Για τη Μητέρα

 [Για την Μεγαλόχαρη Μητέρα όλων μας αλλα και για την δική μου  αγαπημένη επίγεια μαμα, Άννα.] 

Σε στιγμές πόνου πάντα θα ευχομαι να ήμουν Εσυ

Τόση δύναμη που έχει το ανθρώπινο κορμί

Κοιτάζω την ανηφόρα και προσεύχομαι πως θα ανέβω, είναι δυνατόν;

Τα δικά μου φτερά είναι αδύναμα, μικρά, δεν μπορώ να πετάξω ψηλά

Αλλά ο Θεός πάντα στέλνει μια Μάνα συντροφιά στο Γολγοθά.

Στην κορυφή του πόνου  όλοι είναι μοναχοί

Το χέρι Σου δεν φτάνω να κρατήσω όμως ξέρω ότι είσαι ακόμα εκεί,

Η θάλασσα ανταριαζει και η εξάντληση καταβάλει την ψυχή

Και το κύμα δεν λογιαζει τη πληγή,

Ψυχορραγώ αλλά Εσύ ακλόνητη,

σιγουρη για το θαύμα, πάντα χαμογελαστή

Απαντοχή μου δίνει η όψη Σου και η κάθε Σου πνοή. 

Πάντα θα είσαι η  δυνατή μάνα και εγω το παιδί

Ευχομαι μόνο κάποια στιγμή να καταφέρω να γίνω μια γυναίκα όπως Εσύ .

|[Κ]|

12/8/23

Χρονιά πολλά και ευλογημενα κάθε καλό ευχομαι στη ζωη όλων σας! Ειθε η Παναγια να κοιμήσει τα Πάθη μας για να γευτούμε όλοι ουρανό κοντά Της.

Εκτός εαυτού

 

Καμιά φορά ξυπνάω ταραγμένη από ένα όνειρο που έχτισα εν γνώση μου και κατάφερα να το γκρεμισω σε δευτερόλεπτα σκεπτόμενη όλα εκείνα που με στεναχωρουν και με αρρωσταινουν, τα σενάρια που απεύχομαι, όλα όσα φοβαμαι, και έτσι καταφέρνω να βγω εκτός εαυτού. Αλλα δεν κοιμόμουν!

Σκέψεις και συνειρμοί που ζωγραφίζουν εντέχνως έναν τεράστιο κόμπο στο στομάχι μου. Είναι το στομαχι μου; Δεν ξερω! Στις πραπίδες το νιώθω, εκεί στην Πλατωνική ψυχή, ακριβώς πάνω από την κοιλιά και κάτω από την καρδιά.

Αδυνάτισες μου λένε όσοι με αγαπούν. Χαμογελάω για να μην κλάψω μπροστά τους, αν και θα έπρεπε. Χωρίς ντροπή, χωρίς δισταγμό! Στα δύσκολα φαίνεται η αγάπη. Το ξέρεις και εσύ αυτό ίσως και καλύτερα από εμένα. 

Πάλι εκτός εαυτού. Ξανά από την αρχή; Ποτέ! Παντα κάτι καινούριο μαθαίνω όταν βγαίνω εκτός εαυτού, και Συλλογιεμαι. 

Συλλογιεμαι τους Άγιους και πόσο θα ήθελα να τους μοιάσω αλλά φοβάμαι τις δυνατότητες μου και τις δυνατότητες σου. Το καθ'ομοιωσιν. Άραγε πρέπει να βγούμε εκτός εαυτού για να το καταφέρουμε αυτό; Σκεφτομαι, δεν ξερω, σκεψου και εσυ. 

Πάντα μου άρεσε να λέω στον εαυτό μου σαν μια άλλη Ρηνιώ του Θεοτόκη, " Δουλευταδες είμαστε, ποιόνε έχουμε ανάγκη;", και να χαμογελώ στον ουρανό. Μέχρι ώσπου να βγω εκτός εαυτού, και να αντιδικησω μέχρι τελικής πτώσεως με τη Ρηνιω για αυτό το α'πληθυντικό. 

Δεν με έχω φανταστεί μόνη ποτέ και έρχεται ο γερόχρόνος να με μαλώσει. Με σκυμμένο το κεφαλι δέχομαι τις συνέπειες, και κρατώντας τις πραπιδες του κορμιού μου που ριγούν εκ των έσω, μου ψιθυριζω μειλίχια, "Δουλευταρού ειμαι, ποιόνε έχω ανάγκη;" ελπίζοντας να μην βγω σύντομα πάλι εκτός εαυτού. 

|[Κ]|

©ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΙΦΎΛΑΞΗ ΠΑΝΤΌΣ ΔΙΚΑΙΏΜΑΤΟΣ 

Χωροποίηση και Χρόνοστίχοι| κάποτε σμιλευα με τα χέρια

 Κάποτε σμιλευα τα ονειρα μου με τα χέρια,

Με χώμα, με νερό και ένα μολύβι. 

Επειτα μου έκοψαν τα χέρια και κράτησαν το μυαλό, αλλά πονούσε και έπαψε να λειτουργεί όπως ήλπιζαν εκείνοι.

Κάποτε έκλεινα τα μάτια και θωρουσα τα πουλιά, ολοένα να ανεβαίνουν ψηλά, 

Τωρα βλέπω το κορμί μου να ξαπλώνει σε μια θάλασσα ρηχή και χαμογελάω, είμαι ηρεμη ή φοβαμαι μοναχή. 

Δεν μου αρέσει η μονάδα, δεν με νοιάζει το μηδέν, γιατί κρατάμε τρωκτικά στα χέρια; 

Αυτά τα χέρια που κάποτε άγγιζαν το νήμα της ζωής τωρα σχεδιάζουν σκωπτικά μαχαίρια, με την ψευδαίσθηση ότι τώρα είναι καλύτερα, πιο εύκολα, απλά, μπορείς να κόψεις πιο βαθιά. 

Μια αυδη στην εύκολη ζωή, αλλά θα ερθει και εκεινη η δύσκολη ημέρα, και τότε να δω πως θα φυτεψουμε καρπούς με αγγυλωμενα χέρια. 

Και τότε να δω πως θα φυτεψουμε καρπούς, χωρίς παιδιά να σμιλευουν τα ονειρα τους στον αέρα.

|[Κ]|

20.5.23

Με την επιφύλαξη παντός δικαιώματος 

Το σπίτι και ο άνεμος

 

Το σπίτι και ο άνεμος| Άλλοτε θώπευε με ευγένεια τις κουρτίνες  της μικρής μου κάμαρας και άλλοτε ορμούσε με μένος τρομάζοντας με, με εκείνους τους απόκοσμους ήχους βουητών και οιμωγών θαρρείς, χαμένων ψυχών. Και σαλεύουν οι κουρτίνες και χορεύουν σαν τρελές και χάνεται η ηρεμία μου, χάνεται…

Μου αρέσει όμως ο άνεμος έτσι ελεύθερος και τολμηρός που είναι. Ταξιδεύει όλο τον κόσμο, ένα σωστό αερικό, μια ξακουστή νεράϊδα που αλλάζει όνομα και ταυτότητα όποτε εκείνη το επιλέξει. Γίνεται τραμουντάνα στον Βορρά και όλοι την φοβούνται, το καλοκαίρι από τον Νότο ως όστρια την αγαπούνε. Αχ και να ήμουνα και εγώ αγέρι και το πορτρέτο μου να άλλαζε ανα της γης τα μέρη. Μα εγώ είμαι ένα σπίτι από τούβλο και πηλό. Δεν μπορώ να περπατήσω, ούτε να πετάξω όπως λαχταρώ. Μόνο από το παράθυρο μπορώ να δώ, και κρυφά τον άνεμο να αγαπώ.

Ο άνεμος και το σπίτι| Πέρα εκεί στον πιο όμορφο λόφο της πλαγιάς, στέκει αγέρωχο το σπίτι της καρδιάς. Ο ήλιος ανατέλλει και με φως γεμίζει την καρδιά του και το βράδυ δύει για να το αφήσει να ξεκουραστεί και να δημιουργήσει τα όνειρα του. Είναι ήρεμο πολύ, και φιλοξενεί τόση αγάπη και στοργή, μόνο που κοιτάει προς την Ανατολή και εγώ δυσκολεύομαι να έρθω από εκεί. Ονειρεύομαι την όμορφη του όψη. Την χαϊδεύω απαλά και την δροσίζω με φιλιά. Όμως δεν είμαι πάντα όστρια απολαυστική. Χωρίς να το θέλω γίνομαι τραμουντάνα δυνατή, και το σπίτι μου τρομάζω. Τον Αύγουστο όμως το υπόσχομαι θα έρθω σαν μελτέμι, και σε γάμο θα ζητήσω το προσφιλές μου ταίρι. Περίμενέ με σπιτάκι μου μικρό, έρχομαι! 

|[Κ]|

Το σπίτι και ο άνεμος_ Στίχοι και μουσική_ Κυριακή Γαϊτανίδου

με την επιφύλαξη παντός δικαιώματος

Copyright © 2023 Κυριακούπολη. Με την επιφύλαξη παντός δικαιώματος.

1ος Μαθητικός Διαγωνισμός Γραπτού Λόγου "Ζω-Ονειρεύομαι-Ελπίζω"

 

Αγαπητοί γονείς και δάσκαλοι, αγαπημένα μας παιδιά,

                  Με πολλή χαρά σας ανακοινώνουμε την διοργάνωση του 1ου μαθητικού διαγωνισμού γραπτού λόγου για παιδιά δημοτικού, εδώ στο αγαπημένο μας εκπαιδευτικό ιστολόγιο, την Κυριακούπολη.

Καλούμε λοιπόν όλα τα παιδιά της χώρας μας  από 6 έως 12 ετών να εμπνευστούν, να οπλιστούν με το αγαπημένο τους μολύβι, και να αφήσουν τα όνειρα τους για το αύριο να ξετυλιχθούν όμορφα σε ένα κομμάτι χαρτί.  Το θέμα μας το ονομάσαμε "Ζω-ονειρεύομαι-ελπίζω" με σκοπό να κινητοποιήσουμε τη σκέψη και το συναίσθημα τους και να τους ενθαρρύνουμε να συνεχίσουν τα βλέπουν τον κόσμο  μέσα από τη δική τους πολύχρωμη ματιά, έτσι ακριβώς όπως ξέρουν πολύ καλά ήδη να κάνουν.

Μερικά βοηθητικά ερωτήματα προς τα παιδιά για την παραγωγή του γραπτού τους λόγου είναι τα εξής: 

-Τι θα ήθελες να γίνεις όταν μεγαλώσεις και γιατί;

- Πως θα ήθελες να είναι ο κόσμος μας σε 5 χρόνια απο τώρα και γιατί;

- Πως φαντάζεσαι τον εαυτό σου σε 5 χρόνια απο τώρα; Σου αρέσει ο εαυτός σου;

* Όποιο παιδάκι επιθυμεί μπορεί να μας αποστείλει και κάποια ζωγραφιά του συνοδευόμενη με την 'έκθεση του.

ΟΡΟΙ  και ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΕΙΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ

1. Δικαίωμα συμμετοχής έχουν όλα τα παιδιά του δημοτικού. Η συμμετοχή στο διαγωνισμό είναι δωρεάν.

2.  Ως όριο λέξεων ορίζεται από 50 λέξεις και πάνω.

3.  Τα κείμενα των παιδιών θα σταλθούν στο email του ιστολογίου μας απο έναν ενήλικα (κηδεμόνα ή εκπαιδευτικό).  kyriakoupoliblog@hotmail.com  σε μορφή .doc ( αρχείο word) ή σκαναρισμένα .jpeg ή .pdf 

4. O Διαγωνισμός ξεκινάει στις 23/3/23 και λήγει στις 23/5/23

5. Οι νικητές του διαγωνισμού θα ανακοινωθούν στις 26/5/23 απο την κριτική μας επιτροπή αποτελούμενη απο:

- την Κυριακή Γαϊτανίδου, Αρχιτέκτονα Μηχανικό, Παιδαγωγό και Συγγραφέα

-την Μαρία-Ειρήνη Γαϊτανίδου, Εκπαιδευτικό Ειδικής Αγωγής

-τον Χαράλαμπο-Χρυσοβαλάντη Λιακόπουλο, Ιστορικό και Φιλόλογο

-τον Γεώργιο Ανηλιώτη, Εκπαιδευτικό Μουσικής Αγωγής

6. Οι 3 πρώτοι νικητές θα λάβουν απο έναν  ηλεκτρονικό έπαινο και την δημοσίευση των εκθέσεων τους. Στον 1ο νικητή θα του δοθεί η δυνατότητα μελλοντικής συνεργασίας με το ιστολόγιο μας αλλά και μια συλλεκτική ηλεκτρονική κάρτα φιλοτεχνημένη απο την  Kυριακή Γαϊτανίδου.

Περιμένουμε τις συμμετοχές σας!!!

Με εκτίμηση,

Η ομάδα της |[Κ]|