Did you miss something? Keep Reading

Τετάρτη 30 Ιουνίου 2021

Ένα ζευγάρι ποιητών

 Φίλτατοι Κυριακουπολίτες και Κυριακουπολίτισες,

Η Κυριακούπολη έγινε 7 χρονών και ως αφιέρωμα έχουμε την τιμή να φιλοξενούμε στην δημιουργική αυτή "πόλη" που συντροφεύει το ταξίδι της γνώσης μας 7 χρονιά τώρα, δύο ποιήματα δύο Ελλήνων ποιητών, και ζευγάρι αχώριστο στη ζωή για 50 χρόνια. Κλαίρη Καραγιάννη και Έκτορας Απολλωνάτος.

πηγή_ προσωπικό αρχείο ποιήτριας

                                                     πηγή_ προσωπικό αρχείο ποιητή_ Το γλυπτό της σιωπής _ Βελιγράδι 1999

Έκτωρ Απολλωνάτος, κατά κόσμον Μπουρτσάλας Αλέξανδρος, ο σεμνός Αλέξης μας, που στις 19 του Απρίλη, στα μέσα της Άνοιξης, αναχώρησε από τούτον τον κόσμο και η φυγή του, μαζί με το πνεύμα και τους στίχους του –που κάθε τι το μετέτρεπε σε Ποίηση– και μας άφησε ανεκπλήρωτο κενό.

Γενέτειρά του η Κόρινθος, όλη η υπόλοιπη ζωή του στην Αθήνα. Τα παιδικά του χρόνια κατοίκησε στην Κυψέλη με την εξαίρετη οικογένειά του, τον πατέρα του Νικόλαο που καταγόταν από το Πέρκο Ναυπακτίας και τη μητέρα του Γεωργία που προέρχονταν από το Θέρμο Τριχωνίδας της Αιτωλοακαρνανίας. Με τη σύντροφο της ζωής του Κλαίρη Καραγιάννη, από τότε που γνωρίστηκαν κατά την περίοδο των εφηβικών τους χρόνων και από τότε έγιναν ένα, διέμεναν στην περιοχή του Ζωγράφου και τα τελευταία είκοσι πέντε έτη επιλέξανε να ζουν στη Σαρωνίδα, όπου και συναναστράφηκε με άλλους διανοούμενους κατοίκους, διευρύνανε με τον καιρό και αναπτύξανε την πνευματική κίνηση μέσα από τον τοπικό Πολιτιστικό Σύλλογό της. Βιοπορίστηκε ως υπάλληλος στον Ο.Τ.Ε. μέχρι τη συνταξιοδότησή του.

Αγαπούσε και είχε ταλέντο στη μουσική (που αυτοδιδάχθηκε με επιμονή και υπομονή), κιθάρα, μαντολίνο, μπουζούκι παίζοντας και συνθέτοντας, ακόμη και πιάνο. Είχε αγάπη για το βιβλίο, τον κινηματογράφο, το θέατρο και τις επιστήμες (νευροβιολογία και πολλά άλλα), για την ιστορία και κάθε ανθρώπινο και κοινωνικό πρόβλημα, με τον ουμανισμό και την ευαισθησία που τον διακατείχε. Λάτρευε τα ταξίδια. “Ασχολήθηκε” με τη λογοτεχνία. Με την ποίηση (καθημερινά και από παιδί), τον πεζό λόγο (από πολύ νεαρή ηλικία) παίρνοντας μέρος σε διαγωνισμούς Διηγήματος που διοργάνωναν διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά, αποσπώντας βραβεία. Έγραφε παραμύθια, σκιτσάριζε μέχρι και γελοιογραφίες, ασχολήθηκε πάρα πολύ με το κολάζ και ζωγράφιζε.

Επαινετικές κριτικές για το έργο του έχουν γράψει ο Ρίτσος, ο Λειβαδίτης, ο Νικηφόρος Βρεττάκος, ο Κώστας Κουλουφάκος. Τον παρουσίασαν ο Κλεάνθης στα «Νέα», ο Κώστας Σταματίου στο «Βήμα», ο Άγγελος Φουριώτης στην εφημερίδα «Ακρόπολις». Έχουν εκδοθεί και κυκλοφορήσει οι ποιητικές του Συλλογές: Σύνθεση Ι, Σύνθεση ΙΙ, Σύνθεση ΙΙΙ και Σύνθεση V από τις εκδόσεις Διογένης, και από τις εκδόσεις Κέδρος η Κατάδυση. Δεν θέλησε να εκδώσει το υπόλοιπο, πλούσιο σε παραγωγή, έργο του.





Παρασκευή 28 Μαΐου 2021

Κυριακούπολη_ επ. 2 Κυριακάτικη βεγγέρα στη γνώση


 Ένα καινούριο Κυριακουπολίτικο project με σκοπό πάντα την προσέγγιση της γνώσης με διασκεδαστικό τρόπο. Κάθε Κυριακή θα μοιραζόμαστε μαζι σας κατι καινούριο απολαμβάνοντας όλοι μαζί μια όμορφη βεγγέρα στη γνώση.

Μια ακόμα εποικοδομητική συζήτηση της Κυριακής και του Αδρόνικου Ιδέα και σκηνοθεσία : Κυριακή Γαϊτανίδου- Αρχιτέκτων μηχανικός Μελέτη και αφήγηση : Χαράλαμπος Λιακόπουλος-Ιστορικός, Κυριακή Γαϊτανίδου- αρχιτέκτων Σκίτσα και βίντεο : Κυριακή Γαϊτανίδου Copyright © 2020 Κυριακούπολη. Με την επιφύλαξη παντός δικαιώματος. www.kyriakoupoli.blogspot.com

Κυριακή 4 Απριλίου 2021

Απο το σεντούκι Του Θεού

 


Απο το σεντούκι Του Θεού

Από το σεντούκι Του Θεού, μυριάδες χρυσά νομίσματα, όλα με την ίδια υπέρτατη αξία, κάθε χρόνο, κάθε μήνα, κάθε μέρα, κάθε ώρα, ξεπηδούν με εντολή Θεού και θάβονται στη Γή, μικροί θησαυροί, στις αμμουδιές των ψυχών. Όλα διαφορετικά μεταξύ τους, μοναδικά, ανεπανάληπτα, όμως με την ίδια απαράλλαχτη αξία. Ακόμα και το ίδιο το νόμισμα δεν έχει απλά δυο διαφορετικές όψεις, αλλά εκατομμύριες που συντελούν και αυτές και εντείνουν θα λέγαμε στην θεϊκή αυτή λαγαρότητα της μορφής του.
Άραγε είναι η τυχαιότητα που ορίζει το έδαφος στο οποίο θα αποθηκευτεί το χρυσό πολύπλευρο νόμισμα; Ίσως η ίδια η τάση του νομίσματος να καθορίζει με τη δική του βαρύτητα τον τόπο και τον χώρο. Ίσως! Αυτή σίγουρα είναι η τέχνη του οικοδομείν (
Art de Bâtir), την οποία μόνο ο Θεός γνωρίζει ως ο Μέγας Αρχιτέκτων.
Και εμείς, κάτω από τον αστρόσπαρτο ουρανό έναν Απρίλη, συλλογιστήκαμε το διάδημα που μας χάρισε ο Θεός, σύμβολο ότι λάβαμε το χρυσό νόμισμα, και ότι το φυλάμε μέσα στο πρόσφορο έδαφος της καρδιάς μας. Ελπίζουμε, να είναι πρόσφορο ναι!
Βέβαια, δεν είναι διόλου εύκολο να πιστέψεις σε αυτό το χρυσό μοναδικό νόμισμα, ίσως να το έχεις ξανακούσει βέβαια, ίσως και όχι, μπορεί να πιστεύεις ότι διαθέτεις ένα τέτοιο μέσα σου ή μπορεί και να το αρνείσαι. Κάποια μέρα ίσως έρθει και σε σενα εκείνη η γλυκιά ψυχή που θα τη στείλει ο Θεός ως Λυδία λίθο , και θα στοχεύσει κατευθείαν πάνω στο νόμισμά σου. Θα στο υποδείξει και εσύ θα δακρύσεις, θα θυμηθείς και όλα θα γίνουν μονομιάς ξεκάθαρα. Θα αναρωτηθείς αν το έχεις διαφυλάξει σαν μια αξιόπιστη τράπεζα, αν το έχεις ξοδέψει και αναλώσει σε κίβδηλες χαρές ή αν το έχεις χαρίσει, αν το αναγνωρίζεις ως δώρο δικό σου και δίνεις τα κομμάτια του απλόχερα ώστε το λαμπερό χρώμα του νομίσματός σου να ακτινοβολήσει μέχρι τον ουρανό και να δει ο Θεός τον θησαυρό από το σεντούκι του επι Γης. Μέχρι την μέρα, όπου αυτό το χρώμα θα φωτοβολήσει τόσο που ο Θεός θα το επιθυμήσει για να το εντάξει και αυτό στη  παλέτα Του, με την οποία δημιουργεί τα πιο σαγηνευτικά ηλιοβασιλέματα και τις πιο εκλεκτές ανατολές.

Κυριακή Γαϊτανίδου

|[Κ]|
4/4/21


 Copyright © 2021 Κυριακούπολη. Με την επιφύλαξη παντός δικαιώματος. 

Χωροποίηση και Χρονοστίχοι|Κεφ.3 |Υπήρξα ένας Ροβινσών]

 [Υπήρξα ένας Ροβινσών]


Οι λέξεις μας, οι σκέψεις μας, πλέον νωχελικά γκρεμίζουν το φράγμα του ήχου


Και οι μεγάλοι ποιητές χειροκροτούν με δάκρυα στα χέρια

Πως καταντήσαμε έτσι;


Κάποτε υπήρξα ένας Ροβινσώνας του εαυτού μου, 

ένας Ροβινσών των λέξεων, των σκέψεων


Μέχρι που με βρήκε ένα άνετο πλοίο 

Βρήκα ένα άνετο πλοίο

και με έσωσε ,σώθηκα, βολεύτηκα,


 δεν χρειαζόταν να μιλάω, να σκέφτομαι, 

να υπενθυμίζω στον εαυτό μου τον εαυτό μου, 

τώρα όλοι με ήξεραν, δεν θα χανόμουν ποτέ

μέχρι που (ξανα)χάθηκα.


|[Κ]|

Κυριακή Γαϊτανίδου

21/3/2021

όταΝ μια Εικονα παίΡνει σάρκα απο επίθετα και Οστά απο ουσιαστικά
τοτε Γεύεσαι λίγο απο την ψυχΉ του ποιητή
τοτε Ακούς και αισθάνΕσαι την Ροή της Αφηρημένης Σκέψης




 Copyright © 2021 Κυριακούπολη. Με την επιφύλαξη παντός δικαιώματος. 

Κυριακή 14 Μαρτίου 2021

Ποιος είναι ο δικός σου ήχος;

 

Ποιος είναι ο δικός σου ήχος;

«ο καθένας μας ακούει και μεταφράζει τον ήχο με διαφορετικό τρόπο».

Πήρε το ποδήλατο της να βρει την θάλασσα, να αφουγκραστεί τον ήχο της. Από μικρή ένιωθε ότι ο ήχος του παφλασμού των κυμάτων της αρμόζει. Το ίδιο ένιωθε και με το θρόισμα των φύλλων, εκείνων των περήφανων καταπράσινων δέντρων που τραγουδούν το πιο όμορφο τραγούδι τους τα καλοκαιρινά μεσημέρια. Τώρα όμως αρχή της Άνοιξης, τα κλαδάκια δεν είχαν ντυθεί ακόμα την μεγαλοπρεπή φορεσιά τους και έτσι κίνησε προς  την αδελφή θάλασσα, και ήταν ήρεμη σήμερα.
Το κορίτσι ήταν πλέον αποφασισμένο να αφήσει πίσω του ότι την πίκραινε. Ναι, αυτή η φορά ήταν αλλιώτικη από όλες τις προηγούμενες  που είχε σκεφτεί και είχε διαμαρτυρηθεί πεπεισμένα στον εαυτό της ότι πρέπει να αλλάξει. Η κατάσταση μέσα της βρίσκονταν στο ζενίθ . Ή θα άλλαζε ή η όποια ευτυχία και ψυχική της γαλήνη θα χανόταν για πάντα! Πήγε στη θάλασσα λοιπόν, εκεί πλάι της να τραγουδήσει τον πόνο της σκέψης της με το βλέμμα της, να χαθεί όλη η στεναχώρια της, να παρασύρει ο άνεμος την θλίψη και την απελπισία μέχρι τα τάρταρα μια για πάντα…
Σκάβοντας ενδότερα στο μοναδικό ηχόχρωμα της ψυχής της, ανακάλυψε χρυσό. Εκείνον τον χρυσό που όλοι γύρω της της έλεγαν ότι διέθετε από τότε που γεννήθηκε, στα χέρια της, στο μυαλό της, στην καρδιά της, και το κορίτσι ποτέ δεν είχε καταφέρει να τον δει με τα ίδια της τα μάτια και να τον αναγνωρίσει, να καταλάβει την αξία του. Αρνούνταν πεισματικά να πιστέψει τα λόγια εκείνα των άλλων και τα αντιμετώπιζε σαν φληναφήματα που αποσκοπούσαν μόνο στο να θωπεύουν σχολαστικά τη ματαιοδοξία της.
Μέχρι που παραλίγο να χάσει όντως τον πραγματικό χρυσό, και φοβήθηκε. Σκοτείνιασε η σκέψη της, δεν αναγνώριζε το πρόσωπό της, ένιωθε χαμένη, έρμαιο των άλλων και των ευαισθησιών της ψυχοσύνθεσης της. Αυτό έπρεπε να αλλάξει. Τώρα! Γιατί να ταλανίζεται και να προσπαθεί μάταια να ακούει συνέχεια τον ήχο των άλλων όταν καλά καλά δεν μπορεί ακόμα να συνειδητοποιήσει τον δικό της ήχο; Πώς να φτιάξει μουσική για όλους όταν χρειάζεται χρόνο για να μάθει να διαβάζει την προσωπική της παρτιτούρα;
Ενός λεπτού κραυγή για όλες τις σιωπές μας όταν δεν το θέλαμε, ενός λεπτού σιγή για όλες τις κραυγές της ψυχής μας που αντήχησαν πίσω μόνο στα δικά μας αυτιά και έσπασαν!

*Σίγουρα το να κοιτάμε μονόπλευρα τα πράγματα είναι εγωιστικό και επιφέρει χαοτικά αποτελέσματα, όμως στις περιπτώσεις των βαθιά συναισθηματικών ατόμων, η μερική αποστασιοποίηση  και η συγκέντρωση στη δική μας μουσική είναι η λύση…

Κυριακή Γαϊτανίδου
|[κ]|
2021 Μάρτιος

 Copyright © 2021 Κυριακούπολη. Με την επιφύλαξη παντός δικαιώματος