Καλη Σχολική Χρονιά με Κατανόηση

 

Αγαπημένοι μαθητές, γονεις και εκπαιδευτικοί, 

Η εκπαιδευτική διαδραστική ιστοσελίδα, η Κυριακούπολη μας, σας εύχεται καλή σχολική χρονιά με υγεία ψυχική και σωματική, ελπίδα, αισιοδοξία και πολλά πολλά, παρα πολλά χαμόγελα!

Φέτος ειθε να είναι μια χρονιά παραγωγική με κύριο μέλημα μας την κατανόηση. Ας το βάλουμε όλοι στόχο!

Εμείς τα παιδιά, να δείχνουμε κατανόηση προς τους συμμαθητές μας χωρίς κοροϊδίες, χλευασμόυς και κουτσομπολιά με κακίες. Να γίνουμε μια αγκαλιά, μια μεγάλη παρέα. Εξάλλου τι έχουμε να χωρίσουμε; Για να σκεφτούμε καλά...πραγματικά τίποτε!

Τουναντίον! Ας συλλογιστουμε όλα αυτά που ενώνουν. Πρώτα πρώτα το σχολείο που μοιραζόμαστε, τους καθηγητές μας που μας αγαπούν, την τάξη μας, το προαύλιο μας, τις αναμνήσεις μας, το εύγευστο κολατσιό του κυλικείου μας, τους ήχους, τις μυρωδιές, την ατμόσφαιρα που αφουγκραζομαστε, και η λίστα είναι μακροσκελής!

Εμείς οι δάσκαλοι και οι καθηγητές, φέτος να δείξουμε κατανόηση προς τα παιδιά αλλά και μεταξύ μας οι συνάδελφοι! Πολλοί από εμάς αφήσαμε τα σπίτια μας για ακόμη μια φορά, τους αγαπημένους μας, τις οικογένειές μας. Ξεβωλευτηκαμε για να έρθουμε ως αναπληρωτές παρα τις οποίες δυσμενείς καιρικές /οικονομικές /προσωπικές συνθήκες και να επιτελεσουμε το έργο μας. Ένα σπουδαίο έργο, θυσιαστικο και πανανθρωπινο! Την μεταλαμπαδευση των γνώσεων! Αλλά και ως προς τα παιδάκια μας, τους μαθητές μας. Ας δείξουμε κατανόηση σε αυτές τις ψυχουλες που ίσως φετος να μην έχουν την ίδια ζωντάνια και ανυπομονησία για τη σχολική χρονιά, ίσως η απογοήτευση να ριζώσε στις καρδούλες τους.

Βλέπουν τα σχολεία τους σχεδόν ή ολικώς κατέστραμενα από τις θεομηνιες, ή κάποια παιδάκια να έχουν χάσει ακόμα και τα σπίτια τους, για να μη αναφέρουμε τα πιο τραγικά σενάρια (που δυστυχώς αληθεύουν και αυτά). Ναι, είναι σίγουρα μια δύσκολη χρονιά, οχι όμως πιο δύσκολη από άλλες. Ας μην βιαστούμε πάλι να την ξεχωρίσουμε, να την στοχοποιησουμε, να την βαπτισουμε με τις αγαπημένες μας"ταμπέλες". Φτάνουν όλα αυτά τα κουραστικα και θλιβερά και γκρινιαρικα που ακούνε από τα χείλια μας όλο το χρόνο τα παιδιά.

Κατανόηση έπρεπε κάθε χρόνο να δείχνουμε και να συνεχίζουμε να δείχνουμε!

Τέλος, όλοι  εμεις οι γονεις. Περισσότεροι κατανόηση από όλους. Προς το έργο των εκπαιδευτικών αρχικά. Να τους εμπιστευτουμε, να μην βιαζόμαστε να απόδοκιμάσουμε τον νέο δάσκαλο και τη νέα δασκάλα και τις ιδέες αυτών αλλά και τις πρακτικές τους. Οι περισσότεροι εκπαιδευτικοί οντως λατρεύουν τα παιδιά μας και τα νιώθουν σαν δικά τους, ίσως αυτό να είναι λίγο που μας δυσκολεύει, η σκέψη ότι πρέπει να μοιραστούμε τα παιδιά μας, ίσως, ίσως και όχι...

Το θέμα είναι ότι αν ένας εκπαιδευτικος δεν αγαπούσε τα παιδιά και το επάγγελμα του, δεν θα έτρεχε 3 μερες πριν ανοίξουν τα σχολεία, με μια βαλίτσα στο χέρι, σε έναν ξένο τόπο για 800-950 ευρώ τον μήνα! Οχι δεν θα το έκανε!

Κατανόηση και ως προς τα παιδιά μας. Αν δεν έχουν όρεξη να διαβάσουν αν βλέπουμε διαφορά στη συμπεριφορά τους, ας μη βιαστούμε να τα κρίνουμε. Να ακούσουμε τα παιδιά μας όσο κουρασμένοι και αν είμαστε. Λίγο χρόνο ζητιανευουν από εμάς και το ξέρουμε, λίγο χρόνο τίποτε άλλο! Θέλουν να μας πουν για την ημέρα τους, για τους φίλους τους, για τα πράγματα που άκουσαν και δεν τα γνώριζαν και τωρα θέλουν να τα διδάξουν και σε εμάς σαν μικροί δάσκαλοι.

Και ο χρόνος κυλάει τόσο γρήγορα... Και φεύγει, κρίμα δεν είναι να το μετά νιώσουμε;

Τι άλλο μας έμεινε στη ζωη πέρα από κατανόηση; Και όλα θα φτιάξουν!!! Αυτό είναι βέβαιο!

|[Κ] |

Γαϊτανιδου Κυριακή _Αρχιτέκτονας μηχανικός _ παιδαγωγός _συγγραφέας 

Για τη Μητέρα

 [Για την Μεγαλόχαρη Μητέρα όλων μας αλλα και για την δική μου  αγαπημένη επίγεια μαμα, Άννα.] 

Σε στιγμές πόνου πάντα θα ευχομαι να ήμουν Εσυ

Τόση δύναμη που έχει το ανθρώπινο κορμί

Κοιτάζω την ανηφόρα και προσεύχομαι πως θα ανέβω, είναι δυνατόν;

Τα δικά μου φτερά είναι αδύναμα, μικρά, δεν μπορώ να πετάξω ψηλά

Αλλά ο Θεός πάντα στέλνει μια Μάνα συντροφιά στο Γολγοθά.

Στην κορυφή του πόνου  όλοι είναι μοναχοί

Το χέρι Σου δεν φτάνω να κρατήσω όμως ξέρω ότι είσαι ακόμα εκεί,

Η θάλασσα ανταριαζει και η εξάντληση καταβάλει την ψυχή

Και το κύμα δεν λογιαζει τη πληγή,

Ψυχορραγώ αλλά Εσύ ακλόνητη,

σιγουρη για το θαύμα, πάντα χαμογελαστή

Απαντοχή μου δίνει η όψη Σου και η κάθε Σου πνοή. 

Πάντα θα είσαι η  δυνατή μάνα και εγω το παιδί

Ευχομαι μόνο κάποια στιγμή να καταφέρω να γίνω μια γυναίκα όπως Εσύ .

|[Κ]|

12/8/23

Χρονιά πολλά και ευλογημενα κάθε καλό ευχομαι στη ζωη όλων σας! Ειθε η Παναγια να κοιμήσει τα Πάθη μας για να γευτούμε όλοι ουρανό κοντά Της.

Εκτός εαυτού

 

Καμιά φορά ξυπνάω ταραγμένη από ένα όνειρο που έχτισα εν γνώση μου και κατάφερα να το γκρεμισω σε δευτερόλεπτα σκεπτόμενη όλα εκείνα που με στεναχωρουν και με αρρωσταινουν, τα σενάρια που απεύχομαι, όλα όσα φοβαμαι, και έτσι καταφέρνω να βγω εκτός εαυτού. Αλλα δεν κοιμόμουν!

Σκέψεις και συνειρμοί που ζωγραφίζουν εντέχνως έναν τεράστιο κόμπο στο στομάχι μου. Είναι το στομαχι μου; Δεν ξερω! Στις πραπίδες το νιώθω, εκεί στην Πλατωνική ψυχή, ακριβώς πάνω από την κοιλιά και κάτω από την καρδιά.

Αδυνάτισες μου λένε όσοι με αγαπούν. Χαμογελάω για να μην κλάψω μπροστά τους, αν και θα έπρεπε. Χωρίς ντροπή, χωρίς δισταγμό! Στα δύσκολα φαίνεται η αγάπη. Το ξέρεις και εσύ αυτό ίσως και καλύτερα από εμένα. 

Πάλι εκτός εαυτού. Ξανά από την αρχή; Ποτέ! Παντα κάτι καινούριο μαθαίνω όταν βγαίνω εκτός εαυτού, και Συλλογιεμαι. 

Συλλογιεμαι τους Άγιους και πόσο θα ήθελα να τους μοιάσω αλλά φοβάμαι τις δυνατότητες μου και τις δυνατότητες σου. Το καθ'ομοιωσιν. Άραγε πρέπει να βγούμε εκτός εαυτού για να το καταφέρουμε αυτό; Σκεφτομαι, δεν ξερω, σκεψου και εσυ. 

Πάντα μου άρεσε να λέω στον εαυτό μου σαν μια άλλη Ρηνιώ του Θεοτόκη, " Δουλευταδες είμαστε, ποιόνε έχουμε ανάγκη;", και να χαμογελώ στον ουρανό. Μέχρι ώσπου να βγω εκτός εαυτού, και να αντιδικησω μέχρι τελικής πτώσεως με τη Ρηνιω για αυτό το α'πληθυντικό. 

Δεν με έχω φανταστεί μόνη ποτέ και έρχεται ο γερόχρόνος να με μαλώσει. Με σκυμμένο το κεφαλι δέχομαι τις συνέπειες, και κρατώντας τις πραπιδες του κορμιού μου που ριγούν εκ των έσω, μου ψιθυριζω μειλίχια, "Δουλευταρού ειμαι, ποιόνε έχω ανάγκη;" ελπίζοντας να μην βγω σύντομα πάλι εκτός εαυτού. 

|[Κ]|

©ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΙΦΎΛΑΞΗ ΠΑΝΤΌΣ ΔΙΚΑΙΏΜΑΤΟΣ 

Χωροποίηση και Χρόνοστίχοι| κάποτε σμιλευα με τα χέρια

 Κάποτε σμιλευα τα ονειρα μου με τα χέρια,

Με χώμα, με νερό και ένα μολύβι. 

Επειτα μου έκοψαν τα χέρια και κράτησαν το μυαλό, αλλά πονούσε και έπαψε να λειτουργεί όπως ήλπιζαν εκείνοι.

Κάποτε έκλεινα τα μάτια και θωρουσα τα πουλιά, ολοένα να ανεβαίνουν ψηλά, 

Τωρα βλέπω το κορμί μου να ξαπλώνει σε μια θάλασσα ρηχή και χαμογελάω, είμαι ηρεμη ή φοβαμαι μοναχή. 

Δεν μου αρέσει η μονάδα, δεν με νοιάζει το μηδέν, γιατί κρατάμε τρωκτικά στα χέρια; 

Αυτά τα χέρια που κάποτε άγγιζαν το νήμα της ζωής τωρα σχεδιάζουν σκωπτικά μαχαίρια, με την ψευδαίσθηση ότι τώρα είναι καλύτερα, πιο εύκολα, απλά, μπορείς να κόψεις πιο βαθιά. 

Μια αυδη στην εύκολη ζωή, αλλά θα ερθει και εκεινη η δύσκολη ημέρα, και τότε να δω πως θα φυτεψουμε καρπούς με αγγυλωμενα χέρια. 

Και τότε να δω πως θα φυτεψουμε καρπούς, χωρίς παιδιά να σμιλευουν τα ονειρα τους στον αέρα.

|[Κ]|

20.5.23

Με την επιφύλαξη παντός δικαιώματος 

Το σπίτι και ο άνεμος

 

Το σπίτι και ο άνεμος| Άλλοτε θώπευε με ευγένεια τις κουρτίνες  της μικρής μου κάμαρας και άλλοτε ορμούσε με μένος τρομάζοντας με, με εκείνους τους απόκοσμους ήχους βουητών και οιμωγών θαρρείς, χαμένων ψυχών. Και σαλεύουν οι κουρτίνες και χορεύουν σαν τρελές και χάνεται η ηρεμία μου, χάνεται…

Μου αρέσει όμως ο άνεμος έτσι ελεύθερος και τολμηρός που είναι. Ταξιδεύει όλο τον κόσμο, ένα σωστό αερικό, μια ξακουστή νεράϊδα που αλλάζει όνομα και ταυτότητα όποτε εκείνη το επιλέξει. Γίνεται τραμουντάνα στον Βορρά και όλοι την φοβούνται, το καλοκαίρι από τον Νότο ως όστρια την αγαπούνε. Αχ και να ήμουνα και εγώ αγέρι και το πορτρέτο μου να άλλαζε ανα της γης τα μέρη. Μα εγώ είμαι ένα σπίτι από τούβλο και πηλό. Δεν μπορώ να περπατήσω, ούτε να πετάξω όπως λαχταρώ. Μόνο από το παράθυρο μπορώ να δώ, και κρυφά τον άνεμο να αγαπώ.

Ο άνεμος και το σπίτι| Πέρα εκεί στον πιο όμορφο λόφο της πλαγιάς, στέκει αγέρωχο το σπίτι της καρδιάς. Ο ήλιος ανατέλλει και με φως γεμίζει την καρδιά του και το βράδυ δύει για να το αφήσει να ξεκουραστεί και να δημιουργήσει τα όνειρα του. Είναι ήρεμο πολύ, και φιλοξενεί τόση αγάπη και στοργή, μόνο που κοιτάει προς την Ανατολή και εγώ δυσκολεύομαι να έρθω από εκεί. Ονειρεύομαι την όμορφη του όψη. Την χαϊδεύω απαλά και την δροσίζω με φιλιά. Όμως δεν είμαι πάντα όστρια απολαυστική. Χωρίς να το θέλω γίνομαι τραμουντάνα δυνατή, και το σπίτι μου τρομάζω. Τον Αύγουστο όμως το υπόσχομαι θα έρθω σαν μελτέμι, και σε γάμο θα ζητήσω το προσφιλές μου ταίρι. Περίμενέ με σπιτάκι μου μικρό, έρχομαι! 

|[Κ]|

Το σπίτι και ο άνεμος_ Στίχοι και μουσική_ Κυριακή Γαϊτανίδου

με την επιφύλαξη παντός δικαιώματος

Copyright © 2023 Κυριακούπολη. Με την επιφύλαξη παντός δικαιώματος.