετά, ανήμερα της εορτής της Αγίας Κυριακής το απόγευμα (δηλαδή 6/7 – 7/7 η ημέρα της εορτής της) τελείται στην πόλη, προς τιμήν της Αγίας αλλά και του σημαίνοντα ρόλου των Αινιτών στην πόλη της Αλεξανδρούπολης, συμβολική αναπαράσταση του τρόπου με τον οποίο η εικόνα έφτασε στην πόλη.
 Αρχικά στην παραλία, στην οποία είχε φτάσει τότε η βάρκα με την εικόνα, στήνεται μια μικρή προβλήτα πάνω στη οποία θα γίνει η παραλαβή της εικόνας. Στη συνέχεια καταφθάνει στο ορισμένο σημείο σύσσωμη η θρησκευτική, στρατιωτική και πολιτική ηγεσίας της πόλης, ένα στρατιωτικό άγημα, η φιλαρμονική ορχήστρα του Δήμου και του Στρατού, αντιπροσωπία του «Ελληνομουσείου Αίνου»  καθώς και πλήθος κόσμου, πιστών και μη.
 Λίγη ώρα αργότερα διακρίνεται μια νηοπομπή σαράντα (40) πλοιαρίων, η οποία συνοδεύει το πλοιάριο που μεταφέρει την εικόνα. Όταν προσεγγίσει την προβλήτα, η υπόλοιπη νηοπομπή σταματά και ανάβει φωτοβολίδες για να καταδειχθεί η λαμπρότητα της τελετής. Από την στιγμή που το πλοιάριο φθάσει στην προβλήτα η εικόνα της Αγίας παραδίδεται σε αυτούς που έχουν οριστεί από την τοπική Μητρόπολη και τον σύλλογο Αινιτών να την κουβαλήσουν. Ακολουθεί το ψάλσιμο του απολυτικίου της Αγίας Κυριακής και λαϊκή λιτανεία στην παραλία της πόλης με την συνοδεία της ανάκρουσης μουσικής από τις μπάντες του Δήμου και του Στρατού.
Αφού ολοκληρωθεί αυτή η διαδικασία και η εικόνα με την συνοδεία της φτάσει στο σημείο από το οποίο είχε ξεκινήσει η λιτανεία τότε το κουβάλημα της εικόνας «πέφτει στις πλάτες» του αγήματος του στρατού το οποίο τη μεταφέρει με κάθε προσοχή, σοβαρότητα και ευλάβεια στον Ιερό Ναό. Εκεί, με πλήθος κόσμου και χωροστατούντος του τοπικού Μητροπολίτη Ανθίμου, τελείται εν τέλει πανηγυρικός εσπερινός προς τιμήν της εορτάζουσας την επομένη, Αγίας Κυριακής.

 Επιμέλεια κειμένου και εργασίας: 

Λιακόπουλος Χαράλαμπος Χρυσοβαλάντης