Flower blooming video from a young artist

Μαρία Μαρμαρά
Μια σπουδαία ,νέα ,καλλιτέχνιδα, μουσικος, σκηνοθέτης, φωτογράφος, αγαπημένη φίλη και πολλα πολλά ακόμη δημιούργησε ένα πρώτο βιντεάκι παρατήρησης ενός λουλουδιού που ανθίζει. Μπροστά στα μάτια μας καρε καρε η ζωή!

εμείς στη Κυριακούπολη ενθουσιαζόμαστε
 με νέους δραστήριους και δημιουργικούς ανθρώπους γιαυτό και δημοσιευουμε αυτη τη δουλεια. Η Μαρία μας εμπιστεύτηκε το βιντεο της υποσχόμενη οτι θα ακολουθήσουν και άλλα σπουδαία βίντεο.

Μαρία είσαι σίγουρα μια Κυριακουπολίτισσα και εμείς ειμαστε περηφανοι για αυτο.
|beCreative|getInspired
|startLearningToday|

|[K]|

#σπουδαίοινέοι

#ιδέες

#δημιουργικότητα

#όρεξηγιαδουλειά

Copyright © 2014 Κυριακούπολη. Με την επιφύλαξη παντός δικαιώματος.

Χωροποίηση και χρονοστίχοι|Κεφ.2|επώαση|

Επώαση

 Τελεσίδικη ήττα

Δεν υπάρχει θα δείς

Πριν πεθάνεις θα καταλάβεις

Ίσως να είναι χέρσα η γη

Πνευματικά γερασμένη η ύπαρξη

Θα δείξει δεν ξέρω έχω χρόνο

Έχει τον λόγο ο σιρόκος

Αλλά σχεδιάζει ο ζέφυρος προσεγμένα

Και ο βοριάς μου πεποισμένος

Οτι η όστρια έχει τα ηνία

Αμφιβολίες και ανασφάλειες

Κρίμα χάθηκε η ανεμόισορροπία

Φταίω εγώ

Το ανεμολόγιο μου ανάποδα κρατώ

Περιμένω τον ασκό

Το μικρόβιο έχει εισβάλλει τον οργανισμό

Απλά περιμένω τον ασκό

Επωάζω αυτο είναι βέβαιο πλέον.

|[Κ]|

Κυριακή Γαϊτανίδου

2020

|[Κ]|

όταΝ μια Εικονα παίΡνει σάρκα απο επίθετα και Οστά απο ουσιαστικά

τοτε Γεύεσαι λίγο απο την ψυχΉ του ποιητή

 Copyright © 2020 Κυριακούπολη. Με την επιφύλαξη παντός δικαιώματος. 

1oς διαγωνισμός αποφθεγμάτων | ούριος άνεμος |

Γειά σας Κυριακουπολίτες και Κυριακουπολίτισες,
 Εύχομαι να είστε όλοι καλά! Φέτος είπαμε να διοργανώσουμε τον 1ο διαγωνισμό αποφθεγμάτων εδώ στην Κυριακούπολη έχοντας ως θεματικό γενικό τίτλο "ούριος άνεμος ". Το θέμα όμως των αποφθεγμάτων που θα μας στείλετε είναι καθαρά στην επιλογή και την κρίση σας. Είστε εντελώς ελεύθεροι να μας στείλετε κάτι που σας εμπνέει απο μια προσωπικότητα της ιστορίας που θαυμάζετε, είτε να εμπνευστείτε και να γράψετε το δικό σας γνωμικό/απόφθεγμα εμπνέοντας και άλλους νέους. . Απλά εκφραστείτε και μοιραστείτε τα μαζί μας, και ίσως σας αναδείξουμε ώς τον επόμενο διανοούμενο της ιστοσελίδας μας.


Έναρξη |1/2 | Μπορείτε να μας στείλετε τα αποφθέγματα  σας απο σήμερα μέχρι και τις 20/2 στο Mail του blog μας | kyriakoupoliblog@hotmail.com ή στο facebook μας |
https://www.facebook.com/Kyriakoupoli/ | 

1)Ta αποφθέγματα σας να βρίσκονται σε αρχείο word
2)Απο κάτω να γράψετε ένα ψευδώνυμο και όχι το ονοματεπώνυμό σας αν είναι δική σας έμπνευση, ειδάλλως θα γράψετε το όνομα της προσωπικότητας στην οποία ανήκει το γνωμικό.
3)Στον διαγωνισμό μπορούν να συμμετέχουν όλοι και όλες! Οποιαδήποτε ηλικιακή ομάδα .


Στις 20/2 με την λήξη των συμμετοχών, θα ξεκινήσει και η ψηφοφορία [μέ την γνωστή διαδικασία των comments κάτω απο την σχετική ανάρτηση ], εαν είστε καινούριοι αναγνώστες μην στεναχωριέστε θα σας τα εξηγήσουμε όλα την κατάλληλη ώρα.

Προς το παρόν αναμένουμε τις δημιουργίες σας!!!

Μην ξεχάσετε να πειτε σε φίλους και φίλες σας να συμμετέχουν!


Καλή έμπνευση! Τα λέμεεεεεεε
|[Κ]|

Είμαι ελεύθερη

Θυμάμαι την πρώτη φορά που πήρα λεωφορείο μόνη μου. Φόβος, ένταση, χαρά, μεγάλη χαρά, εκείνη της ανεξαρτητοποίησης. Αδημονούσα να γευτώ την ελευθερία και αυτή η μοναχική βόλτα με το αστικό ήταν για μένα η πρώτη «μπουκιά» του γεύματος. Θυμάμαι να χαιρετώ την μαμά μου από το παράθυρο με βλέμμα άνετο που δηλώνει «όλα κουλ μην ανησυχείς …το’χω!» ενώ η σκέψη μου έτρεχε και ανεβοκατέβαινε μυριάδες φορές σε όλα αυτά που δεν θέλω να συμβούν. Μόλις δυο λεπτά στο λεωφορείο και έχουν συμβεί τα πάνδεινα στη φαντασία μου η οποία συνεχίζει με γεωμετρική πρόοδο να παράγει ενδεχόμενες καταστροφές. Δίπλα μου δεν κάθεται κανείς αλλα το όχημα δεν είναι άδειο. Καλύτερα, σκέφτομαι, την ελευθερία πρέπει να τη βιώσω μόνη μου! Κάθομαι σχετικά πίσω. Ήθελα να καθίσω γαλαρία, ήταν άδεια, δεν ξέρω γιατι τελικά προτίμησα 2 θέσεις πιο μπροστά, ίσως γιατι φοβήθηκα μην ξεπεράσω απότομα το μέτρο της ελευθερίας μου. Με οριοθέτησα. Στη πρώτη στάση  παίρνω μια βαθειά εισπνοή, γέρνω το κεφάλι μου προς το παράθυρο, ίσα ίσα να νιώσω αυτό το ανεπαίσθητο τρέμουλο που παράγει το τζάμι όταν το αστικό βρίσκεται εν κίνηση, όπως ακριβώς σε σκηνές απο ταινίες, να πρωταγωνιστήσω στη ζωή μου, και χαμογελάω! Εγω κατεβαίνω σε 7 στάσεις. Τις έχω μετρήσει. Μπήκα Δευτέρα θα κατέβω Κυριακή, για να μην ξεχαστώ αυτός ο συνειρμός, μου έχουν πει ότι είμαι αφελής και ονειροπόλα..συνεπώς θα χάσω την στάση μου. Γελάω μόνη μου. Κανείς δεν με βλέπει, αφου κάθομαι πίσω. Θα μπορούσα να καθίσω και γαλαρία… αλλά δεν το τόλμησα. Ξεμπλέκω το μπερδεμένο καλώδιο των ακουστικών μου και βάζω το Ride των Τwenty one pilots, εσκεμμένα. Επαναλαμβάνω τα λόγια με ένταση ανοιγοκλείνοντας τα χείλη μου ”I’m falling so I’m taking my time on my ride”. Κοιτάζω τριγύρω μου σε περίπτωση που μαγνήτισα κάποιο βλέμμα . Όχι…κάθομαι πίσω κανείς δεν με κοιτάει. Κρίμα, εκείνη την στιγμή ήθελα να με κοιτάξουν. Ένιωθα "μεγάλη", κουλ και ελεύθερη, πολύ ελεύθερη! Έχει κίνηση, είναι πρωινή ώρα αιχμής, ο κόσμος τρέχει στις δουλειές του. Στην «Τετάρτη» γέμισε το λεωφορείο ελεύθερους ανθρώπους. Χάθηκα στα πρόσωπα. Δίπλα μου κάθισε μια κυρία, της  χαμογέλασα. Μου χαμογέλασε και εκείνη. Φαντάζομαι νιώθαμε ελεύθερες και οι δύο. Την «Παρασκευή» ανεβαίνει ένας ηλικιωμένος κύριος αλλά δεν βρίσκει κάθισμα άδειο. Του παραχωρώ την θέση μου γιατί είμαι ελεύθερη και η ελευθερία είναι δικαίωμα, συνεπώς έχω και υποχρεώσεις. Απολαμβάνω την διαδρομή μου όρθια αυτή τη φορά εξακολουθώντας  και  κοιτάζοντας  νοσταλγικά έξω από το παράθυρο και πάντα με τα ακουστικά στα αυτιά. Νιώθω το "τρέμουλο" του αστικού πιο έντονο τώρα, δονεί το σώμα μου, έχει αίσθηση η ελευθερία. Θυμίζει ένα είδος  χορού, προσπαθώ να μην πέσω. Γελάω. Νιώθω παιδί. Θυμάμαι τότε που έπαιρνα το λεωφορείο στη Θεσσαλονίκη με την αδελφή και τη γιαγιά μου. Προτιμούσαμε να καθόμαστε όρθιες στο λεωφορείο για να "χορεύουμε" λέγαμε, γελούσαμε, η γιαγιά φώναζε. Θα πέσετε ! Ποτέ δεν πέσαμε! Πλησιάζει η "Κυριακή" το νιώθω. Δεν θέλω να κατέβω..θέλω να συνεχίσει η βόλτα!  Πριν ανάψει το φανάρι πράσινο στη διασταύρωση δεξιά , μια νεαρή κοπέλα προσπαθεί να ανεβάσει το καροτσάκι μιας ηλικιωμένης κυρίας στο πεζοδρόμιο, δίχως όμως να τα καταφέρνει , εμποδίζοντας έτσι την κυκλοφορία των οχημάτων. Ανάμεσα στις φωνές και στις οργισμένες κόρνες ένας οδηγός βγαίνει από το αυτοκίνητο του τρέχοντας, και βοηθάει την κοπέλα να σηκώσουν το καροτσάκι. Χαμογέλασα. Σημείωσα γρήγορα να μην ξεχάσω να σκιτσάρω αργότερα αυτή τη σκηνή που είδα από το παράθυρο.  Ήρθε η "Κυριακή".

Ήμουν 17 χρονών. Τώρα είμαι 21. Παίρνω το αστικό λεωφορείο κάθε μέρα. Είμαι ελεύθερη. Είμαι ελεύθερη;

|[Κ]|
Κυριακή Γαϊτανίδου
2020
Copyright © 2014 Κυριακούπολη. Με την επιφύλαξη παντός δικαιώματος.

Απο το ναδίρ στο ζενίθ και τανάπαλιν

Απο το ναδίρ στο ζενίθ και τανάπαλιν λοιπόν. Ενας ατέρμονος κύκλος ο χρόνος, όχι φαύλος, αλλά ατέρμονος! Ένα είναι βέβαιο κάθε χρόνο. Ότι όλοι μας έχουμε μια τα πάνω μας και μια τα κάτω μας. Την μια μέρα είμαστε όλβιοι, δοξάζουμε τη ζωή, χαιρόμαστε και νιώθουμε την ανάγκη να μοιραστούμε την ευτυχία μας με όλον τον κόσμο, την επομένη, πέφτουμε απότομα, σκοτινιάζουμε και μοιρολατρούμε. Αναρωτιόμαστε γιατι συμβαίνουν όλα αυτά τα άσχημα σε εμάς. Γιατί πρέπει να πληγωθούμε τόσο πολύ. Είναι άσχημος ο πόνος...πολύ άσχημος...αβάσταχτος πολλές φορές. Λέμε δεν θα αντέξουμε, αποκλείεται να τα καταφέρουμε και να βγούμε ζωντανοί απο αυτό το αδυσώπητο μαύρο τέρας. Έρχεται η ανατολή. Τα καταφέραμε. Γελάμε, χορεύουμε, διασκεδάζουμε, ερωτευόμαστε, αγαπάμε, δοξάζουμε... μα πώς; Μια μακρινή ανάμνηση έγινε ξαφνικά ο ατελείωτος εκείνος πόνος που φάνταζε μια αιωνιότητα η διάρκεια του. Κι' όμως πέρασε. Άλλαξε και ο χρόνος, ο δείκτης χαϊδεψε το 12...καλή χρονιά. Τι ευτυχία. Ένα βάρος, μια θλίψη έφυγε, εξαφανίστηκε.....
Λίγες μέρες μετά δεν αργεί και η πρώτη βροχούλα του καινούριο χρόνου. Σκεφτόμαστε πάλι τα ίδια, πάλι σε μένα, γιατί η ευτυχία διαρκεί τόσο λίγο; Το μόνο που θέλουμε είναι να πετάμε...να είμαστε στο ζενίθ συνέχεια. Τόσο δύσκολο είναι;
Ο σοφός κύκλος μας ψιθυρίζει οτι είμαστε αφελείς. " Βρισκόσαστε στην περίμετρο μου και περπατάτε κατα μήκος αυτής, γιατι παραπονιέστε; Πως θα προσμένεις για το ζενίθ αν δεν έχεις βρεθεί στο ναδίρ και τανάπαλιν; Το να βρίσκεσαι στάσιμος σε ένα σημείο δεν λέγεται ταξίδι, δεν λέγεται ζωή. Προχωράς και βλέπεις. Οσο βρίσκεσαι στην περίμετρο του κύκλου θα περπατάς και θα γελάς θα περπατάς και θα κλαίς και οχι επειδή σε τιμωρώ αλλά για να καταλάβεις μόνος σου κάποια στιγμή, και να αποφασίσεις το πότε θα κάνεις το μεγάλο βήμα και θα πατήσεις μέσα στον κύκλο...να τον αγκαλιάσεις....να γίνεις έναν με αυτόν. Χωρίς ζενίθ χωρίς ναδίρ...αλλά ατέρμονη αγάπη που σας χωράει όλους!"

|[Κ]|
 Copyright © 2014 Κυριακούπολη. Με την επιφύλαξη παντός δικαιώματος

2020
Αγαπημένοι Κυριακουπολίτες και Κυριακούπολίτισσες

Σας ευχόμαστε ευλογημένος ο καινούριος χρόνος με αγάπη, δημιουργία και υγεία σε όλους σας!!!!!! Ευχαριστούμε για την στήριξη :) και γνωρίζετε οτι είμαστε ανοιχτοί στις προτάσεις και τις ιδέες σας για άρθρα που σας ενδιαφέρουν και θεωρείτε οτι έχουν έναν εκπαιδευτικό χαρακτήρα.
Μπορείτε να μας στείλετε στο email του Blog μας : kyriakoupoliblog@hotmail.com είτε στη σελίδα μας στο facebook https://el-gr.facebook.com/pg/Kyriakoupoli/posts/?ref=page_internal

Ευελπιστούμε σύντομα να έχουμε καινούριους διαγωνισμούς στην σελίδα μας αλλα και πολλές δικές σας προτάσεις!!!!!!

Τα λεμε σύντομα και....συνεχίστε να μαθαίνετε!!!
Με αγάπη
Η ομάδα μας
|[Κ]|