Οι σημειώσεις της μητέρας φύσης από το βιβλίο "Η φύση και οι μπελάδες της"

 

Οι σημειώσεις της μητέρας φύσης από το βιβλίο Η φύση και οι μπελάδες της

Οι παρακάτω σημειώσεις αποτελούν εκπαιδευτικό εγχειρίδιο για το παιδικό διαδραστικό παραμύθι  « Η φύση και οι μπελάδες της» που κυκλοφορεί σε Α΄ έκδοση,2023 ως αυτοέκδοση από εμένα την συγγραφέα, Κυριακή Γαϊτανίδου.

Τις σημειώσεις μπορεί να τις βρείτε χρήσιμες εάν επιθυμείτε να εμβαθύνετε λίγο μαζί με το παιδί σας σε κάποια νοήματα δεύτερου και τρίτου επιπέδου που προσφέρει το βιβλίο.

Πάμε να ανατρέξουμε λοιπόν στις σελίδες του βιβλίου και να παρουσιάσουμε τα μυστικά τους.

Σελίδες 4-5

Άγχος/Αγωνία/κούραση/αίσθημα καθήκοντος/ευθύνης

Η μητέρα φύση ξεκινά και γράφει στο ημερολόγιο της για όλα αυτά που την προβληματίζουν. Από τα λεγόμενα της συμπεραίνουμε ότι έχει πανικοβληθεί και αγχωθεί με όλες τις ετοιμασίες που έχει να κάνει δίχως καμία βοήθεια από κανέναν. Γιατί όμως αγχώθηκε τόσο πολύ αυτή τη φορά; Δεν εκτελεί τα συγκεκριμένα καθήκοντα κάθε χρόνο; Τι άλλαξε τώρα;
Για αρχή, εντοπίζουμε την έννοια τις αγωνίας, και του υπερβολικού συναισθηματικού φορτίου που όλοι έχουμε βιώσει πάμπολλες στιγμές στη ζωή μας. Το να έχει κανείς μια τεράστια ευθύνη πάνω του δεν είναι κάτι εύκολο, παρόλα αυτά επιλέγω να ξεκινήσω με αυτή τη μαγική λεξούλα ,«ευθύνη», και θέλω να την κρατήσετε στο μυαλό σας καθώς αποτελεί λέξη κλειδί για όλο το βιβλίο όπως θα δούμε και στη συνέχεια.
 Όλοι εμείς οι μεγάλοι που θα διαβάσουμε αυτές τις σελίδες θα ταυτιστούμε με τη μητέρα φύση και την κούραση της. Σκοπός εδώ είναι και το παιδί αναγνώστης  να αρχίσει να ανακαλύπτει αυτές τις συναισθηματικές έννοιες τόσο για τον εαυτό του όσο και για τους γύρω του.
Ακόμη, είναι σκόπιμο το να τονίσουμε στο παιδί μας ότι  όλοι μας έχουμε  ανάγκη από βοήθεια και δεν πρέπει να στηριζόμαστε μονάχα στις δικές μας δυνάμεις καθώς αυτό επιφέρει άλλες άσχημες καταστάσεις όπως η υπερκόπωση.

Σελίδες  6-9

Άγχος/Αγωνία/κούραση/αίσθημα καθήκοντος/ευθύνης/ οικολογία / ελευθερία

Σε αυτές τις σελίδες έρχεται να προστεθεί στα παραπάνω η έννοια της «τελειότητας» και πως ενίοτε κάποιοι «τρίτοι» την διασπούν και την καταστρέφουν.
Παρατηρούμε ότι η μητέρα φύση ενώ την ενοχλούν οι παρεμβατικές ενέργειες της ρύπανσης , δεν αντιδρά παρά θα λέγαμε συμβιβάζεται με κάποιον τρόπο ψάχνοντας την ισορροπία, δείχνοντας μας πως κάποια πράγματα στη ζωή κάποιες φορές δυστυχώς δεν μπορούμε να τα αποφύγουμε και σε αυτές τις περιπτώσεις η λύση θα έρθει με την ουσιαστική εκ των έσω ηρεμία.

Ταυτόχρονα, σε πρώτο νοηματικό επίπεδο βλέπουμε την ρύπανση η οποία είναι ανθρώπινη ενέργεια και δυστυχώς είναι αναστρέψιμη. Δεν είναι δημιούργημα της φύσης αλλά μια δυσάρεστη εξέλιξη της συμπεριφοράς ενός δημιουργήματος της μητέρας φύσης, του ανθρώπου. Η μητέρα φύση μας αγαπάει, δεν μας πάει «κόντρα» θα λέγαμε, είμαστε ελεύθεροι και μας αφήνει να εκφραζόμαστε, πάντα όμως να είμαστε έτοιμοι να υποστούμε και τις συνέπειες των πράξεων μας.

Σελίδες  10-11

Σύγκριση/ζήλεια/φθόνος/πόλεμος

Πως ξεκινάει άραγε ένας καυγάς; Τα παιδιά καυγαδίζουν γιατί συγκρίνουν συνέχεια τον εαυτό τους με τους άλλους (εντάξει… και οι μεγάλοι, και μάλλον περισσότερο από τα παιδιά ). Το αίσθημα της ζήλειας φέρνει την σύγκριση, και η σύγκριση τον φθόνο και τον παραλογισμό και κάπως έτσι ξεκινούν οι πόλεμοι.
Σε αυτές τις σελίδες του βιβλίου καλό είναι να αναφέρουμε στα παιδιά μας πόσο αχρείαστο είναι να συγκρίνουμε ανόμοια πράγματα και καταστάσεις εφόσον ο κάθε ένας από εμάς είναι μια τελείως διαφορετική, ξεχωριστή και υπέροχη προσωπικότητα, αλλά και να διαπιστώσουν μέσα από τη ροή της ιστορίας πόσα προβλήματα μπορεί να φέρει το να συγκρίνομε τον εαυτό μας με τους άλλους και να ζηλεύουμε.

Σελίδες  12-13

Ταραχή/ λανθάνουσες πρακτικές

Συνήθως όταν παρουσιάζεται ένα πρόβλημα (οικογενειακό, επαγγελματικό, προσωπικό… κ.α), σπεύδουμε να βρούμε μια λύση «αστραπή». Μια λύση γρήγορη, μια λύση όσο το δυνατόν πιο ανώδυνη, μια λύση που θα «κάνει θόρυβο», ελπίζοντας  πως θα τελειώσουν με αυτόν τον τρόπο όλα αυτά που μας ταλαιπωρούν.
Στην πραγματικότητα όμως  η λύση δεν είναι ποτέ τόσο εύκολη ούτε τόσο γρήγορη. Θέλει σκέψη, ηρεμία και προπαντός υπομονή! Σε κάθε περίπτωση.
Έτσι και στο βιβλίο μας, η μητέρα φύση προσπαθεί μάταια να κατευνάσει τα πνεύματα των εξεγερθέντων με «έναν δυνατό αέρα».

Σελίδες  14-15

λανθάνουσες πρακτικές/ απογοήτευση/ τελειομανία/ ψυχικό βάρος

Σε αυτό το σημείο της ιστορίας μας, κρύβεται μια  ψυχολογική κατάσταση η οποία παρατηρείται ευρέος στα οικογενειακά περιβάλλοντα. Δεν είναι άλλη από το σύνδρομο του «καλού παιδιού». Το μικρό λουλουδάκι, η Γιάνκεα,  συμβολίζει αυτό το «καλό παιδί» που ποτέ δεν απογοητεύει τους γονείς του και όταν το κάνει, οι γονείς, τονίζουν έντονα την δυσαρέσκεια τους. Εδώ η μητέρα φύση αναφέρει χαρακτηριστικά την εξής σκέψη της, η οποία και φανερώνει αυτή τη συνθήκη, «Ομολογώ πως δεν περίμενα αυτή τη συμπεριφορά από τη Γιάνκεα!»

 

Σελίδες 16-23

διαφορετικότητα/ σύγκριση/ εγωισμός/ ευγνωμοσύνη

Η χλωρίδα και η πανίδα συγκρίνουν συνέχεια τους εαυτούς τους και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους, με τους «άλλους». Δεν εστιάζουν στα προτερήματά τους και δεν νιώθουν αυτάρκεις με αυτά που ήδη έχουν ,παρά, για αυτά που τους λείπουν. Η μητέρα φύση προσπαθεί να τονίσει πόσο  σημαντικό είναι να νιώθουμε ευγνώμονες για ότι έχουμε και να αγαπάμε την μοναδικότητα του εαυτού μας έτσι όπως την όρισε η φύση, καθώς όλοι έχουμε τον σκοπό μας πάνω στον πλανήτη.

 

Σελίδες 26-32

Οικογένεια/ αυτοβελτίωση/ αγάπη/ βοήθεια/ ελπίδα/ ευθύνη

Στην αποκορύφωση της απελπισίας, πάντα έρχεται η βοήθεια, αρκεί βέβαια να της ανοίξουμε την πόρτα και την καλωσορίσουμε. Η δοκιμασία και η δυσκολία είναι αναπόφευκτες στη ζωή αλλά είναι και άκρως εκπαιδευτικές καθώς μας εξελίσσουν και μας ενδυναμώνουν. Έτσι και η μητέρα φύση, η οποία μέσα από τη δυσκολία που πέρασε, ενδυνάμωσε τον εαυτό της και έμαθε να ζητάει βοήθεια από αυτούς που την αγαπάνε.
Η έννοια της οικογένειας είναι μια άλλη αξία που προβάλλει το βιβλίο και πόσο ευλογημένοι είναι εκείνοι που την έχουν και την εκτιμούν. Οικογένεια είναι όλοι όσοι μας νοιάζονται αληθινά και μας αγαπούν με ανιδιοτέλεια.
Η ελπίδα είναι πάντα το αναμμένο μας κερί που δεν πρέπει να σβήσει ότι και να συμβεί. Στην απογοήτευση να θυμηθούμε να προστρέξουμε για αρωγή (από Τον Θεό, την οικογένεια, έναν σύντροφο, έναν γιατρό, ψυχολόγο, φίλο/η… και η λίστα είναι μακροσκελής.)
Τέλος, η λέξη ΕΥΘΥΝΗ είναι το κλειδί της ιστορίας μας καθώς μικροί και μεγάλοι οφείλουμε όλοι να θυμόμαστε το ότι η αλλαγή προς το καλύτερο αύριο έρχεται μέσα από την εσωτερική δουλειά του καθένα μας ξεχωριστά για να μπορέσουμε να συνεισφέρουμε στο συλλογικό καλό με σύνεση, υπευθυνότητα και αναλαμβάνοντας κάθε φορά την ευθύνη των πράξεων μας χωρίς να κατηγορούμε τους συνανθρώπους μας. Αν ωριμάσουμε όλοι πνευματικά σε αυτό το βαθμό, το ΑΥΡΙΟ θα είναι ΣΙΓΟΥΡΑ φωτεινό!

ΜΟΥΣΙΚΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

Το παραμύθι μας προσφέρει και 4 τραγούδια τα οποία μπορούν να χρησιμοποιηθούν και αυτά ως επιπρόσθετο εκπαιδευτικό υλικό.

1) Μητέρα Φύση

2) Χλωρίδα και Πανίδα

3) η Ρύπανση

4) ο Ήλιος

Παραμύθι_ Το δέντρο που έδινε_ Σελ Σιλβερστάιν

Κυριακουπολίτες και Κυριακουπολίτισες,

Σήμερα αποφάσισα να σας παρουσιάσω ένα αγαπημένο, ουσιαστικό και διδακτικό παιδικό βιβλίο με τίτλο "“Δέντρο που Έδινε”". Γράφτηκε απο τον Σελ Σιλβερστάιν και εκδόθηκε το 1964. Πρόκειται για ένα ευφυέστατο κείμενο όπου σε ελάχιστες σελίδες δίνεται μια συγκινητική ιστορία μιλώντας στη καρδιά σας.

Το κείμενο του Σιλβερστάιν απορρίφθηκε στην αρχή απο εκδοτικούς οίκους ως πολύ μελαγχολικό για παιδιά αλλά ταυτοχρόνως αρκετά απλοϊκό για ενήλικες. Παρόλα αυτά, σήμερα έχει πουλήσει περισσότερα απο 9 εκατομμύρια αντίτυπα σε όλο τον κόσμο ενώ σε όλους τους διαγωνισμούς και ψηφοφορίες επιτροπών και ομάδων ανθρώπων εμφανίζεται πάντα στην πρώτη εκατοντάδα με τα καλύτερα παιδικά βιβλία. ( να τα βλέπουμε αυτά εμείς οι ονειροπόλοι  συγγραφείς που ονειρευόμαστε να δούμε το ονοματάκι μας στα βιβλιοπωλεία και να μην απογοητευόμαστε με αρνητικές απαντήσεις εκδοτικών οίκων αλλά να συνεχίζουμε να πιστεύουμε στο έργο μας....) 

Είναι ένα παραμύθι γεμάτο μηνύματα για την ζωή, την αυτοθυσία, την αφειδώλευτη αγάπη, την προσφορά, την γενναιοδωρία αλλά και την αχαριστία, την ματαιότητα και την πλεονεξία.

το παραμύθι λοιπον....καλή απόλαυση

Μία φορά κι έναν καιρό ήταν μια μηλιά… και αγαπούσε ένα αγοράκι. Κάθε μέρα το αγοράκι πήγαινε και μάζευε τα φύλλα της και τα έπλεκε στεφάνι κι έπαιζε τον βασιλιά του δάσους.

Σκαρφάλωνε στον κορμό της κι έκανε κούνια στα κλαδιά της κι έτρωγε μήλα.

Παίζανε και κρυφτό…κι όταν το αγόρι κουραζόταν, αποκοιμιόταν στον ίσκιο της.Το αγόρι αγαπούσε τη μηλιά… πάρα πολύ κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη. Μα πέρασαν τα χρόνια και το αγόρι μεγάλωσε. Και πολλές φορές η μηλιά έμενε μοναχή.

Τότε μια μέρα το αγόρι πήγε στη μηλιά κι η μηλιά είπε: «Έλα αγόρι, έλα να σκαρφαλώσεις στον κορμό μου και να κάνεις κούνια στα κλαδιά μου, να φας μήλα και να παίξεις στον ίσκιο μου από κάτω και να ‘σαι ευτυχισμένο».

«Είμαι μεγάλος πια για να σκαρφαλώνω και να παίζω», είπε το αγόρι. «Θέλω ν’ αγοράσω πράγματα και να καλοπεράσω. Θέλω λεφτά. Μπορείς να μου δώσεις λεφτά;».

«Λυπάμαι», είπε η μηλιά, «μα εγώ δεν έχω λεφτά. Έχω μονάχα φύλλα και μήλα. Πάρε τα μήλα μου, αγόρι, και πούλησέ τα στην πόλη. Έτσι θα ‘χεις λεφτά και θα ‘σαι ευτυχισμένο».

Και τότε το αγόρι σκαρφάλωσε στη μηλιά, μάζεψε τα μήλα της και τα πήρε μαζί του. Κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη. Μα το αγόρι έκανε πολύ καιρό να ξαναφανεί… και η μηλιά ήταν λυπημένη.

Ώσπου μια μέρα το αγόρι ξαναγύρισε κι η μηλιά τρεμούλιασε απ” τη χαρά της κι είπε: «Έλα αγόρι, έλα να σκαρφαλώσεις στον κορμό μου και να κάνεις κούνια στα κλαδιά μου και να ‘σαι ευτυχισμένο».

«Δεν έχω πια χρόνο να σκαρφαλώνω», είπε το αγόρι. «Θέλω ένα σπίτι που να δίνει ζεστασιά», είπε. «Θέλω γυναίκα και παιδιά, και γι’αυτό χρειάζομαι ένα σπίτι. Μπορείς να μου δώσεις ένα σπίτι;» «Εγώ δεν έχω σπίτι», είπε η μηλιά.

«Σπίτι μου είναι το δάσος, μα μπορείς να κόψεις τα κλαδιά μου και να χτίσεις ένα σπίτι. Τότε θα ‘σαι ευτυχισμένο». Κι έτσι το αγόρι έκοψε τα κλαδιά της και τα πήρε μαζί του για να χτίσει το σπίτι του.

Κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη. Μα το αγόρι έκανε πολύ καιρό να ξαναφανεί. Κι όταν γύρισε η μηλιά ήταν τόσο ευτυχισμένη που ούτε να μιλήσει καλά – καλά δεν μπορούσε.

«Έλα, αγόρι», ψιθύρισε, «έλα να παίξεις».

«Είμαι πια πολύ γέρος και πολύ λυπημένος για να παίζω» είπε το αγόρι. «Θέλω μια βάρκα να με πάρει μακριά.Μπορείς να μου δώσεις μια βάρκα;».

«Κόψε τον κορμό μου και φτιάξε μια βάρκα», είπε η μηλιά. «Έτσι θα μπορέσεις να φύγεις μακριά…και να ‘σαι ευτυχισμένο».

Και τότε το αγόρι έκοψε τον κορμό της έφτιαξε μια βάρκα κι έφυγε μακριά. Κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη… μα όχι πραγματικά. Κι ύστερα από πολύ καιρό το αγόρι ξαναγύρισε.

«Λυπάμαι, αγόρι », είπε η μηλιά, «μα δε μου απόμεινε τίποτα πια για να σου δώσω… Δεν έχω μήλα». «Τα δόντια μου δεν είναι πια για μήλα», είπε το αγόρι. «Δεν έχω κλαδιά», είπε η μηλιά.

«Δεν μπορείς να κάνεις κούνια…» «Είμαι πολύ γέρος πια για να κάνω κούνια», είπε το αγόρι. «Δεν έχω κορμό», είπε η μηλιά. «Δεν μπορείς να σκαρφαλώσεις..»

«Είμαι πολύ κουρασμένος πια για να σκαρφαλώνω», είπε το αγόρι.«Λυπάμαι»,

αναστέναξε η μηλιά. «Μακάρι να μπορούσα να σου δώσω κάτι… μα δε μου απόμεινε τίποτα πια. Δεν είμαι παρά ένα γέρικο κούτσουρο. Λυπάμαι…»

«Δε θέλω και πολλά τώρα πια», είπε το αγόρι, «μονάχα ένα ήσυχο μέρος να κάτσω και να ξαποστάσω. Είμαι πολύ κουρασμένος».

«Τότε», είπε η μηλιά, κι ίσιωσε τον κορμό της, «τότε, ένα γέρικο κούτσουρο είναι ό,τι πρέπει να κάτσεις και να ξαποστάσεις.Έλα, αγόρι, κάτσε. Κάτσε και ξεκουράσου».

Και το αγόρι έκατσε και ξεκουράστηκε. Κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη.

Αρχιτεκτονική Διπλωματική_ Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας_ Γαϊτανίδου Κυριακή

 

Το ΟΡΑΜΑ

Η παρούσα διπλωματική εργασία αποσκοπεί στην μελέτη ενός τοπίου ίασης με τη μορφή ενός θεραπευτικού μουσικού κήπου, στο προαύλιο του Ορφανοτροφείου του Βόλου. Υπο την μορφή ενός πειράματος επιθυμώ να εντρυφήσω στα φυτά και τα βότανα εκείνα τα οποία συνδυαστικά θα παρέχουν την ιδανική ατμόσφαιρα θεραπείας για τη ψυχοσωματική ανάπτυξη και βελτίωση των παιδιών του ορφανοτροφείου και γενικά των χρηστών του κήπου. Επιθυμώ να εργαστώ εξατομικευμένα με τα παιδιά του ορφανοτροφείου και να ακούσω τις πραγματικές τους ανάγκες, τις φοβίες τους, αυτά που αγαπούν και αυτά που μισούν, δημιουργώντας και συνθέτοντας με αυτόν τον τρόπο ένα ιδανικό μουσικό και φυτικό περιβάλλον που θα απολαμβάνουν, θα φροντίζουν και θα σέβονται. Ο Frank L. Wright έλεγε, «πώς μπορεί κανείς να ενδιαφέρεται για την αρχιτεκτονική χωρίς να ενδιαφέρεται βαθιά για τη μουσική;», ενισχύοντας με αυτόν το τρόπο την τοποθέτηση του και την αντίληψη του περί της ομοιότητας που φανερώνει το όραμα ενός αρχιτέκτονα με αυτό ενός συνθέτη. Ο ήχος έχει καταλυτικό ρόλο στον τρόπο που αντιλαμβάνεται ο ανθρώπινος εγκέφαλος τον χώρο, ως εκ τούτου ο κήπος του ορφανοτροφείου θα σχεδιαστεί με ανάλογο τρόπο ούτως ώστε οι ηχητικές ατμόσφαιρες που θα παράγονται να συνάδουν και να εναρμονίζονται με την βλάστηση και την αισθητική του ευρύτερου περιβάλλοντος. 

Copyright © 2021 Κυριακούπολη. Με την επιφύλαξη παντός δικαιώματος.

όλα τα σχέδια είναι δημιουργήματα μου , Κυριακή Γαϊτανίδου

Copyright © 2021 Κυριακούπολη. Με την επιφύλαξη παντός δικαιώματος.

Σαν το θαλάσσιο γυαλί

 

Ο υπερθεν των Ορέων _Καλή Χρονιά 2022

 

Ο ύπερθεν των ορέων

31/12/21

Στον τοίχο δώδεκα τόποι και τοπία της Ελλάδας μου, λίγες ώρες απέμειναν ακόμη να θαυμάσω το Σέλι Ημαθείας  και ας παρακολουθούσα την παγωμένη εικόνα του 31 ημέρες τώρα. Έκλεισα το ημερολόγιο και το ξεφύλλισα όλο από την αρχή. Μάιος στο Κλίμα της Μήλου σε αυτόν τον ξεχωριστό παραθαλάσσιο οικισμό των ψαράδων και Νοέμβριος στα Τρίκαλα. Δύο στα δώδεκα ας μην γίνομαι αχάριστη, θέλω να πιστεύω πως θα με αξιώσει ο Θεός και θα επισκεφθώ  συν τω χρόνω και τα υπόλοιπα δελεαστικά τοπία της χώρας μου. 

Σήμερα έχει τραμουντάνα και να ο ήρωας του χειμώνα πέταξε και σήμερα στο παράθυρο μου για να ανταλλάξουμε τις ευχές μας για το καλό του νέου χρόνου. 

- «Κοκκινολαίμη μου, καλώς τον, δεν σε περίμενα, φαντάζομαι έχει πολύ δουλειά σήμερα, πολλά μηνύματα να μεταφέρεις σωστά;

- «Ο ύπερθεν των ορέων δεν με λησμονά, ιππαστί του ήρθα να σου πω τα μαντάτα τα αβρά! Αρχιμηνιά και αρχιχρονιά, ψιλή μου δεντρολιβανιά  κι αρχή καλός μας χρόνος, εκκλησιά με τ’ άγιο θρόνος. 

- «Τι ωραία που εκαλάντισες κοκκινολαίμη μου, να ζήσεις, και του χρόνου!»

- «Σε ευχαριστώ! Πες μου τώρα εσύ, τι μήνυμα θέλεις να μεταφέρεις μια μέρα σαν και αυτή!»

- «Πέτα μαζί με τον Βορέα σε παρακαλώ σε όλους αυτούς τους σαγηνευτικούς τόπους της χώρας μας και στείλτε φώς, ελπίδα και χαρά. Λίγη περισσότερη ανθρωπιά, βαθύτερη νόηση και ψυχική ευαισθησία, για να αλλάξουν όλα, από την αρχική στάση ως της λεπτομέρειες.»

Η συγγραφέας 

Κυριακή Γαϊτανίδου

|[Κ]|

Συνέντευξη_ Ψαρεύοντας τη ζωή

 Ο Ιωάννης Μηνάς Θεοδοσίου μοιράζεται με  την Κυριακούπολη τα μυστικά του ψαρέματος. 

Συνέντευξη_ Ψαρεύοντας τη ζωή

Γεια!! Είμαι ο Γιάννης, είμαι 23 ετών , ζώ στο Βόλο και σε αυτό το άρθρο θα σας μιλήσω για ένα από τα χόμπι που έχω.. Το ψάρεμα!!

Οκ ..οκ … ξέρω τι σκέφτεστε …βαρετόοο….δώστε μου μόνο μια ευκαιρία να κάνω μια γρήγορη ξενάγηση. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Για όλα φταίει ο παππούς μου, ο Γιάννης. Σύμπτωση ;; Δεν νομίζω…Μια μέρα αποφάσισε να με πάρει μαζί του στη βάρκα. Τότε ήμουν μεγάλο παιδί, 2.5 χρονών στη καλύτερη περίπτωση, και όπως είναι πολύ λογικό για ένα παιδί τέτοιας ηλικίας ήθελα να ψαρέψω. Βγάζει τη βάρκα στη παραλία σε 20 πόντους νερό, μου δίνει μια μπετονιά  να κρατάω και μου λέει εγώ θα κάνω μια βουτιά. Εγω ως επαγγελματίας αλιεύς πλεόν σοβάρεψα και «ψάρευα». Με τρόπο μου κάρφωσε δύο ψάρια στα αγκίστρια και εγώ όλο χαρά απόλαυσα την πρώτη μου ψαριά! Όσοι παρακολούθησαν το σκηνικό εννοείται δάκρυσαν από τα γέλια αλλα για εμένα ήταν η στιγμή που κόλλησα το μικρόβιο.

Περνούσα όλα μου τα καλοκαίρια στις παραλίες του Χορευτού στο Πήλιο με τους παππούδες, την θάλασσα, τα ξαδέρφια και εννοείται την ‘Ψαροπούλα’ , την βάρκα του παππού. Τα χρόνια πέρασαν και εννοείται πως η θάλασσα ήταν πλέον το στοιχείο μου. Δεν μπορούσα να την αποχωριστώ με τίποτα. Έμαθα πολλά από τον παππού και εννοείται ο μαθητής ξεπέρασε τον δάσκαλο , ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα.

 

Το 2017 δυστυχώς ο αγαπημένος μου παππούς έφυγε από κοντά μας και με άφησε παρέα με τη βάρκα να συνεχίσω ‘το έργο του’. Το πήρα λίγο προσωπικά και ένιωσα ότι έπρεπε πάση θυσία να διατηρήσω αυτές τις γνώσεις, τις αρχές, τις όμορφες εικόνες, και με κάποιο τρόπο να αποθηκεύσω όλα όσα μου έμαθε σε κάτι ‘αύθαρτο’, ‘παντοτινό’. Έτσι αποφάσισα να μοιραστώ αυτές τις πολύτιμες γνώσεις και πληροφορίες σε μια πλατφόρμα που απ’ότι φαίνεται θα μείνει για πάντα, το youtube. Ξεκίνησα δειλά δειλά και πάντα μέχρι και σήμερα έδειχνα και δείχνω τον αληθινό μου εαυτό. Δείχνω τις απίθανες εικόνες που αντικρύζει κανείς τα πρωινά με τις ανατολές, τα απογεύματα στη δύση αλλά και όλες τις περίεργες και όμορφες στιγμές στη γαλάζια πλανεύτρα, τη θάλασσα. Δείχνω τις περιπέτειές μου και προσπαθώ να μεταδώσω στον φακό όλα όσα γνωρίζω. Σίγουρα έχουν αλλάξει πολλά από τότε που ψάρευα με τον παππού και πολλά πράγματα έχουν εκσυγχρονιστεί χωρίς όμως να χαθεί η ουσία. Η αγάπη για τη θάλασσα, τη φύση, τις πολύτιμες εικόνες και την δωρεάν ψυχοθεραπεία που μπορεί να μας δώσει τόσο απλόχερα ένα ατένισμα στο απέραντο γαλάζιο.

               Πάμε να δούμε όμως τι έχει αλλάξει. Η κλιματική αλλαγή και η επιρροή του ανθρώπου στη φύση δεν περνάει απαρατήρητη ούτε στη θάλασσα. Τα ψάρια πλέον λιγοστά , κυνηγημένα, τα πανέμορφα ζώα της θάλασσας ,όπως τα δελφίνια, οι χελώνες και οι φώκες, θύματα πλέον της επαγγελματικής αλιείας , και βουνά σκουπιδιών σε θάλασσες και ακτές.

 

 Και ερχόμαστε εμείς, τα άτομα της νεότερης γενιάς να παραλάβουμε ένα κόσμο κατεστραμμένο και να διορθώσουμε όλα όσα γίνονται λάθος. Βλέποντας προσωπικά αυτές τις αλλαγές προς το χειρότερο δεν μπορούσα να μείνω αμέτοχος.

 

 Είχα ένα μέσο να εκφραστώ και να μεταδώσω τη νοοτροπία μου , την ιδεολογία μου και να δείξω ότι υπάρχει τρόπος. Μαζεύω τα σκουπίδια στη θάλασσα και στη παραλία και ακολουθώ δυο βασικές ιδεολογίες. Το catch and release και το Life listing.

Catch and release σημαίνει πιάσε και απελευθέρωσε. Κοινώς αφήνουμε τα ψάρια ελέυθερα να μεγαλώσουν. Μπορεί η νομοθεσία στην Ελλάδα να μη προστατεύει από ηθικής απόψεως  τα είδη των ψαριών που κατοικούν στις ελληνικές θάλασσες αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να μείνουμε αμέτοχοι. Ένα πολύ μικρού μεγέθους ψάρι μπορεί να μην έχει ζευγαρώσει ακόμα, ενώ ένα πολύ μεγάλο γεννάει κάθε χρόνο εκατοντάδες μωρά και λόγω ηλικίας έχει συσσωρεύσει μεγάλη ποσότητα βαρεών μετάλλων στο κρέας του , επομένως είναι και ανθυγιεινό.

Να εξηγήσω με παράδειγμα…Ας πούμε ότι ένα ψάρι αρχίζει την αναπαραγωγή του στα 800γρ βάρος περίπου. Οτιδήποτε μικρότερο των 800γρ είναι ανήθικο να κρατηθεί αν το πιάσουμε. Τώρα αν πιάσουμε ένα ψάρι του είδους το οποίο είναι για παράδειγμα 10κιλά είναι κρίμα να το κρατήσουμε καθώς αυτό κάθε χρόνο γεννάει χιλιάδες αυγά, σε σχέση με ένα ψάρι που είναι 1-2 κιλά το οποίο γεννάει πολύ λιγότερα μωρά. Κοινώς τα ψάρια που επιλέγουμε στο ψάρεμα μας είναι μεσσάιου μεγέθους ώστε να είναι υγιεινά αλλά και από ηθικής πλευράς να είναι μια βιώσιμη δραστηριότητα το ψάρεμα.

Life listing είναι μια καινούργια έννοια ακόμη και για το εξωτερικό και στην ουσία ο στόχος δεν έιναι το να πιάσεις ψάρια για φαγητό, αλλά το να πιάσεις ψάρια ώστε να προστεθούν στη λίστα ειδών που έχεις πιάσει. Σαν να μαζεύεις pokemon ένα πράγμα..Δεν τα τραυματίζουμε. Τα τραβάμε μια φωτογραφία και τα απελευθερώνουμε. Στόχος είναι να πιάνεις όσα περισσότερα νέα είδη ψαριών μπορείς. Για να το πετύχει κανεις αυτό πρέπει να εξερευνήσει παραλίες, κρυφές ακρογυαλιές, ποτάμια, λίμνες, και ο,τιδήποτε θεωρεί πως μπορεί να φιλοξενεί κάποιο είδος ψαριού. Έτσι μαθαίνεις πολλά για τη βιολογία τους, το περιβάλλον που ζούνε και ταυτόχρονα εξερευνείς και ταξιδεύεις. Βλέπεις περίεργα ψάρια, όμορφα μέρη, παράξενα σκηνικά.. Είναι σαν σε περιπέτεια!

 

Προσωπικά ασχολούμαι με πολλά είδη τεχνικών ψαρέματος, από την ακτή, τη βάρκα αλλά και την υποβρύχια αλιεία.

 Οι εικόνες που έχω αντικρύσει κοντά στη θάλασσα πραγματικά δεν περιγράφονται. Μέρη απαράμιλλης ομορφιάς και κάλλους.

Πλέον αυτό το καναλάκι στο youtube έχει ξεπεράσει τους 9000 συνδρομητές και ενώ είναι μονάχα το χόμπι μου δεν παύουν καθημερινά να με εκπλήσσουν τα θετικά σχόλια αλλά και όσα άτομα με σταματούν στο δρόμο για κουβέντα. Χαίρομαι πάντα να γνωρίζω κόσμο και να βοηθάω και όσο μπορώ δεν έχω σκοπό να σταματήσω. Αν έφτασες ώς εδώ σε ευχαριστώ για το χρόνο σου και ελπίζω να σου άρεσε το σύντομο ταξίδι στον κόσμο του ψαρέματος. Όσοι θέλουν να μιλήσουμε μπορούν να στείλουν στη σελίδα μου στο facebook και θα χαρώ να ανταλλάξουμε απόψεις! Θα σας βάλω και το λίνκ από το κανάλι μου και ελπίζω να αποκτήσει το χόμπι μας μερικά νέα άτομα !

Όπως λέω πάντα …

               Καλές θάλασσες και καλές αναδύσεις !

 

                                                                                                                        Με εκτίμηση

                                                                                                         Ιωάννης-Μηνάς Θεοδοσίου

 

Facebook : https://www.facebook.com/johnidagreek

Instagram : im_theodosiou

Youtube :https://www.youtube.com/watch?v=oYaJ9atreJI&ab_channel=johniDAgreek

Αιωνία η μνήμη σου πράσινο!

 [Ένα κείμενο με αφορμή τα γεγονότα της 22/2/2021, στην περιοχή της Αναλήψεως στον Βόλο, όπου πραγματοποιήθηκε η κοπή μεγάλων γερών δέντρων, έπειτα από καταγγελία συμπολίτη, χωρίς εμφανή λόγο, παρα μόνο για μελλοντική πιθανότητα πτώσης του δέντρου στην οικία του. Δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ μελέτη, παρα μόνο πάρθηκε μια βιαστική μονόπλευρη και μυστική απόφαση.]
* Το οικόπεδο που ήταν φυτεμένα τα δέντρα δεν άνηκε στο Δήμο Βόλου, παρά σε ένα ίδρυμα της πόλης. Το οικόπεδο παραμένει και θα παραμείνει άκτιστο σύμφωνα με τον ιδιοκτήτη του οικοπέδου όπως πληροφορήθηκα απο προσωπική επικοινωνία. Σε περίπτωση παράνομης αυθαίρετης παρέμβασης απο άλλους ιδιώτες, θα προβώ έγω προσωπικά σε καταγγελίες]

 Αιωνία η μνήμη σου πράσινο

22 Φεβρουαρίου 2021

Η συγκατοίκηση τελείωσε εδώ. Βίαια, βασανιστικά με αστραπιαίες αποφάσεις και παρεμβάσεις, όχι των πολλών, μια μόνο καταγγελία ήταν αρκετή, από φόβο από άγνοια , και έγινε η αιτία, η φόνισσα των μικρών σπιτιών. Και τώρα που θα μένουν τα πουλιά;

Γεννήθηκα σε αυτή τη γειτονία, με εσένα δεντράκι μου να γιορτάζεις ήδη τα 100στα σου γενέθλια. Την εφηβεία δεν την ζήσαμε μαζί, ήμουν σε μια άλλη μακρινή πόλη, όμως λίγο πριν ενηλικιωθώ επέστρεψα σε σένα για να σου τα διηγηθώ όλα. Το νέο μου δωμάτιο το λάτρεψα από την αρχή καθώς από το παράθυρό μου μπορούσα να σε θαυμάζω με τις ώρες. Εκεί τοποθέτησα και το σχεδιαστήριο μου, στο οποίο και θα περνούσα τις περισσότερες ώρες τις ημέρας μου. Πέρασαν 5 χρόνια ακριβώς. Μελαγχολικά φθινόπωρα με υπερβολικές εργασίες για το πολυτεχνείο και το θρόισμα σου να αντηχεί σαν χαλαρωτική μουσική στα αυτιά μου ενώ παρατηρούσα τις αλλαγές πάνω σου. Το πλούσιο πράσινο φύλλωμα σου να σε εγκαταλείπει και να μου δίνεις κουράγιο με αυτόν τον τρόπο, να μου λες θα αλλάξουν τα πράγματα, θα δεις, κάνε λίγο υπομονή. Παγωμένοι χειμώνες με χιόνια ή χωρίς να βλέπω το κορμί σου γυμνό και να θέλω να σε σκεπάσω να σου δείξω πόσο σε αγαπώ, να σε φροντίσω. Εσύ εκεί, αγέρωχο και καμαρωτό, να αντέχεις θύελλες και καταιγίδες χάρη στο γερό σου κορμό, στις ρίζες σου, χάρη στη παρακαταθήκη σου και στα μαθήματα της ζωής σου. Δεν αργούσε ο καιρός της χαράς και της γιορτής, με το πρώτο φτερούγισμα των χελιδονιών εσύ είχες ήδη πρασινίσει. Το καμάρι της γειτονιάς. Το ανάστημά σου όμως ήταν αυτό που εγώ υπολόγιζα, αυτό που έκρυβες στο κέντρο του κορμού σου, εκείνο που ήταν πιο σπουδαίο και ακόμα ψηλότερο από τα 8 μέτρα που έφερες στην όψη σου.
Μυριάδες πουλιά μικρά και μεγάλα έβρισκαν καταφύγιο στα φιλόξενα κλαδιά σου και το πρωινό ευχαριστήριο κελάϊδισμα τους, ακούγονταν σαν συμφωνική ορχήστρα που ερμηνεύει ένα μουσικό παραμύθι για τη φύση. Τι ευλογία να ξυπνά κανείς με αυτόν τον τρόπο, πόσα ευχαριστώ θα έπρεπε να σου πω, γιατί φιλοξενούμενη ήμουν, είμαι και εγώ, και εσύ δεν έπρεπε να φύγεις, εσύ ήσουν ο οικοδεσπότης.
Μετά από κάθε κρίση πανικού, έτρεχα με κομμένη την ανάσα στην αγκαλιά σου, και εσύ μου την ξαναέδινες. Αναπνέω! Κάτι παραπάνω από οξυγόνο, είχαμε μια σχέση μητρική, και διέκοψαν με βία τον ομφάλιο λώρο, μια σχέση αδελφική, και μας άλλαξαν δωμάτιο χωρίς να μας ρωτήσουν, μια σχέση ερωτική, και μπήκαν τρίτοι ανάμεσα μας.

Αυτό το καλοκαίρι ήταν ίσως το πιο ανέμελο και όμορφο καλοκαίρι των 22 μου χρόνων, καθόμουν τα βράδια πλάι σου να χαζεύω την καταπράσινη φυλλωσιά σου και σου διηγούμαι τις περιπέτειες και τις χαρές μου, με ορμήνευες, με ηρεμούσες, δεν ήξερα ότι το νανούρισμα σου εκείνο ήταν και το κύκνειο άσμα σου, το πιο γλυκό, και τι δεν θα έδινα για να το ξανά γευτώ!

Σήμερα παρακολούθησα την δίκη σου. Την φυλάκιση σου και την αργή και θορυβώδη εκτέλεση σου. Τα κλαδιά σου έπεφταν εκκωφαντικά στη γη όμως σαν πούπουλα ακουμπούσαν το χώμα που σε έθρεψε. Κάθε αμυχή στον κορμό σου, πληγή στη καρδιά μου, πόνεσα. Δεν άντεχα άλλο να βλέπω, να ακούω , την άδικη δίκη σου. Θέλω να ξέρεις ότι προσπάθησα, πάλεψα, έτρεξα να σε σώσω, δεν μπορούσα να επέμβω όμως, η καταδίκη ήταν πλέον μονόδρομος…

Σου ζητώ συγγνώμη. Θα επανορθώσω όμως να το ξέρεις. Δεν θα επιτρέψω την βεβήλωση του χώματος σου, θα επανορθώσω θα το δεις, στο υπόσχομαι!

Σε ευχαριστώ για όλα , μου δίδαξες πολλά!

Το κορίτσι της πίσω αυλής

|[Κ]|