Κυριακούπολη_ επ. 2 Κυριακάτικη βεγγέρα στη γνώση

 Ένα καινούριο Κυριακουπολίτικο project με σκοπό πάντα την προσέγγιση της γνώσης με διασκεδαστικό τρόπο. Κάθε Κυριακή θα μοιραζόμαστε μαζι σας κατι καινούριο απολαμβάνοντας όλοι μαζί μια όμορφη βεγγέρα στη γνώση.

Μια ακόμα εποικοδομητική συζήτηση της Κυριακής και του Αδρόνικου Ιδέα και σκηνοθεσία : Κυριακή Γαϊτανίδου- Αρχιτέκτων μηχανικός Μελέτη και αφήγηση : Χαράλαμπος Λιακόπουλος-Ιστορικός, Κυριακή Γαϊτανίδου- αρχιτέκτων Σκίτσα και βίντεο : Κυριακή Γαϊτανίδου Copyright © 2020 Κυριακούπολη. Με την επιφύλαξη παντός δικαιώματος. www.kyriakoupoli.blogspot.com

Απο το σεντούκι Του Θεού

 

Απο το σεντούκι Του Θεού

Από το σεντούκι Του Θεού, μυριάδες χρυσά νομίσματα, όλα με την ίδια υπέρτατη αξία, κάθε χρόνο, κάθε μήνα, κάθε μέρα, κάθε ώρα, ξεπηδούν με εντολή Θεού και θάβονται στη Γή, μικροί θησαυροί, στις αμμουδιές των ψυχών. Όλα διαφορετικά μεταξύ τους, μοναδικά, ανεπανάληπτα, όμως με την ίδια απαράλλαχτη αξία. Ακόμα και το ίδιο το νόμισμα δεν έχει απλά δυο διαφορετικές όψεις, αλλά εκατομμύριες που συντελούν και αυτές και εντείνουν θα λέγαμε στην θεϊκή αυτή λαγαρότητα της μορφής του.
Άραγε είναι η τυχαιότητα που ορίζει το έδαφος στο οποίο θα αποθηκευτεί το χρυσό πολύπλευρο νόμισμα; Ίσως η ίδια η τάση του νομίσματος να καθορίζει με τη δική του βαρύτητα τον τόπο και τον χώρο. Ίσως! Αυτή σίγουρα είναι η τέχνη του οικοδομείν (Art de Bâtir), την οποία μόνο ο Θεός γνωρίζει ως ο Μέγας Αρχιτέκτων.
Και εμείς, κάτω από τον αστρόσπαρτο ουρανό έναν Απρίλη, συλλογιστήκαμε το διάδημα που μας χάρισε ο Θεός, σύμβολο ότι λάβαμε το χρυσό νόμισμα, και ότι το φυλάμε μέσα στο πρόσφορο έδαφος της καρδιάς μας. Ελπίζουμε, να είναι πρόσφορο ναι!
Βέβαια, δεν είναι διόλου εύκολο να πιστέψεις σε αυτό το χρυσό μοναδικό νόμισμα, ίσως να το έχεις ξανακούσει βέβαια, ίσως και όχι, μπορεί να πιστεύεις ότι διαθέτεις ένα τέτοιο μέσα σου ή μπορεί και να το αρνείσαι. Κάποια μέρα ίσως έρθει και σε σενα εκείνη η γλυκιά ψυχή που θα τη στείλει ο Θεός ως Λυδία λίθο , και θα στοχεύσει κατευθείαν πάνω στο νόμισμά σου. Θα στο υποδείξει και εσύ θα δακρύσεις, θα θυμηθείς και όλα θα γίνουν μονομιάς ξεκάθαρα. Θα αναρωτηθείς αν το έχεις διαφυλάξει σαν μια αξιόπιστη τράπεζα, αν το έχεις ξοδέψει και αναλώσει σε κίβδηλες χαρές ή αν το έχεις χαρίσει, αν το αναγνωρίζεις ως δώρο δικό σου και δίνεις τα κομμάτια του απλόχερα ώστε το λαμπερό χρώμα του νομίσματός σου να ακτινοβολήσει μέχρι τον ουρανό και να δει ο Θεός τον θησαυρό από το σεντούκι του επι Γης. Μέχρι την μέρα, όπου αυτό το χρώμα θα φωτοβολήσει τόσο που ο Θεός θα το επιθυμήσει για να το εντάξει και αυτό στη  παλέτα Του, με την οποία δημιουργεί τα πιο σαγηνευτικά ηλιοβασιλέματα και τις πιο εκλεκτές ανατολές.

Κυριακή Γαϊτανίδου

|[Κ]|
4/4/21

 Copyright © 2021 Κυριακούπολη. Με την επιφύλαξη παντός δικαιώματος. 

Χωροποίηση και Χρονοστίχοι|Κεφ.3 |Υπήρξα ένας Ροβινσών]

 [Υπήρξα ένας Ροβινσών]

Οι λέξεις μας, οι σκέψεις μας, πλέον νωχελικά γκρεμίζουν το φράγμα του ήχου

Και οι μεγάλοι ποιητές χειροκροτούν με δάκρυα στα χέρια

Πως καταντήσαμε έτσι;

Κάποτε υπήρξα ένας Ροβινσώνας του εαυτού μου, 

ένας Ροβινσών των λέξεων, των σκέψεων

Μέχρι που με βρήκε ένα άνετο πλοίο 

Βρήκα ένα άνετο πλοίο

και με έσωσε ,σώθηκα, βολεύτηκα,

 δεν χρειαζόταν να μιλάω, να σκέφτομαι, 

να υπενθυμίζω στον εαυτό μου τον εαυτό μου, 

τώρα όλοι με ήξεραν, δεν θα χανόμουν ποτέ

μέχρι που (ξανα)χάθηκα.

|[Κ]|

Κυριακή Γαϊτανίδου

21/3/2021

όταΝ μια Εικονα παίΡνει σάρκα απο επίθετα και Οστά απο ουσιαστικά

τοτε Γεύεσαι λίγο απο την ψυχΉ του ποιητή

τοτε Ακούς και αισθάνΕσαι την Ροή της Αφηρημένης Σκέψης

 Copyright © 2021 Κυριακούπολη. Με την επιφύλαξη παντός δικαιώματος. 

Ποιος είναι ο δικός σου ήχος;

 

Ποιος είναι ο δικός σου ήχος;

«ο καθένας μας ακούει και μεταφράζει τον ήχο με διαφορετικό τρόπο».

Πήρε το ποδήλατο της να βρει την θάλασσα, να αφουγκραστεί τον ήχο της. Από μικρή ένιωθε ότι ο ήχος του παφλασμού των κυμάτων της αρμόζει. Το ίδιο ένιωθε και με το θρόισμα των φύλλων, εκείνων των περήφανων καταπράσινων δέντρων που τραγουδούν το πιο όμορφο τραγούδι τους τα καλοκαιρινά μεσημέρια. Τώρα όμως αρχή της Άνοιξης, τα κλαδάκια δεν είχαν ντυθεί ακόμα την μεγαλοπρεπή φορεσιά τους και έτσι κίνησε προς  την αδελφή θάλασσα, και ήταν ήρεμη σήμερα.
Το κορίτσι ήταν πλέον αποφασισμένο να αφήσει πίσω του ότι την πίκραινε. Ναι, αυτή η φορά ήταν αλλιώτικη από όλες τις προηγούμενες  που είχε σκεφτεί και είχε διαμαρτυρηθεί πεπεισμένα στον εαυτό της ότι πρέπει να αλλάξει. Η κατάσταση μέσα της βρίσκονταν στο ζενίθ . Ή θα άλλαζε ή η όποια ευτυχία και ψυχική της γαλήνη θα χανόταν για πάντα! Πήγε στη θάλασσα λοιπόν, εκεί πλάι της να τραγουδήσει τον πόνο της σκέψης της με το βλέμμα της, να χαθεί όλη η στεναχώρια της, να παρασύρει ο άνεμος την θλίψη και την απελπισία μέχρι τα τάρταρα μια για πάντα…
Σκάβοντας ενδότερα στο μοναδικό ηχόχρωμα της ψυχής της, ανακάλυψε χρυσό. Εκείνον τον χρυσό που όλοι γύρω της της έλεγαν ότι διέθετε από τότε που γεννήθηκε, στα χέρια της, στο μυαλό της, στην καρδιά της, και το κορίτσι ποτέ δεν είχε καταφέρει να τον δει με τα ίδια της τα μάτια και να τον αναγνωρίσει, να καταλάβει την αξία του. Αρνούνταν πεισματικά να πιστέψει τα λόγια εκείνα των άλλων και τα αντιμετώπιζε σαν φληναφήματα που αποσκοπούσαν μόνο στο να θωπεύουν σχολαστικά τη ματαιοδοξία της.
Μέχρι που παραλίγο να χάσει όντως τον πραγματικό χρυσό, και φοβήθηκε. Σκοτείνιασε η σκέψη της, δεν αναγνώριζε το πρόσωπό της, ένιωθε χαμένη, έρμαιο των άλλων και των ευαισθησιών της ψυχοσύνθεσης της. Αυτό έπρεπε να αλλάξει. Τώρα! Γιατί να ταλανίζεται και να προσπαθεί μάταια να ακούει συνέχεια τον ήχο των άλλων όταν καλά καλά δεν μπορεί ακόμα να συνειδητοποιήσει τον δικό της ήχο; Πώς να φτιάξει μουσική για όλους όταν χρειάζεται χρόνο για να μάθει να διαβάζει την προσωπική της παρτιτούρα;
Ενός λεπτού κραυγή για όλες τις σιωπές μας όταν δεν το θέλαμε, ενός λεπτού σιγή για όλες τις κραυγές της ψυχής μας που αντήχησαν πίσω μόνο στα δικά μας αυτιά και έσπασαν!

*Σίγουρα το να κοιτάμε μονόπλευρα τα πράγματα είναι εγωιστικό και επιφέρει χαοτικά αποτελέσματα, όμως στις περιπτώσεις των βαθιά συναισθηματικών ατόμων, η μερική αποστασιοποίηση  και η συγκέντρωση στη δική μας μουσική είναι η λύση…

Κυριακή Γαϊτανίδου
|[κ]|
2021 Μάρτιος

 Copyright © 2021 Κυριακούπολη. Με την επιφύλαξη παντός δικαιώματος

 

Αιωνία η μνήμη σου πράσινο!

 [Ένα κείμενο με αφορμή τα γεγονότα της 22/2/2021, στην περιοχή της Αναλήψεως στον Βόλο, όπου πραγματοποιήθηκε η κοπή μεγάλων γερών δέντρων, έπειτα από καταγγελία συμπολίτη, χωρίς εμφανή λόγο, παρα μόνο για μελλοντική πιθανότητα πτώσης του δέντρου στην οικία του. Δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ μελέτη, παρα μόνο πάρθηκε μια βιαστική μονόπλευρη και μυστική απόφαση.]
* Το οικόπεδο που ήταν φυτεμένα τα δέντρα δεν άνηκε στο Δήμο Βόλου, παρά σε ένα ίδρυμα της πόλης. Το οικόπεδο παραμένει και θα παραμείνει άκτιστο σύμφωνα με τον ιδιοκτήτη του οικοπέδου όπως πληροφορήθηκα απο προσωπική επικοινωνία. Σε περίπτωση παράνομης αυθαίρετης παρέμβασης απο άλλους ιδιώτες, θα προβώ έγω προσωπικά σε καταγγελίες]

 Αιωνία η μνήμη σου πράσινο

22 Φεβρουαρίου 2021

Η συγκατοίκηση τελείωσε εδώ. Βίαια, βασανιστικά με αστραπιαίες αποφάσεις και παρεμβάσεις, όχι των πολλών, μια μόνο καταγγελία ήταν αρκετή, από φόβο από άγνοια , και έγινε η αιτία, η φόνισσα των μικρών σπιτιών. Και τώρα που θα μένουν τα πουλιά;

Γεννήθηκα σε αυτή τη γειτονία, με εσένα δεντράκι μου να γιορτάζεις ήδη τα 100στα σου γενέθλια. Την εφηβεία δεν την ζήσαμε μαζί, ήμουν σε μια άλλη μακρινή πόλη, όμως λίγο πριν ενηλικιωθώ επέστρεψα σε σένα για να σου τα διηγηθώ όλα. Το νέο μου δωμάτιο το λάτρεψα από την αρχή καθώς από το παράθυρό μου μπορούσα να σε θαυμάζω με τις ώρες. Εκεί τοποθέτησα και το σχεδιαστήριο μου, στο οποίο και θα περνούσα τις περισσότερες ώρες τις ημέρας μου. Πέρασαν 5 χρόνια ακριβώς. Μελαγχολικά φθινόπωρα με υπερβολικές εργασίες για το πολυτεχνείο και το θρόισμα σου να αντηχεί σαν χαλαρωτική μουσική στα αυτιά μου ενώ παρατηρούσα τις αλλαγές πάνω σου. Το πλούσιο πράσινο φύλλωμα σου να σε εγκαταλείπει και να μου δίνεις κουράγιο με αυτόν τον τρόπο, να μου λες θα αλλάξουν τα πράγματα, θα δεις, κάνε λίγο υπομονή. Παγωμένοι χειμώνες με χιόνια ή χωρίς να βλέπω το κορμί σου γυμνό και να θέλω να σε σκεπάσω να σου δείξω πόσο σε αγαπώ, να σε φροντίσω. Εσύ εκεί, αγέρωχο και καμαρωτό, να αντέχεις θύελλες και καταιγίδες χάρη στο γερό σου κορμό, στις ρίζες σου, χάρη στη παρακαταθήκη σου και στα μαθήματα της ζωής σου. Δεν αργούσε ο καιρός της χαράς και της γιορτής, με το πρώτο φτερούγισμα των χελιδονιών εσύ είχες ήδη πρασινίσει. Το καμάρι της γειτονιάς. Το ανάστημά σου όμως ήταν αυτό που εγώ υπολόγιζα, αυτό που έκρυβες στο κέντρο του κορμού σου, εκείνο που ήταν πιο σπουδαίο και ακόμα ψηλότερο από τα 8 μέτρα που έφερες στην όψη σου.
Μυριάδες πουλιά μικρά και μεγάλα έβρισκαν καταφύγιο στα φιλόξενα κλαδιά σου και το πρωινό ευχαριστήριο κελάϊδισμα τους, ακούγονταν σαν συμφωνική ορχήστρα που ερμηνεύει ένα μουσικό παραμύθι για τη φύση. Τι ευλογία να ξυπνά κανείς με αυτόν τον τρόπο, πόσα ευχαριστώ θα έπρεπε να σου πω, γιατί φιλοξενούμενη ήμουν, είμαι και εγώ, και εσύ δεν έπρεπε να φύγεις, εσύ ήσουν ο οικοδεσπότης.
Μετά από κάθε κρίση πανικού, έτρεχα με κομμένη την ανάσα στην αγκαλιά σου, και εσύ μου την ξαναέδινες. Αναπνέω! Κάτι παραπάνω από οξυγόνο, είχαμε μια σχέση μητρική, και διέκοψαν με βία τον ομφάλιο λώρο, μια σχέση αδελφική, και μας άλλαξαν δωμάτιο χωρίς να μας ρωτήσουν, μια σχέση ερωτική, και μπήκαν τρίτοι ανάμεσα μας.

Αυτό το καλοκαίρι ήταν ίσως το πιο ανέμελο και όμορφο καλοκαίρι των 22 μου χρόνων, καθόμουν τα βράδια πλάι σου να χαζεύω την καταπράσινη φυλλωσιά σου και σου διηγούμαι τις περιπέτειες και τις χαρές μου, με ορμήνευες, με ηρεμούσες, δεν ήξερα ότι το νανούρισμα σου εκείνο ήταν και το κύκνειο άσμα σου, το πιο γλυκό, και τι δεν θα έδινα για να το ξανά γευτώ!

Σήμερα παρακολούθησα την δίκη σου. Την φυλάκιση σου και την αργή και θορυβώδη εκτέλεση σου. Τα κλαδιά σου έπεφταν εκκωφαντικά στη γη όμως σαν πούπουλα ακουμπούσαν το χώμα που σε έθρεψε. Κάθε αμυχή στον κορμό σου, πληγή στη καρδιά μου, πόνεσα. Δεν άντεχα άλλο να βλέπω, να ακούω , την άδικη δίκη σου. Θέλω να ξέρεις ότι προσπάθησα, πάλεψα, έτρεξα να σε σώσω, δεν μπορούσα να επέμβω όμως, η καταδίκη ήταν πλέον μονόδρομος…

Σου ζητώ συγγνώμη. Θα επανορθώσω όμως να το ξέρεις. Δεν θα επιτρέψω την βεβήλωση του χώματος σου, θα επανορθώσω θα το δεις, στο υπόσχομαι!

Σε ευχαριστώ για όλα , μου δίδαξες πολλά!

Το κορίτσι της πίσω αυλής

|[Κ]|