Συνέντευξη_ Ψαρεύοντας τη ζωή

 Ο Ιωάννης Μηνάς Θεοδοσίου μοιράζεται με  την Κυριακούπολη τα μυστικά του ψαρέματος. 

Συνέντευξη_ Ψαρεύοντας τη ζωή

Γεια!! Είμαι ο Γιάννης, είμαι 23 ετών , ζώ στο Βόλο και σε αυτό το άρθρο θα σας μιλήσω για ένα από τα χόμπι που έχω.. Το ψάρεμα!!

Οκ ..οκ … ξέρω τι σκέφτεστε …βαρετόοο….δώστε μου μόνο μια ευκαιρία να κάνω μια γρήγορη ξενάγηση. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Για όλα φταίει ο παππούς μου, ο Γιάννης. Σύμπτωση ;; Δεν νομίζω…Μια μέρα αποφάσισε να με πάρει μαζί του στη βάρκα. Τότε ήμουν μεγάλο παιδί, 2.5 χρονών στη καλύτερη περίπτωση, και όπως είναι πολύ λογικό για ένα παιδί τέτοιας ηλικίας ήθελα να ψαρέψω. Βγάζει τη βάρκα στη παραλία σε 20 πόντους νερό, μου δίνει μια μπετονιά  να κρατάω και μου λέει εγώ θα κάνω μια βουτιά. Εγω ως επαγγελματίας αλιεύς πλεόν σοβάρεψα και «ψάρευα». Με τρόπο μου κάρφωσε δύο ψάρια στα αγκίστρια και εγώ όλο χαρά απόλαυσα την πρώτη μου ψαριά! Όσοι παρακολούθησαν το σκηνικό εννοείται δάκρυσαν από τα γέλια αλλα για εμένα ήταν η στιγμή που κόλλησα το μικρόβιο.

Περνούσα όλα μου τα καλοκαίρια στις παραλίες του Χορευτού στο Πήλιο με τους παππούδες, την θάλασσα, τα ξαδέρφια και εννοείται την ‘Ψαροπούλα’ , την βάρκα του παππού. Τα χρόνια πέρασαν και εννοείται πως η θάλασσα ήταν πλέον το στοιχείο μου. Δεν μπορούσα να την αποχωριστώ με τίποτα. Έμαθα πολλά από τον παππού και εννοείται ο μαθητής ξεπέρασε τον δάσκαλο , ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα.

 

Το 2017 δυστυχώς ο αγαπημένος μου παππούς έφυγε από κοντά μας και με άφησε παρέα με τη βάρκα να συνεχίσω ‘το έργο του’. Το πήρα λίγο προσωπικά και ένιωσα ότι έπρεπε πάση θυσία να διατηρήσω αυτές τις γνώσεις, τις αρχές, τις όμορφες εικόνες, και με κάποιο τρόπο να αποθηκεύσω όλα όσα μου έμαθε σε κάτι ‘αύθαρτο’, ‘παντοτινό’. Έτσι αποφάσισα να μοιραστώ αυτές τις πολύτιμες γνώσεις και πληροφορίες σε μια πλατφόρμα που απ’ότι φαίνεται θα μείνει για πάντα, το youtube. Ξεκίνησα δειλά δειλά και πάντα μέχρι και σήμερα έδειχνα και δείχνω τον αληθινό μου εαυτό. Δείχνω τις απίθανες εικόνες που αντικρύζει κανείς τα πρωινά με τις ανατολές, τα απογεύματα στη δύση αλλά και όλες τις περίεργες και όμορφες στιγμές στη γαλάζια πλανεύτρα, τη θάλασσα. Δείχνω τις περιπέτειές μου και προσπαθώ να μεταδώσω στον φακό όλα όσα γνωρίζω. Σίγουρα έχουν αλλάξει πολλά από τότε που ψάρευα με τον παππού και πολλά πράγματα έχουν εκσυγχρονιστεί χωρίς όμως να χαθεί η ουσία. Η αγάπη για τη θάλασσα, τη φύση, τις πολύτιμες εικόνες και την δωρεάν ψυχοθεραπεία που μπορεί να μας δώσει τόσο απλόχερα ένα ατένισμα στο απέραντο γαλάζιο.

               Πάμε να δούμε όμως τι έχει αλλάξει. Η κλιματική αλλαγή και η επιρροή του ανθρώπου στη φύση δεν περνάει απαρατήρητη ούτε στη θάλασσα. Τα ψάρια πλέον λιγοστά , κυνηγημένα, τα πανέμορφα ζώα της θάλασσας ,όπως τα δελφίνια, οι χελώνες και οι φώκες, θύματα πλέον της επαγγελματικής αλιείας , και βουνά σκουπιδιών σε θάλασσες και ακτές.

 

 Και ερχόμαστε εμείς, τα άτομα της νεότερης γενιάς να παραλάβουμε ένα κόσμο κατεστραμμένο και να διορθώσουμε όλα όσα γίνονται λάθος. Βλέποντας προσωπικά αυτές τις αλλαγές προς το χειρότερο δεν μπορούσα να μείνω αμέτοχος.

 

 Είχα ένα μέσο να εκφραστώ και να μεταδώσω τη νοοτροπία μου , την ιδεολογία μου και να δείξω ότι υπάρχει τρόπος. Μαζεύω τα σκουπίδια στη θάλασσα και στη παραλία και ακολουθώ δυο βασικές ιδεολογίες. Το catch and release και το Life listing.

Catch and release σημαίνει πιάσε και απελευθέρωσε. Κοινώς αφήνουμε τα ψάρια ελέυθερα να μεγαλώσουν. Μπορεί η νομοθεσία στην Ελλάδα να μη προστατεύει από ηθικής απόψεως  τα είδη των ψαριών που κατοικούν στις ελληνικές θάλασσες αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να μείνουμε αμέτοχοι. Ένα πολύ μικρού μεγέθους ψάρι μπορεί να μην έχει ζευγαρώσει ακόμα, ενώ ένα πολύ μεγάλο γεννάει κάθε χρόνο εκατοντάδες μωρά και λόγω ηλικίας έχει συσσωρεύσει μεγάλη ποσότητα βαρεών μετάλλων στο κρέας του , επομένως είναι και ανθυγιεινό.

Να εξηγήσω με παράδειγμα…Ας πούμε ότι ένα ψάρι αρχίζει την αναπαραγωγή του στα 800γρ βάρος περίπου. Οτιδήποτε μικρότερο των 800γρ είναι ανήθικο να κρατηθεί αν το πιάσουμε. Τώρα αν πιάσουμε ένα ψάρι του είδους το οποίο είναι για παράδειγμα 10κιλά είναι κρίμα να το κρατήσουμε καθώς αυτό κάθε χρόνο γεννάει χιλιάδες αυγά, σε σχέση με ένα ψάρι που είναι 1-2 κιλά το οποίο γεννάει πολύ λιγότερα μωρά. Κοινώς τα ψάρια που επιλέγουμε στο ψάρεμα μας είναι μεσσάιου μεγέθους ώστε να είναι υγιεινά αλλά και από ηθικής πλευράς να είναι μια βιώσιμη δραστηριότητα το ψάρεμα.

Life listing είναι μια καινούργια έννοια ακόμη και για το εξωτερικό και στην ουσία ο στόχος δεν έιναι το να πιάσεις ψάρια για φαγητό, αλλά το να πιάσεις ψάρια ώστε να προστεθούν στη λίστα ειδών που έχεις πιάσει. Σαν να μαζεύεις pokemon ένα πράγμα..Δεν τα τραυματίζουμε. Τα τραβάμε μια φωτογραφία και τα απελευθερώνουμε. Στόχος είναι να πιάνεις όσα περισσότερα νέα είδη ψαριών μπορείς. Για να το πετύχει κανεις αυτό πρέπει να εξερευνήσει παραλίες, κρυφές ακρογυαλιές, ποτάμια, λίμνες, και ο,τιδήποτε θεωρεί πως μπορεί να φιλοξενεί κάποιο είδος ψαριού. Έτσι μαθαίνεις πολλά για τη βιολογία τους, το περιβάλλον που ζούνε και ταυτόχρονα εξερευνείς και ταξιδεύεις. Βλέπεις περίεργα ψάρια, όμορφα μέρη, παράξενα σκηνικά.. Είναι σαν σε περιπέτεια!

 

Προσωπικά ασχολούμαι με πολλά είδη τεχνικών ψαρέματος, από την ακτή, τη βάρκα αλλά και την υποβρύχια αλιεία.

 Οι εικόνες που έχω αντικρύσει κοντά στη θάλασσα πραγματικά δεν περιγράφονται. Μέρη απαράμιλλης ομορφιάς και κάλλους.

Πλέον αυτό το καναλάκι στο youtube έχει ξεπεράσει τους 9000 συνδρομητές και ενώ είναι μονάχα το χόμπι μου δεν παύουν καθημερινά να με εκπλήσσουν τα θετικά σχόλια αλλά και όσα άτομα με σταματούν στο δρόμο για κουβέντα. Χαίρομαι πάντα να γνωρίζω κόσμο και να βοηθάω και όσο μπορώ δεν έχω σκοπό να σταματήσω. Αν έφτασες ώς εδώ σε ευχαριστώ για το χρόνο σου και ελπίζω να σου άρεσε το σύντομο ταξίδι στον κόσμο του ψαρέματος. Όσοι θέλουν να μιλήσουμε μπορούν να στείλουν στη σελίδα μου στο facebook και θα χαρώ να ανταλλάξουμε απόψεις! Θα σας βάλω και το λίνκ από το κανάλι μου και ελπίζω να αποκτήσει το χόμπι μας μερικά νέα άτομα !

Όπως λέω πάντα …

               Καλές θάλασσες και καλές αναδύσεις !

 

                                                                                                                        Με εκτίμηση

                                                                                                         Ιωάννης-Μηνάς Θεοδοσίου

 

Facebook : https://www.facebook.com/johnidagreek

Instagram : im_theodosiou

Youtube :https://www.youtube.com/watch?v=oYaJ9atreJI&ab_channel=johniDAgreek

Συνέντευξη με τις WRITAHOLICS.SKG

 

Η Κυριακούπολη ρώτησε δυο νεαρές φοιτήτριες δημοσιογραφίας για το χόμπι τους που εξελίχτηκε  σε πραγματική αγάπη, το γράψιμο. Μέσα από τον δικό τους φακό, μας διηγούνται την πρώτη τους επαφή με το αντικείμενο αλλά και πως αυτή η ενασχόληση τις έχει αλλάξει την ζωή!

1)      Αγγελική και Ασημίνα, Ασημίνα και Αγγελική, μιλήστε μου λίγο για εσας. Τι σπουδάζετε, πόσο χρονών είστε και πως σας αρέσει να χαλαρώνετε στον ελεύθερο σας χρόνο.

AΓΓEΛΙΚΗ: Είμαι η Αγγελική Τζολοπούλου 18 ετών και σπουδάζω  Δημοσιογραφία και Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης. Μένω στη Θεσσαλονίκη και καθαρό ελεύθερο χρόνο θα έλεγα δεν διαθέτω (γέλια).  Αγαπώ το blogging πάρα πολύ και είναι το πάθος μου για αυτό και αφιερώνομαι σε αυτό σχεδόν αποκλειστικά. Για να χαλαρώσω συνήθως μου αρέσει να γράφω, να διαβάζω βιβλία και να ακούω μουσική. Ξεκίνησα και κάποια μαθήματα ισπανικών όμως δυστυχώς αναγκάστηκα να τα διακόψω εξαιτίας της πανδημίας.

ΑΣΗΜΙΝΑ: Είμαι η Ασημίνα Σακλάκη και εγω σπουδάζω στο ίδιο τμήμα με την Αγγελική. Λόγω της καραντίνας αυτή την χρονική περίοδο είμαι στο πατρικό μου, στο χωριό μου στο Πήλιο. Θα έλεγα ότι  διαθέτω περιορισμένο ελεύθερο χρόνο τον οποίο τον αξιοποιώ στο γράψιμο  είτε  για το blog είτε εκτός αυτού. Με αναζωογονούν οι βόλτες στη φύση, στη θάλασσα  και να βλέπω ταινίες. Όλα αυτά λειτουργούν και σαν ερεθίσματα, πηγές έμπνευσης για εμένα. 

1)     2) Πως σας ήρθε η ιδέα για το blog και ποιος είναι ο απώτερος σκοπός σας μεσα από αυτό;

ΑΓΓΕΛΙΚΗ: Η συνεργασία μας με την Ασημίνα έγινε τελείως τυχαία, καθώς το blog προϋπήρχε από την Ασημίνα, υπάρχουν κείμενα από τον Αύγουστο του 2020. Εμείς ξεκινήσαμε τη συνεργασία μας γύρω στις 25 Οκτωβρίου του 2020 όταν η Ασημίνα ζήτησε τη βοήθεια μου για ένα project. Αυτό μας έδωσε την ιδέα για μια μόνιμη συνεργασία στο ιστολόγιο, να ενώσουμε την αγάπη μας για το γράψιμο και τη δύναμη μας καθώς και οι δυο γράφαμε σε άλλες ανεξάρτητες ιστοσελίδες πιο πριν, οπότε διαθέταμε την απαραίτητη εμπειρία για αυτό το εγχείρημα και η συνεργασία μεταξύ μας αποδείχθηκε άρτια και ισορροπημένη, είμαστε χαρούμενες για αυτό!

ΑΣΗΜΙΝΑ: Το blog όντως το είχα εγώ αρχικά και είχα γράψει κάποια άρθρα. Παρατηρώ ότι μαζί τα πηγαίνουμε περίφημα, η συνεργασία μας είναι άρτια παρόλο που είναι σχετικά φρέσκια. Ο λόγος που ξεκίνησα το blog writaholics.skg είναι επειδή παλαιοτέρα έγραφα σε διάφορα ιστολογία που διεύθυναν άλλοι και ένιωθα κάπως περιορισμένη. Η ξαδέλφη μου η Μαρίνα με ενθάρρυνε να τολμήσω αυτό το εγχείρημα και την ευχαριστώ πολύ!

3) Από τι εμπνέεστε; Ποια είναι η μεγαλύτερη σας έμπνευση;

ΑΓΓΕΛΙΚΗ: Θα έλεγα πως δεν εχω κάποια συγκεκριμένη πηγή έμπνευσης, αλλά εμπνέομαι από τα πάντα γύρω μου. Παρατηρώ τον κόσμο και κυρίως τις διαπροσωπικές μου σχέσεις και πως αυτές με επηρεάζουν.

ΑΣΗΜΙΝΑ: Κυριολεκτικά εμπνέομαι από τα πάντα!

1)   4)   Θα μπορούσατε να πειτε ότι αγαπάτε κάποιο από τα κείμενα σας πιο πολύ; Αν ναι ποιο και γιατί;

 ΑΓΓΕΛΙΚΗ: Κάθε κείμενο είναι κομμάτι του εαυτού μου. Βέβαια έχω ιδιαίτερη αδυναμία στις συνεντεύξεις, καθώς το γεγονός πως έρχομαι σε επαφή με έναν άλλο άνθρωπο και συζητάμε, με ενθουσιάζει. Ακόμα, ειναι μια πρόκληση για εμένα το να κάνω τον συνεντευξιαζόμενο να νιώσει άνετα. Έχουμε συνεργαστεί με πολλούς ανθρώπους, για τους οποίους είμαστε ευγνώμονες. Όμως, έχει μια ιδιαίτερη θέση στη καρδιά μου η συνέντευξη του Γιάννη Χειλά. Ήταν μια ευχάριστη και εποικοδομητική συνεργασία, διότι πρόκειται για ένα ευχάριστο και ενδιαφέρον άτομο. Ήταν το 1ο μου άρθρο στο Writaholics.skg και η 1η μου συνέντευξη οπότε είναι λογικό να την αγαπώ και να συνδέομαι λίγο περισσότερο με αυτήν.

ΑΣΗΜΙΝΑ: Δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποιο από τα κείμενα μου, αλλά σίγουρα θα έλεγα ότι προτιμώ τα κείμενα με ψυχολογικό περιεχόμενο, τα κείμενα αυτοβελτίωσης και τα λογοτεχνικά κείμενα, καθώς μπορείς να ξεφύγεις λίγο περισσότερο ως προς την γραφή σου. Είναι κάτι που το εχω ανάγκη, να ξεφεύγω, να με αφήνω ελεύθερη να εκφραστώ.

1)     5) Ποιες ήταν και είναι ενδεχομένως οι δυσκολίες που έχετε συναντήσει μέχρι στιγμής στο αγώνα σας ως bloggers ; Θα μπορούσατε να φανταστείτε τον εαυτό σας να βιοπορίζεται κάποια στιγμή αποκλειστικά από αυτή την ασχολία;

2)      ΑΣΗΜΙΝΑ: Αρκετές δυσκολίες έχουμε συναντήσει, όμως σίγουρα αξίζει το blogging.  Το χειρότερο είναι όταν μας "κλέβουν" τις ιδέες.  Είναι δύσκολο να το αποτρέψουμε. Έχουμε χτίσει και συνεχίζουμε τον αγώνα για την δημιουργία μιας κοινότητας με τους αναγνώστες μας. Θέλουμε την εμπιστοσύνη τους και θεωρώ ανήθικο να μην το σέβονται αυτό οι ανταγωνιστές μας. Μας έχει συμβεί ένα παρόμοιο συμβάν, το οποίο μας απογοήτευσε αρκετά.

 Όσον αφορά το δεύτερο ερώτημα, θα θέλαμε να βιοποριζόμαστε από αυτό αν και το blogging απαιτεί πολύ χρόνο, και διάθεση, εν ολίγοις αφοσίωση και δυστυχώς έχουμε πολύ περιορισμένο ελεύθερο χρόνο.

ΑΓΓΕΛΙΚΗ: Σίγουρα σκεφτόμαστε πως θα ήταν ωραίο να βιοποριζόμαστε κάποια στιγμή καθαρά από το Blog μας, όμως δεν είναι αυτός ο σκοπός μας, ας το πούμε απλά ένα όνειρο. Είναι κάτι που σίγουρα γίνεται από καθαρή αγάπη και εσωτερική ανάγκη και όπως κάθε άνθρωπος θα θέλαμε να μετατρέψουμε το χόμπι μας στο επάγγελμα μας. Θα ήταν το ιδανικό, καθώς αν διαθέταμε και πόρους θα προσφέραμε και στο κοινό μας καλύτερο αποτέλεσμα, θα εξελισσόμασταν! 

1)     6) Ποια είναι τα μεγαλύτερα σας όνειρα;

ΑΣΗΜΙΝΑ: Θα ήθελα να φτάσει το blog μας στη θέση που του αξίζει και κατ' επέκταση και εμείς. To blogging μας δίνει την ευκαιρία να βοηθούμε και άλλον κόσμο. Όταν δέχτηκα μηνύματα  ευχαριστίας για πρώτη φορά , για την δουλεία μου, κατάλαβα ότι πρέπει να συνεχίσω να γράφω, γιατί έχει απήχηση. Είναι πολύ όμορφο να ξέρεις ότι αυτό που κάνεις είναι αποδεκτό και αρεστό. Με ενθαρρύνουν να συνεχίσω. Λατρεύω το αίσθημα του να βοηθάω. Σε προσωπικό επίπεδο αποτελεί όνειρο μου να γίνω πιο ανεξάρτητη και αυτόνομη, να ταξιδέψω πολύ και κυρίως να επισκεφθώ την Νορβηγία, είναι ένα όνειρο ζωής για έμενα!

ΑΓΓΕΛΙΚΗ:  Ονειρεύομαι να μπορέσω κάποια στιγμή να βιοπορίζομαι από τη δημιουργία περιεχομένου μου σε ιστολογία, να ασχοληθώ με την διαφήμιση και το marketing και να ταξιδέψω στην Ευρώπη. Επίσης, θα ήταν ευχής έργον αν συνέχιζα τα μαθήματα ισπανικών που αναγκάστηκα να σταματήσω λόγω της πανδημίας covid-19. 

1)      7)Πως θα περιγράφατε την σχέση σας με το γράψιμο και την δημοσιογραφία;

 ΑΣΗΜΙΝΑ: Αρχικά, θα ήθελα να ξεχωρίσουμε το blogging από τη δημοσιογραφία, αφού κάποια άτομα τα  συγχέουν ενώ είναι τελείως διαφορετικά αντικείμενα. Η δημοσιογραφία έχει έναν ειδησεογραφικό χαρακτήρα, ενώ το blogging είναι πιο υποκειμενικό. Στους κανόνες δημοσιογραφικής δεοντολογίας αναφέρεται ότι  κάθε δημοσιογράφος πρέπει να διαφυλάττει την ελληνική γλώσσα και να μην χρησιμοποιεί όρους της αγγλικής, κάτι το οποιο είναι αναπόφευκτο όταν είσαι blogger, μιας και η κυριαρχία της αγγλικής γλώσσας αποτελεί αδιαμφισβήτητο γεγονός. Το blog μας δεν αποσκοπεί στο να γράφει για τη ροή των ειδήσεων και των γεγονότων.

 Η σχέση μου με τη γραφή είναι μοναδική και είμαι τυχερή που την ανακάλυψα σε πολύ μικρή ηλικία και έτσι γνωρίζω ότι όταν με απασχολεί κάτι, μπορώ να διαφύγω στο χαρτί μου και να βρω τη λύση μου. Είναι σίγουρα μια  μορφή ψυχοθεραπείας, θα λέγαμε.

ΑΓΓΕΛΙΚΗ:  Η ιδιότητα μας ως φοιτήτριες δημοσιογραφίας και bloggers είναι πάρα πολύ διαφορετική καθώς δεν ταυτίζονται αυτά τα δυο. Από μικρή ηλικία ξεκίνησα να γράφω, καθώς με απασχολούσαν πολλά πράγματα και ένιωθα έντονη την ανάγκη να εκφράζομαι. Έτσι για να μπορέσω να αποφορτιστώ και να φύγουν από το κεφάλι μου, κατέφευγα και εγώ στο χαρτί. Στο λύκειο συμμετείχα σε έναν διαγωνισμό αρθογραφίας, από τον οποίο και απέσπασα το 1ο βραβείο, κάτι το οποίο συντέλεσε στην ενδυνάμωση της αγάπης μου για το γράψιμο. Απέκτησα μια δική μου στήλη σε μια ιστοσελίδα και αποφάσισα να συνεχίσω την αρθογραφία εφόσον έβλεπα ότι τα κείμενα μου είχαν απήχηση. Από αγάπη σιγά σιγά εξελίχθηκε σε ανάγκη! 

1)      8) Ταλέντο, ευφυΐα, εργασία, σπουδές. Τι συνθέτει, κατά τη γνώμη σας, ένα καλό συγγραφέα ή blogger; Θα θέλατε να τα ταξινομήσετε;

ΑΓΓΕΛΙΚΗ:  Το πιο σημαντικό για εμένα είναι η εργασία! Του κόσμου το ταλέντο και την ευφυΐα να έχεις, αν δεν δουλέψεις, στράφι θα πάει. Στη συνέχεια, θα έλεγα ότι είναι απαραίτητη η ευφυΐα και μετά το ταλέντο, πρώτα η ευφυΐα για να μπορέσεις να σε προωθήσεις σωστά. Τέλος οι σπουδές, καθώς δεν θεωρώ ότι είναι απαραίτητο να έχεις σπουδάσει κάτι συναφές όπως η δημοσιογραφία, ή η φιλολογία, ώστε να ασχοληθείς με το blogging και να είσαι και καλός σε αυτό. Σίγουρα οι σπουδές διευρύνουν το μυαλό και τους ορίζοντες, απλά δεν είναι απαραίτητες. Χρειάζεται επιπλέον, υπομονή και επιμονή και πολλή πολλή αγάπη. Αν δεν το γουστάρεις πραγματικά, κάποια στιγμή θα βαρεθείς και θα το παρατήσεις. Οπότε αγάπη και πειθαρχία για να βρεις κίνητρο να συνεχίζεις!

ΑΣΗΜΙΝΑ: Από τη στιγμή που γεννιόμαστε ο Θεός μας δίνει ένα ταλέντο, όμως αυτό το ταλέντο ας πουμε μας το δίνει σε ποσοστό 10 τοις 100. Είναι χρέος μας να αντιληφθούμε αυτό το ταλέντο και με την εργασία να το τελειοποιήσουμε και να το φτάσουμε στο 100 τοις 100. Ευφυΐα και σπουδές παίζουν ρόλο, όμως θέλει πολύ δουλειά, αλλιώς χάνεις τον χρόνο σου αν περιμένεις απλά από το ταλέντο και τις κατάλληλες συγκυρίες. Ένας συγγραφέας ή blogger πρέπει να σέβεται τον εαυτό του και τους άλλους και να γράφει με την ψυχή του, και όχι μόνο αυτό που θα "πουλήσει". Επομένως, χρειάζεται ενσυναίσθηση και καλή διάθεση για να πετύχεις και επίσης να ξέρεις ταυτόχρονα τι αρέσει στον κόσμο χωρίς όμως να το υπηρετείς τυφλά και άβουλα. 

1)    9)  Κάποια συμβουλή που θα θέλατε να δώσετε στα νέα παιδιά που ίσως ξεκινούν τώρα το ταξίδι του γραψίματος και του Blogging ή ενδιαφέρονται να ασχοληθούν με αυτό.

ΑΓΓΕΛΙΚΗ:  Θα συμβούλευα όλους όσους θέλουν να γίνουν bloggers να είναι προετοιμασμένοι, γιατί απαιτείται  σκληρή δουλειά. Δεν φτιάχνεις απλά ένα ιστολόγιο και το αφήνεις στη μοίρα του. Πρέπει να ενημερώνεσαι διαρκώς και να το κυνηγήσεις. Να σκέφτεσαι δημιουργικά και πρωτότυπα. Το περιεχόμενο είναι το Α και το Ω, οπότε πρέπει να το μελετήσεις σοβαρά, καθώς αυτό θα είναι το κλειδί για το ύφος της γραφής σου. Επίσης, οφείλει να είναι συνειδητοποιημένος ο νέος blogger ότι μπορει να υπάρξει και η αποτυχία καθώς η αναγνωσιμότητα δεν επέρχεται από την αρχή, άκοπα και γρήγορα.

 

ΑΣΗΜΙΝΑ:  Θέλει να πιστεύεις στον εαυτό σου και στο blog σου. Καλό είναι να έχεις υπομονή και να σκέφτεσαι θετικά, να μην πτοείσαι γρήγορα και με την πρώτη καταιγίδα. Πρόσεξε να μην σε παρασύρουν οι άλλοι με τα αρνητικά τους σχόλια. Αντιμετώπισε το blogging σαν μια δουλειά που αγαπάς και την βλέπεις πολύ σοβαρά ό,τι και να σου λένε οι άλλοι!

10)Μια συμβουλή που θέλετε να μοιραστείτε με όλους εμάς

  ΑΓΓΕΛΙΚΗ:  Μια συμβουλή είναι να μην βάζεις τη ζωή σου σε “παύση” για κανένα λόγο! Τα εμπόδια και οι αναποδιές είναι μέρος της ζωής και πρέπει να το συνειδητοποιήσεις. Να το καταλάβεις και να το αποδεχτείς. Όλα για κάποιο λόγο γίνονται και σίγουρα για το καλό σου! Εμπιστεύσου επομένως την ροή της ζωής  σου και μην της πας κόντρα. Ο  καθένας μας εχει το προσωπικό του μονοπάτι, τη δική του στιγμή.

ΑΣΗΜΙΝΑ:  Η Αγγελική με κάλυψε πάρα πολύ καλά. Επιπλέον, θα συμβούλευα τον καθένα να δουλέψει μέσα του για να αγαπήσει τον εαυτό του, και αν το καταφέρει αυτό, όλα θα πάνε καλα!! 

Αγγελική Τζολοπούλου                                                            Ασημίνα Σακλάκη

Επισκεφθείτε το blog τους και διαβάστε τη δουλειά των κοριτσιών εδώ  > https://writaholicsskg.blogspot.com/

 

[Ένας απρόσμενος βοηθός ] κείμενο του Κοτόπουλου Ανδρέα

Ένας Κυριακουπολίτης, ο Ανδρέας Κoτόπουλος μοιράζεται μαζί μας τις σκέψεις του.Ένας απρόσμενος φίλος λοιπόν, έρχεται για να μας πιάσει το χέρι για να μην αισθανθούμε μόνοι...

Ένας απρόσμενος βοηθός

               Τα συναισθήματα είναι αυτά που μας κάνουν ανθρώπους. Δίχως αυτά δεν απολαμβάνουμε την ζωή. Είμαστε άδειοι. Θα ήθελα να ασχοληθώ με ένα από αυτά ή καλύτερα με μια κατηγορία. Γράφω ‘να ασχοληθώ’ μα είναι περισσότερο σκέψεις αραδιασμένες στο χαρτί. Δεν είμαι ειδικός, ούτε διεκδικώ τον τίτλο.
               Ο πόνος έχει πολλά πρόσωπα και πολλές μορφές. Έρχεται σε στιγμές συνήθως απρόσμενες. Έχει πολλά μεγέθη έντασης και μια ποικιλία συναισθημάτων και αντιδράσεων που τον συνοδεύουν. Τον θέλουμε ή όχι; Τον χρειαζόμαστε; Μας βοηθάει;
               Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Στην ζωή μας έχουμε χαρούμενες στιγμές. Εκεί έρχονται τα συναισθήματα να τις ενισχύσουν, δίνοντας αυτό το ανεξίτηλο χρώμα, αυτή την απίστευτη αίσθηση της μοναδικότητας της στιγμής, και ασφαλώς να τις κάνουν... αξέχαστες (Κρατήστε αυτή την λέξη). Όλοι θα έχουμε ζήσει το «Ο χρόνος σταμάτησε...», ή το «Να μείνουμε για πάντα εδώ...». Δεν μας νοιάζει το ‘που’ γίνεται αυτό , αλλά το ‘πως’ νοιώθουμε εκείνη την στιγμή, και λέμε τέτοιες και παρόμοιες φράσεις. Αλλά υπάρχει ένα ‘πρόβλημα’. Είναι στιγμές. Ποιος δεν θα ήθελε να είναι βίωμα; Κάθε μέρα να είμαστε στην κατάσταση του «Ο χρόνος σταμάτησε». Πόσο ωραία θα ήταν!
               Και θα σας πω εγώ... πόσο ωραία ΕΙΝΑΙ. Υπάρχουν τόσα πολλά που μας θυμίζουν τα όμορφα πράγματα που μας περιτριγυρίζουν, αρκεί να κοιτάμε. Όσο και αν είμαστε προσεκτικοί, όμως, δεν μπορούμε πάντα να δούμε τα πάντα.  Ακόμη περισσότερο δεν ελέγχουμε τις επιδράσεις του περιβάλοντός μας. Μια από αυτές είναι ο πόνος, και οι μορφές που έχει κατά περίπτωση. Ναι καλά διαβάσατε: ο πόνος μας βοηθάει να δούμε την ομορφιά της ζωής. Προτού όμως ανατρέξετε σε κάποιο άλλο άρθρο πιο ελαφρύ και λιγότερο οδυνηρό, γιατί υπάρχουν μπόλικα τέτοια εδώ γύρω, επιτρέψτε μου να εξηγήσω τι εννοώ. Μας βοηθάει να θυμόμαστε τις όμορφες και αξέχαστες (θύμαστε την λέξη που τόνισα πιο πάνω;) αναμνήσεις. Ο πόνος, λοιπόν, παίρνει διάφορες ‘μορφές’ όπως νοσταλγία, λύπη, θυμός κ.α. Αρνητικά συναισθήματα που αποτελούν το μέσο να θυμηθείς τις χαρούμενες καταστάσεις. Είναι εκεί να σε κάνει να χαρείς και να μην χαθείς μέσα στην μαυρίλα. Θα έχετε παρατηρήσει πως προσπαθώντας να παρηγορήσουμε/χαροποιήσουμε τον άλλο θα του πούμε «Όλα θα πάνε καλά!». Προσπαθούμε να δώσουμε στον άλλο αυτή την χαρά, μια ένεση με αντισώματα, που την έχει ανάγκη. Κάτι σαν τεχνητή χαρά, μιας που η πραγματική χαρά πηγάζει από τον εαυτό μας και όχι από τον συνάνθρωπο, ο οποίος δεν παύει να είναι μια ευεργετική παρουσία όταν είναι δίπλα μας στα δύσκολα. Έτσι και ο πόνος έρχεται να μας προσφέρει την δόση χαράς που χρειαζόμαστε. Θα νοσταλγήσουμε εκείνη την στιγμή στην παραλία, θα αναπολήσουμε την όμορφη στιγμή με το αγαπημένο μας πρόσωπο, θα ξαναπάμε εκείνη την βόλτα με τους φίλους μας, θα ταξιδέψουμε σε εκείνες τις όμορφες γραμμές του αγαπημένου μας βιβλίου. Σαν καταφύγιο θα μας υποδεχτούν με ζεστασιά, την στιγμή που το χρειαζόμαστε. Ένα λιμάνι να αφήσουμε το καραβάκι μας να αρμενήσει ανέμελο. Θα διώξουν τον φόβο την στιγμή που θα πρέπει να κάνουμε ένα βήμα(μικρό ή μεγάλο) ή να αντιμετωπίσουμε μια δυσκολία, και θα μας δώσουν την δύναμη και την ελπίδα που, προς στιγμήν, αγνοούμε πως έχουμε. Για να  προχωρήσουμε πολλές φορές θα χρειαστεί να ξοδέψουμε αρκετά πακέτα από χαρτομάντιλα, να κλειστούμε στον εαυτό μας, να αναρωτηθούμε αυτά τα ‘κούφια’ γιατί, ή να ρίξουμε σε άλλους το φταίξιμο και να τους δείξουμε την κακή μας πλευρά. Ο καθένας έχει τον τρόπο του να οδεύει σε αυτά τα μονοπάτια, που πολλές φορές είναι σε ένα σκοτεινό δάσος, που μας πνίγουν τα κλαδιά του. Ίσως όχι αλώβητοι, αλλά θα περάσουμε τα εμπόδια και θα συνεχίσουμε.
               Όμως, ο πόνος είναι και αυτός που θα σου πει πότε να σταματήσεις. Φανταστείτε μια ζυγαριά. Όσο ο πόνος, από την μία πλευρά, έχει να βάλει κάτι όμορφο στην άλλη πλευρά, εσύ θα προχωράς. Όταν θα ξεμείνει, θα σταματήσει, και θα σου χτυπάει το καμπανάκι για να πατήσεις φρένο και να μην ξεφύγεις και πας σε μέρη που δεν θέλεις και που θα θέλεις να ξεχάσεις μετά. Θα σε πιέσει να πεις ‘‘φτάνει!’’, όταν δεν τον αντέχεις άλλο, να είναι μόνο ένα αβάσταχτο βάρος. Όταν θα θέλεις να ηρεμήσεις απ’ αυτόν. (Τι ειρωνεία υπάρχει στην έκφραση «Φύγε, δεν σε αντέχω άλλο» που απευθύνεται σε κάποιον συνάθρωπό μας.) Έτσι θα σταματήσεις. Λίγο απότομα, ή πολύ. Λίγο ξαφνικά, ή πολύ. Λίγο οδυνηρά ,ή πολύ. Θα σταματήσεις την κακιά συνήθεια. Θα σταματήσεις να κάνεις πράγματα που σε οδηγούν σε μια ατελείωτη άβυσσο. Θα σταματήσεις να είσαι ένα φύλλο στον αέρα, που σε πάνε οι άλλοι εδώ και εκεί. Μα δεν θα σταματήσεις να ζεις. Έκανες μια στάση. Σταμάτησες για μια ανάσα και έπειτα συνεχίζεις. Ξεκινάς πάλι έχοντας στο μυαλό σου τα συμπεράσματα, και την αυτοκριτική σου. Δεν ήταν εύκολο. Πόνεσες! Πάλεψες! Πληγώθηκες! Μάτωσες! Μα θα συνεχίσεις, γιατί πήρες δύναμη και μαθήματα. ‘Μα είναι δύσκολο να συνεχίσω’, θα πεις. Και εκείνη την στιγμή ακριβώς καλούνται οι ενισχύσεις. Πολλές φορές δεν τις ‘βλέπουμε’, και ας είναι εκεί κοντά μας νωρίτερα, γιατί πονάμε και παλεύουμε με τους δαίμονες μας, σε μια μάχη που απαιτεί όλη την προσοχή μας. Μα είναι εκεί για να μας δώσουν, τον σταθερό ώμο , το απλωμένο χέρι, τα κατάλληλα λόγια, το φωτεινό παράδειγμα για να συνεχίσουμε να είμαστε ανδρείοι αγωνιστές και νικητές.
               Θα αποκαλούσα τον πόνο, δάσκαλο. Αλλά δεν θέλουμε να μας διδάσκει. Δεν τον θέλουμε γιατί δεν μας αρέσει ο ιδιαίτερος τρόπος του. Μας βοηθάει, όμως, να μάθουμε και να θυμόμαστε τις αξίες της ζωής, όπως την αγάπη, την ειλικρίνεια, το σεβασμό, την υπομονή, την ηρεμία, τη σύνεση και τόσες άλλες. Βλέπουμε τον πόνο του άλλου και προσπαθούμε να τον μετριάσουμε. Τον συμπονούμε. Αγκαλιάζουμε ο ένας τον πόνο του άλλου. Πονάμε και ψάχνουμε να βρούμε όμορφα μέρη να διαβούμε, να κάτσουμε, να ξεχαστούμε στην αγνή ομορφιά τους, αναζητώντας κάτι να μπαλώσουμε την τρύπα που ανοίξαμε στην εύθραυστη ψυχή μας και πονέσαμε. Σε κάθε αξέχαστη ανάμνησή μας, υπάρχει κάτι που έμεινε μέσα μας , που πήραμε μαζί μας. Κάτι που μας καθορίζει στο μέλλον ποιοι είμαστε και τι κάνουμε. Κάποιες αξίες ήρθαν εύκολα και ανόδυνα, όμως για άλλες πονέσαμε και κοπιάσαμε να τις αποκτήσουμε. Αν δεν υπήρχε ο πόνος δεν θα μαθαίναμε ποτέ, δεν θα καταλαβαίναμε που κάναμε λάθος, δεν θα νοιαζόμασταν να βρούμε τι έφταιξε. Παρατηρήστε τι γίνεται όταν ο εγωισμός μας είναι στα ύψη. Γινόμαστε αναίσθητοι και δεν ακούμε τίποτα και κανέναν. Φανταστείτε αν είμασταν συνέχεια έτσι, θα είχαμε μια κοινωνία από μονάδες. Ο καθένας για τον εαυτό του, και κλεισμένος στον εαυτό του, ανίκανοι να ξεπεράσουμε εμπόδια. Δύσκολες καταστάσεις αυτές.
               Παρ’ όλα αυτά ,δεν μπορούμε να αγνοήσουμε πως ο πόνος αποτελεί ένα όπλο. Πολλές φορές θανατηφόρο. Ο Θεός έκανε τα πάντα για καλό, υπάρχει και κάποιος ο οποίος θέλει να τα στραβώνει. Θεωρώ πως κάτι που μας αφήνει μια πικρή γεύση και αντί να μας βοηθάει μας ρίχνει βαθύτερα στο βούρκο, θα πρέπει να το διώχνουμε. Καταλαβαίνουμε αργά, κάποιες φορές, τα αποτελέσματα κακόβουλων ενεργειών αλλά ποτέ δεν είναι αργα να τα απομακρύνουμε. Ας περιβάλλουμε τον εαυτό μας από ‘ομάδες έκτακτης ανάγκης’, γνωστούς και ως φίλους, που θα είναι εκεί να μας στηρίξουν. Να πιστεύουμε και να κοιτάμε Εκείνον που είναι το φως και διώχνει κάθε σκότος και δεν το αφήνει να μας αγγίζει. Εκείνον που πόνεσε για όλους μας επάνω στον σταυρό και βγήκε νικητής.  
               Κλείνοντας, ας μην ξεχνάμε πως μόνοι μας είναι ευκολότερο να απομονωθούμε και να παρασυρθούμε σε δίνες και σκέψεις ανώφελες. Ο πόνος, ως κάτι το εξαιρετικά δυνατό, μπορεί να μας κάνει να φερθούμε χωρίς σύνεση και παρορμητικά πολλές φορές. Σε αυτές τις στιγμές ας έχουμε κάποιον να ακουμπήσουμε. Και το σημαντικότερο! Ας μην απελπιζόμαστε γιατί πάντα υπάρχει η δύναμη να συνεχίσουμε, και ας μην φαίνεται την στιγμή του χαμού, όπου επικρατεί χάος.
Η αγάπη είναι καλή, η υπερβολική λατρεία όχι. Η λύπη είναι καλή , η απελπισία όχι. Η θλίψη είναι καλή, ο μαρασμός όχι. Ο πόνος είναι καλός, η αυτομαστίγωση όχι.

‘‘Οι προκλήσεις της ζωής δεν είναι για να σε παραλύσουν, αλλά για να σε βοηθήσουν ν’ ανακαλύψεις ποιός είσαι’’
-Bernice Johnson Reagon, Συνθέτης

Μιας που είπαμε για αξίες, δύο που πάνε μαζί, σχεδόν πάντα, είναι ο πόνος και η υπομονή:
‘‘Να πονάς, αλλά να μην καταβάλεσαι
Να πονάς, αλλά να μην μεμψιμοιρείς
Να πονάς, αλλά να μην παραφέρεσαι
Να πονάς, αλλά να μην γίνεσαι αντικοινωνικός
Να πονάς, αλλά να μην γίνεσαι πρόβλημα στο περιβάλλον σου
Να πονάς, αλλά να μην γκρινιάζεις
Να πονάς, αλλά να μένεις ολόρθος
Να πονάς, αλλά να χαμογελάς
Να πονάς, αλλά να δοξολογείς
Να πονάς, αλλά να εργάζεσαι
Να πονάς, αλλά να προσφέρεις
Να πονάς, αλλά να προσεύχεσαι
Αυτό θα πει υπομονή’’

Κοτόπουλος Ανδρέας

Η δύναμη είναι μέσα μας

Η δύναμη είναι μέσα μας αρκεί να το πιστέψουμε!

Οχι, δεν θέλω να γράψω άλλο ένα άρθρο όπως τα μυριάδες άρθρα προσωπικής ανέλιξης και εμψύχωσης που κυκλοφορούν παντού στο διαδίκτυο(αν και δεν είναι όλα τους τόσο άσχημα).

Παρόλα αυτα, είμαι σίγουρη οτι πολλοί απο εσάς θα συμφωνήσετε μαζί μου στο οτι ορισμένα τέτοιου είδους άρθρα κρύβουν μια υποκρισία και μια αίσθηση οτι ο συγγραφέας προσπαθεί πολύ να αποδείξει κάτι στο οποίο δεν πιστευει....

Δεν σας υπόσχομαι οτι με αυτο εδώ το άρθρο θα καταφέρω να σας συγκινήσω ή να σας παρακινήσω σε έναν άλλον τρόπο ζωής "πιο θετικό" , "πιο πετυχημένο" ή οτι το δικό μου άρθρο θα είναι καλύτερο απο τα παρόμοιά του. Όχι! Γιατι πολυ απλά δεν είναι αυτός ο σκοπός μου. (και δεν υπάρχουν "συνταγες" επιτυχίας και ευτυχίας!!!!!!!!!!)

Θέλω απλά να καταγράψω το βίωμά μου, την δική μου πλευρά (όπως και άλλωστε τα περισσότερα άρθρα τέτοιου χαρακτήρα στην Κυριακούπολη)  και να μοιραστώ κάτι που θέλω να πιστεύω οτι με άλλαξε ή με αλλάζει. Πάνω απο όλα όμως, θέλω να απελευθερώσω μια ανάγκη εκ των έσω...

Για αρκετά χρόνια(ως παιδί και έφηβη) πάλευα μέσα μου με κάτι το οποίο δεν με άφηνε να γνωρίσω τον εαυτό μου. Είχα στο μυαλό μου στερεότυπα καλού και εργατικού μαθητή, Σωστού και ηθικού παιδιού,που επρεπε να

 μοιάσω οπωσδήποτε επειδή είχα έμφυτο ανταγωνισμό και ζήλο (κάτι το οποίο αν δεν χειριστείς ορθά εξελίσσετε αρνητικά) Και μην νομίζεται οτι οι γονείς μου με πίεζαν.Όχι. εγώ μόνη μου,πίεζα τον εαυτό μου. 

Όταν διάβαζα τα μαθήματά μου 

 δεν έκανα διαλείμματα. Έλεγα στον εαυτό μου να μην σταματώ. Όσο πιο πολύ μελετάω ή ασχολούμαι με κάτι εκπαιδευτικό τόσο το καλύτερο. 

[Αυτά τα αναφέρω γιατι εχω ως σκοπό να εκφράσω κάτι που με απασχόλησε και πιστέυω ότι με βοήθησε να δω τα πράγματα από μια πιο υγιής σκοπιά. Σε καμία περίπτωση δεν στοχεύω στην εξιστόρηση αναμνήσεων , που δημιουργεί αυτην την αντίληψη του ¨σωστης\λάθος πρακτικής". Δεν υπάρχει σωστή και λάθος πρακτική…δουλεύει διαφορετικα στον καθένα …]

Έλεγα λοιπον, ότι πίεζα τον εαυτό μου με σκοπό την "επιτυχία". Μόνο που άργησα λίγο ή καθόλου, να καταλάβω ότι η επιτυχία είναι υποκειμενική. Όπως πολλά ακόμα στη ζωή μας. Η ευτυχία, η αγάπη, η ομορφιά κτλ…..

Ηθελα λοιπον να πω σε όλους όσους έχουν την όρεξη και διαβάζουν τέτοιου είδους άρθρα, ότι εάν θέλεις να ξεχωρίσεις και να λάμψεις και να βρείς επιτέλους το χάρισμα σου όπως σου λένε όλοι, τότε κλείσε τα αυτιά σου, κλείσε τα μάτια, κλείσε την καρδιά , και ταυτόχρονα άνοιξε ορθάνοιχτα τα αυτιά σου, άνοιξε τα μάτια σου, άνοιξε διάπλατα την καρδιά σου!

Τι λέω; Ξέρω τι λέω, άλλα δεν θα το εξηγήσω γιατι ξέρεις και εσύ!

 Βρες την ισορροπία της ψυχής σου ακούγοντας 

βαθιά μέσα σου και απομακρύνοντας κάθε εκκωφαντική 

σιγή.

Εάν πιστεύεις σε αυτό τοτε θα το βρείς αυτό που ψάχνεις, την δύναμή σου!!!

φιλικά,

απο την συγγραφέα,

Κ.Γ

Έμαθα:

Πως να μεγαλώνεις
δεν σημαίνει μονάχα να «κλείνεις» χρόνια.

Πως η σιωπή
είναι η καλύτερη απάντηση όταν ακούς ανοησίες.

Πως να δουλεύεις
δεν σημαίνει μονάχα να κερδίζεις χρήματα.

Πως οι φίλοι
«αποκτούνται» δείχνοντας το πραγματικό μας πρόσωπο.

Πως οι αληθινοί και πραγματικοί φίλοι
βρίσκονται πάντα κοντά μας.

Πως τα χειρότερα πράγματα
«κρύβονται» μέσα σε μια καλή εμφάνιση.

Πως η φύση
είναι το πιο όμορφο δημιούργημα σε αυτή την ζωή.

Πως όταν σκέφτομαι πως γνωρίζω τα πάντα
ακόμη δεν γνωρίζω τίποτα.

Πως μια μοναδική ημέρα
μπορεί να είναι πολύ σπουδαιότερη από πολλά χρόνια.

Πως μπορείς να «συνομιλήσεις» με τα αστέρια.

Πως μπορείς να «εξομολογηθείς» στο φεγγάρι.

Πως μπορείς να ταξιδέψεις στο άπειρο.

Πως είναι υγιές να ακούς όμορφα και καλά λόγια.

Πως το να είσαι ευγενικός κάνει καλό στην υγεία.

Πως είναι αναγκαίο να ονειρεύεσαι.

Πως μπορείς να είσαι «παιδί» για όλη την ζωή.

Πως η ύπαρξή μας είναι ελεύθερη.

Πως ο Θεός δεν απαγορεύει τίποτα στο όνομα της αγάπης.

Πως το να κρίνεις και να κατακρίνεις τον εαυτό σου δεν έχει σημασία όταν αυτό που
πραγματικά έχει σημασία είναι η εσωτερική γαλήνη.

Και τέλος έμαθα πως δεν μπορείς να πεθάνεις για να μάθεις να ζεις.

William Shakespeare

και προσθέτω στην λίστα του κυρίου william,

-Έμαθα πως η αλήθεια βρίσκεται στον ουρανό , όχι επειδή μου το είπαν όταν ήμουν μικρή, αλλα επειδή το ένιωσα ψάχνοντας στο γαλάζιο την ελπίδα.

 Υ.Γ. ααα, και κάτι τελευταίο... (μάλλον περισσότερο υπενθύμιση στον εαυτο μου), η μιζέρια και η ακηδία σε ρίχνουν στον βυθό και στεναχωρίεσαι ακόμα περισσότερο σωστά; ναι..σωστά! μόνο που αν δεν δεις τον βυθό και τα μυστικα του, δεν θα μάθεις ποτέ να ανεβαίνεις

μέχρι την επιφάνεια για να πάρεις ανάσα και να δεις τον Ηλιο.... 

οκ?

Copyright © 2014 Κυριακούπολη. Με την επιφύλαξη παντός δικαιώματος.

Γιατί ονομάζουμε τα καράβια ?

Γιατί ονομάζουμε τα καράβια ? 

Προ ολίγον ημερών, μια φίλη μου, η Κωνσταντίνα Ξ., με ρώτησε ρητορικά ίσως, «Γιατί ονομάζουμε τα καράβια». Της απάντησα μονολεκτικά, πεζά και χωρίς καθόλου δισταγμό, «για να μην τα χάνουνε οι ιδιοκτήτες τους σε περίπτωση τρικυμίας ή γιατί πρέπει να τα δηλώσουν στην εφορία». Πραγματικά δεν ξέρω αν όντως η απάντηση που έδωσα είναι σωστή, αλλά προσωπικά δεν είμαι καθόλου ευχαριστημένη από την απάντηση μου.

Τι πάει να πει «για να μην τα χάνουνε»! Έλεος! Που πήγε η φαντασία? Η ερώτηση της φίλης μου προφανώς άντεχε μια πιο ευφάνταστη και ανορθόδοξη απάντηση. Γι’αυτό λοιπόν αποφάσισα να δημιουργήσω αυτήν την ανάρτηση. Το θέμα διέγειρε την περιέργεια μου  αρκετά . Έκτοτε προκαλώ τον εαυτό μου σε έναν λαβύρινθο σκέψεων για αυτήν την απλή αλλά συγχρόνως τόσο σύνθετη ερώτηση «Γιατί ονομάζουμε τα καράβια». Προσπαθώ να ανακαλύψω πόσες απαντήσεις είμαι ικανή να σκαρφιστώ. Όσο πιο περίεργες και φαντασιόπληκτες τόσο το καλύτερο. Θα με βοηθήσετε στο πλέξιμο καραβιοπαραμυθιών?

Θα έχει πλάκα! Αυτο που ζητώ λοιπόν από εσάς είναι να μου γράψετε στα σχόλια/comments τις απαντήσεις σας σε αυτό το ερώτημα. Εάν δεν θέλετε να το γράψετε δημόσια τότε στείλτε το στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο του ιστολόγιου/blog μας

kyriakoupoliblog@hotmail.com και θα δημοσιεύσω όλες τις απαντήσεις μαζι!

Για να δούμε τι όμορφες ιστορίες είμαστε ικανοί να σκαρφιστούμε και σε ποια μαγευτικά μονοπάτια θα μας οδηγήσει αυτό! J

Σας γράφω κάποιες απαντήσεις που σκέφτηκα ή απαντήσεις που έλαβα από άλλους νέους όταν τους ρώτησα…είμαι σίγουρη πως μπορούμε να τα πάμε και καλύτερα! Για πάμε!

-Ονομάζουμε τα καράβια για να έχουμε συντροφιά στο ταξίδι μας δίνοντας υπόσταση στο μεταφορικό αυτό μέσο με το οποίο θα ταξιδέψουμε σε ατελείωτες περιπέτειες

-Για να μην χάνουμε ποτέ τον προορισμό μας. Βαπτίζοντας το καράβι μας με ένα όνομα που προφανώς αγαπάμε είναι σαν να ορίζουμε την δική μας Ιθάκη…τον πολυπόθητο προορισμό μας

-Το όνομα στο καράβι είναι το αντίστοιχο επίθετο των οικογενειών. Όπως ακριβώς μια οικογένεια έχει ένα επίθετο, έτσι και ένα πλήρωμα γίνεται μια οικογένεια με το καράβι τους.

-Ένα καράβι χωρίς όνομα είναι αδύνατον να πλεύσει σε ήρεμα νερά καθώς είναι σαν να μην υπάρχει, σαν να μην έχει υφανθεί η θαλασσινή του μοίρα. Με την  βάπτιση του καραβιού αρχίζει και το υφαντό του πεπρωμένου του από τα κοχύλια του βυθού.

Υ.Γ.    Για να λέμε τα σύκα σύκα και την σκάφη σκάφη, εύστοχο το ερώτημα της Κωσταντίνας Ξ., εσεις διερωτηθήκατε ποτέ? Και μάλιστα είναι και γυναικεία ονόματα τα περισσότερα καράβια…άκρως ενδιαφέρον. .τουλάχιστον για μένα…

Από πού ξεκίνησε άραγε αυτό? Για να το ψάξουμε..

Συνέντευξη : Μέσα απο τον φακό της νιότης

Η Κυριακούπολη ρώτησε μια νεαρή τριτοετή φοιτήτρια ψυχολογίας για το χόμπι της που εξελίχτηκε  σε πραγματική αγάπη, την φωτογραφία. Μέσα από τον δικό της φακό, μας διηγείται την πρώτη της επαφή με το αντικείμενο αλλά και πως αυτή η ενασχόληση της έχει αλλάξει τη ζωή της !

1) Πόσο χρονών είσαι και πότε ξεκίνησες να ασχολείσε με την φωτογραφία?

Δανάη: Είμαι 22 χρονών και η πορεία μου με την φωτογραφία ξεκίνησε ουσιαστικά στα 12 μου χρόνια όταν οι γονείς μου , μου αγόρασαν μια επαγγελματική κάμερα για δώρο γενεθλίων! Πότε μέχρι τότε δεν είχα δείξει κάποιο ενδιαφέρον ή κάποιο κρυφό ταλέντο στην φωτογράφηση, ούτε με προσέλκυσε ξανά στο παρελθόν η ιδέα αυτής της τέχνης ιδιαίτερα. Παρόλα αυτά, οι γονείς μου επέλεξαν αυτό το δώρο για εκείνα τα γενέθλια για να αρχίσω να παρατηρώ τον κόσμο μέσα απο την δική μου ματιά, να σχηματίσω μια δική μου άποψη για την κοινωνία...έτσι ακριβώς μου είχαν πεί! Άνοιξα το δώρο και έτρεξα έξω στην αυλή. Άρχισα να φωτογραφίζω τον μικρό μου αδελφό που έκανε κούνια και γελούσε. Αυτή ήταν και η πρώτη μου φωτογραφία και όταν την κοιτώ ακόμα ακούω το γέλιο του αδελφού μου.

2) Έχεις διακριθεί ας αρκετούς διαγωνισμούς φωτογραφίας. Πως νιώθεις για αυτό? Όταν τραβάς τις φωτογραφίες σου πως διακρίνεις ποια είναι η "κατάλληλη για διαγωνισμό" και ποια όχι, ή προκύπτει στην πορεία η επιλογή της ιδανικής φωτογραφίας?

Δ: Μέχρι στιγμής έχω διακριθεί σε 3 διαγωνισμούς και είμαι αρκετά περήφανη γιαυτό! Όταν αποφασίζει κάποιος να ασχοληθεί σοβαρά με αυτό το κομμάτι πρέπει να αγωνιστεί και σκληρά. Εξάλλου τίποτα στην ζωή δεν επιτυγχάνεται χωρίς προσπάθεια.  Η αλήθεια είναι πως τραβάω μυριάδες φωτογραφίες και έπειτα τις κοιτώ πάμπολλες φορές για να καταλήξω σε αυτή που θέλω να στείλω στον διαγωνισμό. Αρχικά διαβάζω το θέμα του διαγωνισμού και σκέφτομαι πως θα το προσεγγίσω. Η φωτογραφία ξέρεις, είναι σαν την ψυχολογία. Ο φωτογράφος πρέπει να "ψυχολογήσει" το πλάνο του, να το μελετήσει καλά, και έπειτα να τραβήξει μια λήψη. Αυτό προσπαθώ να κάνω και εγώ. Συνήθως αυτή που στέλνω στους διαγωνισμούς είναι και  αυτή που μου αρέσει λιγότερο άλλα όταν ζητώ την γνώμη ενός εξωτερικού προσώπου ακούω σχόλια και απόψεις που δεν είχα σκεφτεί όταν τραβούσα την συγκεκριμένη λήψη και αυτό με σαγηνεύει ακόμα πιο πολύ καθώς δηλώνει οτι όσο εγώ και να ψυχολόγησα το πλάνο μου και τον τρόπο προσέγγισής του, ο κάθε άνθρωπος σε αυτόν τον κόσμο θα εντοπίσει, θα δεί και θα νιώσει κάτι τελείως διαφορετικό. Εν τέλει δεν υπάρχει "κατάλληλη φωτογραφία για διαγωνισμό" αλλά μια  "καλή" φωτογραφία για μένα είναι αυτή που δημιουργεί ατμόσφαιρα χωρίς υπερβολές, που μπορεί να οδηγήσει το μυαλό σου σε πολλά μονοπάτια, που σε κάνει να αναρωτιέσαι πάντα για αυτήν και τη σκέφτεσαι αρκετές φορές και μετά από χρόνια.

3) Έχεις κάποια αγαπημένη φωτογραφία που έχει τραβήξει? Γενικά τι προτιμάς να φωτογραφίζεις? Ποια είναι η πηγή της θεματολογίας σου; Κινείσαι με αυστηρά θεματικά όρια (υπόθεση εργασίας) ή σε ελκύει κάτι συγκεχυμένα φωτογραφικά ?

Δ: Η αγαπημένη μου φωτογραφία είναι η πρώτη μου φωτογραφία, εκείνη του αδελφού μου στην κούνια. Ηταν αυθόρμητη, τότε δεν γνώριζα ακόμη τίποτα για την επιστήμη της φωτογραφίας και δεν είχα αναπτύξει καμιά τεχνική. Επίσης δεν σκεφτόμουν όταν την τράβηξα! Πολλές φορές η σύνδεση και το ανακάτεμα όλων αυτών των γεγονότων δημιουργούν και το τέλειο κράμα...στην περίπτωσή μας το τέλειο κράμα για την αγαπημένη μου φωτογραφία!!! Το αγαπημένο μου είναι να μην έχω κάποιο αυστηρό θεματικό πλαίσιο μέσα στο οποίο να κινούμαι. Να βγαίνω και να φωτογραφίζω δηλαδή οτιδήποτε μου κάνει εντύπωση φτιάχνοντας ένα οπτικό ημερολόγιο, την δική μου άποψη, την δική μου ματιά για τον κόσμο γύρω μου, όπως μου είχαν πει τότε και οι γονείς μου. Αυτό έξαλλου ήταν και το αρχικό έναυσμα για την πορεία μου στον χώρο της φωτογραφίας, επομένως αυτός συνεχίζει και να είναι! Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια άρχισα να φωτογραφίζω και πάνω σε συγκεκριμένο θέμα, στον ουρανό και στις διαφορετικές του αποχρώσεις και εκφάνσεις κατα την διάρκεια των 24 ωρών αλλα και κατα την καιρική αλλαγή. Αυτό με βοήθησε κυρίως στο να εμβαθύνω και να δημιουργώ ένα πιο οργανωμένο και ομοιογενές σύνολο εικόνων.

 
 

4)  Πως θα περιέγραφες τη σχέση σου με τη φωτογραφία; Τι είναι φωτογραφία για σενα;

Δ: Ο κόσμος συνήθως φωτογραφίζει συμβάντα που θέλει να θυμάται για πάντα. Οι φωτογραφίες είναι σεντούκια θησαυρού καθώς μαγνητίζουν στιγμές, πολύτιμες και πανάκριβες αναμνήσεις και στιγμές του κόσμου μας, μιας σύντομης ζωής. Ο άνθρωπος έχει την ανάγκη να αποκρυσταλλώσει εικόνες απο την ζωή του για να μπορεί να αναπολεί, να μπορεί να μοιράζεται αναμνήσεις με άλλους αλλα και να ικανοποιήσει μια μικρή ματαιοδοξία που όλοι έχουμε...η ιδέα ότι θα μείνει η μνήμη μας ζωντανή στους αιώνες μέσα απο μια φωτογραφία απο χέρι σε χέρι απο κάδρο σε κάδρο απο τοίχο σε τοίχο απο καρδιά σε καρδιά! Είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο ότι εαν κοιτάξεις μια εικόνα πάνω απο 10 δευτερόλεπτα, τότε αυτή σου έχει εντυπωθεί στο μυαλό για πάντα...αυτό λέει πολλά.

5) Προτιμάς να φωτογραφίζεις με χρώμα ή ασπρόμαυρα?

Δ: Οι πλείστες των φωτογραφιών μου είναι με χρώμα καθώς λατρεύω τον χρώμα στον κόσμο μας. Είναι τόσο έντονο, το χρώμα είναι αυτό που σε επηρεάζει ψυχολογικά και συναισθηματικά. Εξάλλου το νέο μου project με τις φωτογραφίες του ουρανού απαιτεί χρώμα για να δηλώσω και να φανερώσω την σαγήνη του ουρανού μας! Την υπέρτατη ομορφιά που βρίσκεται πάνω απο το κεφάλι μας και εμείς εμμένουμε να κοιτάμε κάτω σκυμμένοι...

Τα χρώματα μου είναι πολύ σημαντικά και δεν μπορώ να τα αποφύγω ή να τα αφαιρέσω...

6) Πιστεύεις οτι μια εικόνα είναι 1000 λέξεις? Αυτή η φράση και επομένως η τέχνη της φωτογραφίας πιστεύεις πως έρχεται σε οξύμωρο σχήμα με την συγγραφή βιβλίων εφόσον οι συγγραφείς προσπαθούν να περιγράψουν μέρη, τόπους γεγονότα μέσα απο τις λέξεις?

Δ: Μόνο 1000? Είναι πολλές περισσότερες! Μια εικόνα μπορεί να γράψει ολόκληρο βιβλίο και όχι ένα αλλα εκατομμύρια διαφορετικά βιβλία εφόσον αυτήν την εικόνα θα την δουν εκατομμύρια διαφορετικά μάτια με την δική τους οπτική γωνία. Πάρα ταύτα, θεωρώ πως η φωτογράφηση είναι και αυτή μια μορφή συγγραφής εφόσον κάθε φωτογραφία δεν λεεί μόνο ένα πράγμα. Πίσω απο αυτήν, στο υπόβαθρό της, μπορεί να κρύβονται μυριάδες μηνύματα που προσπαθεί να μεταδώσει ο φωτογράφος όπως ακριβώς γίνεται και με ένα βιβλίο! Ο κάθε αναγνώστης δύναται να κατανοήσει κάποιο βιβλίο, ειδικά αν είναι φιλοσοφικού περιεχομένου, με τελείως διαφορετικό τρόπο απο έναν άλλον αναγνώστη καθώς τα βιώματα τους και οι εμπειρίες τους δεν είναι οι ίδιες! Πάντως, η αλήθεια είναι πως ένα ωραίο βιβλίο δεν πρέπει να έχει καμία φωτογραφία ουτως ώστε να μην επηρεαστεί καθόλου ο αναγνώστης απο την ματιά του φωτογράφου, να σχηματίσει δική του εικόνα στο μυαλό του, να βάλει την φαντασία του να δουλέψει!

7) Η ψυχολογία σε βοηθάει στην φωτογραφία και τουναπάλιν?

Δ:  Ναί! Η σπουδές μου στην ψυχολογία με βοηθάνε να αντιλαμβάνομαι κάθε λήψη που τραβάω με έναν "διαφορετικό τρόπο", με ωθούν στον να θέλω να ψυχολογήσω προσεκτικά το θέμα που τραβάω εκείνη την στιγμή. Προσπαθώ να μιλήσω με το θέμα, να κάνω έναν διάλογο μαζί του για να μάθω ποιό πολλά πράγματα για αυτό μεσα απο την προσεκτική παρατήρηση. Να κατανοήσω την ύπαρξή του, την σύσταση του , τον τρόπο που θέλει να το προσεγγίσω για να φωτογραφηθεί! Βεβαίως ισχύει και το αντίθετο. Η φωτογραφία με έχει βοηθήσει πολλάκις στο αντικείμενο της σχολής μου. Μέσα απο την φωτογραφία αρχικά βρήκα και βρίσκω τον δικό μου ευατό..μαθαίνω να ψυχολογώ εμένα και μετά τον κόσμο γύρω μου!

8) Έχεις δακρύσει ποτέ με την θέαση κάποιας φωτογραφίας?

Δ: Έχω δακρύσει πολλές φορές με πολλές διαφορετικές φωτογραφίες , συνήθως άσημων καλλιτεχνών. Μια χαρακτηριστική που με χάραξε βαθιά και δεν μπορώ να την βγάλω απο το μυαλό μου, είναι η εικόνα δυο μικρών παιδιών που κλαίγανε σπαρακτικά στον σταθμό τρένων, το ένα παιδί το τραβούσε μια γυναίκα απο την μια πλευρά και το άλλο παιδί το τραβούσε απο το χέρι ένας άντρας απο την αντίθετη πλευρά. Τα δυό παιδιά κλαίγανε και κοιταζόντουσαν σαν να ήταν η τελευταία φορά που συανντιόντουσαν και τα χεράκια τους ήταν ενωμένα μέχρι που τα απομάκρυναν αυτοί οι δύο ενήλικες. Μια τέτοια φωτογραφία μπορεί να δημιουργήσει στο μυαλό κάποιου μια ολόκληρη ιστορία και στο δικό μου το μυαλό η ιστορία που δημιούργησε είναι πολύ θλιβερή και ακόμα και τώρα που σκέφτομαι αυτήν την εικόνα ανατριχιάζω παρόλο που την είχα δει πρίν απο 4 χρόνια σε μια έκθεση!

9) Τι φωτογραφικό εξοπλισμό χρησιμοποιείς;

Δ: Canon 550D με Canon 24mm

10) Ταλέντο, ευφυΐα, εργασία, σπουδές. Τι συνθέτει, κατά τη γνώμη σου, ένα καλό φωτογράφο; Θα ήθελες να τα ταξινομήσεις;

Δ: Το να ανακαλύψει κανείς το ταλέντο του σε κάποιο τομέα  είναι μια καλή αρχή. Από 'κει και πέρα, βέβαια χρειάζεται συστηματική ενασχόληση, εργασία και αφοσίωση, ώστε να αξιοποιήσει το τάλαντο αυτό.  Οι σπουδές και η ευφυϊα σίγουρα μπορούν να βοηθήσουν, ωστόσο πιο σημαντικό για ένα φωτογράφο / καλλιτέχνη θεωρώ πως είναι να έχει σφαιρική μόρφωση και καλλιέργεια, όπως και εμπειρίες από την ίδια τη ζωή.

11) Κάποια συμβουλή που θα ήθελες να δώσει στα νέα παιδιά που ίσως τώρα ξεκίνησαν το ταξίδι της φωτογραφίας ή ενδιαφέρονται να ασχοληθούν επαγγελματικά στο μέλλον?

Δ: Να μην προσπαθήσουν να μιμηθούν. Να μην προσπαθήσουν να πρωτοπορήσουν. Να μην προσπαθούν να είναι ή να γίνουν ή να μπορέσουν οτιδήποτε. Απλά η κάμερά τους να ακολουθήσει την καρδιά και το μυαλό τους.

 Αν δεν είσαι ερωτευμένος με αυτό που κάνεις, τότε μην το αρχίσεις καν. Αν το αγαπάς και μέσα από αυτό βρίσκεις παρηγοριά και ευτυχία μαζί, τότε μόλις έβαλες το πρώτο λιθαράκι για να χτίσεις αυτό που πάντα ονειρευόσουν. Δεν είμαι ούτε η καλύτερη φωτογράφος εκεί έξω ούτε είναι στα άμεσα σχέδια μου να προσπαθήσω να γίνω , γιατί το δεύτερο σκαλί ύστερα από το να αγαπάς αυτό που κάνεις είναι να ξέρεις που πατάς και που βρίσκεσαι.

Σε ευχαριστούμε πολύ για το χρόνο σου και καλή τύχη στις φωτογραφικές διαδρομές.