Χωροποίηση και Χρονοστίχοι|Κεφ.3 |Θραύσμα καλοκαιριού στα τέλη του Νοέμβρη |(Αζουλέζου)||

 

Θραύσμα καλοκαιριού στα τέλη του Νοέμβρη
(Αζουλέζου)

Αμυχή στην ήδη υπάρχουσα ουλή
σειέται η γή.
Η αντανάκλαση θολή και το χρυσό τριαντάφυλλο παραμένει εκεί
σαν κάτι να προσδοκεί από το μπλέ βαθύ.

 

Εύθραυστο φοβάμαι μην χαθεί
μια ανάμνηση καλοκαιρινή
άγνωστη σε μένα και αυτό μου αρκεί
για να διαφυλάξω το διαμάντι ενός ξένου

 

Διαβάζω τα ξεθωριασμένα πέταλα ένα ένα από την αρχή
μέχρι να μου πει την ιστορία που αυτό επιθυμεί
αντικειμενικός κριτής στέκομαι θαρρείς
δήμιος πάντα ένας δικαστής
ορρωδώ στη ραστώνη της στιγμής

 

Να συνέλθω προσπαθώ να αφήσω θαμμένο το ξένο θραύσμα επιθυμώ
αλλόκοτα τα ποιητικά δεσμά
δεν θα μπορέσω να ελευθερωθώ ποτέ ξανά.

 |[K]|

Κυριακή Γαϊτανίδου

2020

|[Κ]|

όταΝ μια Εικονα παίΡνει σάρκα απο επίθετα και Οστά απο ουσιαστικά

τοτε Γεύεσαι λίγο απο την ψυχΉ του ποιητή

τοτε Ακούς και αισθάνΕσαι την Ροή της Αφηρημένης Σκέψης

 Copyright © 2020 Κυριακούπολη. Με την επιφύλαξη παντός δικαιώματος. 

To δρομάκι της σιωπής_ μια μικρή ιστορία σκέψης

 

To δρομάκι της σιωπής

 

Κάποτε βρέθηκε στο δρόμο της σιωπής ένα μικρό και ασήμαντο ίχνος ήχου. Θα λέγαμε ίσως ότι έμοιαζε κάπως τσιριχτό και ταυτοχρόνως πομπώδες λες και είχε βαλθεί να δημιουργήσει απλά τύρβη γύρω του. Το στενό δρομάκι της σιωπής που πότε του δεν συνήθιζε να εντυπωσιάζει, τώρα είχε κινήσει τα βλέμματα και την προσοχή όλων.

 

-"Το ακούς αυτό? Είναι τόσο ενοχλητικό! Απο που πηγάζει, απαιτώ να σταματήσει τώρα!" ούρλιαξε η σκέψη που φύτρωνε σε μορφή πόας πλάι στο δρομάκι.

 

-"και το ακούω και το αισθάνομαι. Σκοπεύω να διαμαρτυρηθώ πριν αυτό το ατυχές γεγονός καταστεί status quo για το δρομάκι μας." Ξεφώνισε οργισμένα το αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου που ξάπλωνε σαν δροσοσταλιά πάνω στη σκέψη.

 

Το ίχνος του ήχου δεν μπορούσε να ακούσει καθαρά τις φωνές των κατοίκων στο δρομάκι της σιωπής καθώς εξέπεμπαν σε διαφορετικές συχνότητες. Όμως ένιωθε τα κύματα της αρνητικότητας τους και σε καμία περίπτωση δεν είχε επισκεφθεί το δρομάκι της σιωπής για να νιώσει σαν σκύβαλο απο τους δυο αυτούς "σιωπηλούς" γείτονες.

 

-"Με συγχωρείτε? Μου επιτρέπεται να πω κάτι? Δεν ήθελα να σας ανησυχήσω με την εκκωφαντική μου αναπνοή. Είμαι ενα ίχνος ήχου οι φίλοι με φωνάζουν Συμβάν. Συγγνώμη αν θορυβηθήκατε απο τον ερχομό μου στο δρομάκι της σιωπής, δεν ήθελα σε καμία περίπτωση να διαταράξω τον τιμαλφή για εσάς ύπνο. Περπατούσα στο πανέμορφο αυτο άλσος και δεν μπορούσα να αφήσω αμελητέα την γοητευτική σιωπή που ερχόταν από το μέρος αυτο απο οπου και ησυχάζετε. Και παλι με συγχωρείτε. "

ψιθύρισε αβρά το Συμβάν απευθυνόμενο στην πόα και στη δροσοσταλιά, και προχώρησε στο δρομάκι της σιωπής συνεχίζοντας τον τσιριχτό ήχο όπου και πρώτα παρήγαγε.

Η σκέψη μαλάκωσε, το ίχνος του ήχου τρύπησε εκκωφαντικά το φύλλωμα της και εκείνη άρχισε σταδιακά και ήσυχα για πρώτη φορά να καίγεται μέχρι που εξαφανίστηκε στη σιωπή. Το αριστερό ημισφαίριο πάγωσε και απο δροσοσταλιά εγινε μια μικρή χιονονιφάδα που έλιωσε με τις πρώτες πρωινές ακτίνες του Ήλιου της Χαράς, που φώτισε για άλλη μια φορα εκείνο το πανέμορφο πρωινο στο δρομακι της σιωπής.

 

συγγραφέας Κυριακή Γαϊτανιδου 2020_το δρομακι της σιωπής

 Copyright © 2020 Κυριακούπολη. Με την επιφύλαξη παντός δικαιώματος.

1ος Φθινοπωρινός καλλιτεχνικός διαγωνισμός | Μέσα σε έναν κόκκινο σφένδαμο |

 Κυριακουπολίτες και Κυριακουπολίτισες,

Καλο και ευλογημένο μηνα!

Σας προκαλούμε να χαθείτε στα πιο όμορφα δάση, να ξεπλύνετε το πρόσωπό σας με το πιο κρυστάλλινο νερό από ένα ρυάκι και να ονειρευτείτε έναν κόσμο διαφορετικό. Μέσα σε έναν κόκκινο σφένδαμο αντικρίζετε τα πράγματα με μια άλλη οπτικη, σαν να κοιτάζετε μεσα απο ενα καλειδοσκόπιο. Ποια ειναι αυτη η οπτική? Τι βλέπετε? 

Είστε ελεύθεροι να εμπνευστείτε, να παρατηρήσετε και να δημιουργήσετε  με κίνητρο τους καιρούς που ζούμε. Ποίημα, Διήγημα, Πρόζα, Κολλάζ, Γλυπτό, Φωτογραφία, Βιντεο, ζωγραφιά, ή οτι αλλο σας έρθει στο μυαλο αρκει να είναι δημιουργικό !

Έναρξη |1/11| Μπορείτε να μας στείλετε τις δουλειές  σας απο σήμερα μέχρι και το τέλος του φθινοπώρου 30/11 στο Mail του blog μας | kyriakoupoliblog@hotmail.com ή στο facebook μας |
https://www.facebook.com/Kyriakoupoli/ | 

Όροι και προϋποθέσεις

1)Ο κάθε διαγωνιζόμενος δικαιούται να συμμετέχει οσες φορές θέλει αρκει τα έργα του να ανήκουν σε διαφορετική κατηγορία (π.χ 1 ποίημα και 1 διήγημα)
2)Στον διαγωνισμό μπορούν να συμμετέχουν όλοι και όλες! Οποιαδήποτε ηλικιακή ομάδα .
3) Μην ξεχάσετε το ονοματεπώνυμο σας και την ηλικία σας σε ενα αρχειο  word και σε ενα αλλο αρχειο το ψευδώνυμο σας


Στις 30/11 με την λήξη των συμμετοχών, όλα τα έργα θα εξεταστούν απο μια κριτική επιτροπή 3 ατόμων καλλιτεχνών, οι οποιοι θα γνωρίζουν μόνο τα ψευδώνυμα των συμμετεχόντων. 

Προς το παρόν αναμένουμε τις δουλείές σας.
Μην ξεχάσετε να πειτε σε φίλους και φίλες σας να συμμετέχουν!

 Τα λέμεεεεεεε
|[Κ]|

[φωτογραφία_προσωπικό αρχείο_Χαράλαμπος Λιακόπουλος]

Η σιωπή ωφελεί τον εγκέφαλο

Όσο και να θεωρούνται απόμακροι, αντικοινωνικοί και «περίεργοι», υπάρχουν ορισμένοι συνάνθρωποί μας που λατρεύουν την ησυχία και τη σιωπή. Λατρεύουν το να κάθονται σε ένα μέρος χωρίς να λένε τίποτα, απλά με τη συντροφιά των σκέψεών τους.
Μια νέα έρευνα, λοιπόν, έρχεται να επιβεβαιώσει τα οφέλη της σιωπής στον εγκέφαλο, αφού βρέθηκε πως δύο λεπτά απόλυτης ησυχίας μπορούν να επιδράσουν στον εγκέφαλο με τον ίδιο τρόπο, όπως το να κοιμηθεί κανείς για 15 λεπτά της ώρας ή να ακούσει την αγαπημένη του μουσική για 5 λεπτά.

Η μελέτη είναι τμήμα ερευνών που πραγματοποιούνται στο πανεπιστήμιο του Όρεγκον από το 2013, και έχει τίτλο «Εγκέφαλος, δομή και λειτουργία». Μάλιστα, επισημαίνεται άλλη μία θετική επίδραση της ησυχίας στον εγκέφαλο. Σύμφωνα με αυτήν, δύο ώρες απόλυτης ησυχίας είναι ικανές να δημιουργήσουν νέα κύτταρα στην περιοχή του ιππόκαμπου, μιας περιοχής στον εγκέφαλο από την οποία μεταφέρονται οι πληροφορίες από την βραχυπρόθεσμη στην μακροπρόθεσμη μνήμη, με αποτέλεσμα την καλύτερη συγκράτησή τους.

Κυριακάτικη Βεγγέρα στη γνώση EΠ.1

Ένα καινούριο Κυριακουπολίτικο project με σκοπό πάντα την προσέγγιση της γνώσης με διασκεδαστικό τρόπο. Κάθε Κυριακή θα μοιραζόμαστε μαζι σας κατι καινουριο απολαμβάνοντας όλοι μαζί μια όμορφη βεγγέρα στη γνώση. 

 Στον καθημερινό μας λόγο χρησιμοποιούμε μεγάλο αριθμό εκφράσεων και παροιμιών, που έλκουν την καταγωγή τους από την Αρχαία Ελλάδα την Βυζαντινή και την νεότερη ιστορία . Σε αυτό το επεισόδιο θα παρουσιάσουμε 2 φράσεις, των οποίων την προέλευση οι περισσότεροι αγνοούμε. Πάμε λοιπόν να παρουσιάσουμε την Ιστορία που κρύβεται πίσω από την δημιουργία τους!

Μελέτη και αφήγηση Ανδρόνικος Λεαυδου-Ιστορικός

1) Κοράκιασα απο τη δίψα μου

Αυτή η φράση προέρχεται απο έναν αρχαιοελληνικό μύθο σύμφωνα με τον οποίο σε κάποια ορεινή πόλη, οι κάτοικοι αποφάσισαν να κάνουν μια θυσία στον Απόλλωνα. To ιερό νερό που χρησιμοποιούσαν στις θυσίες βρισκόταν σε ενα δύσβατο φαράγγι, ξαφνικά παρουσιάστηκε ένα κοράκι που προσφέρθηκε να αναλάβει το δύσκολο εγχείρημα να φέρει το ιερό νερό. Οι άνθρωποι του έδωσαν μια μικρή υδρία (αγγείο) και έτσι το κοράκι έφθασε στη πηγή. Πλαι στη πηγή αντίκρισε μια συκιά της οποίας όμως τα σύκα ήταν άγουρα. Ετσι το κοράκι αποφάσισε να περιμένει μεχρι να ωριμάσουν. Τρεις μέρες αργότερα και ενω τα σύκα έιχαν ωριμάσει, αφου το κοράκι έφαγε και χόρτασε θυμήθηκε τον πραγματικό λόγο της επίσκεψης του στην πηγή. Άρχισε να σκέφτεται πως θα δικαιολογήσει την αργοπορία του. Γέμισε με νερό την υδρία και άρπαξε με το ράμφος του ένα φίδι το οποίο κινούνταν κοντά στους θάμνους. Όταν οι άνθρωποί ρώτησαν για την αργοπορία του, το κοράκι ισχυρίστηκε οτι το φίδι ρουφούσε το νερό της πηγής με αποτέλεσμα αυτη να στερέψει , και όταν το φίδι επιτέλους αποκοιμήθηκε, το κοράκι κατάφερε να το αρπάξει. Οι άνθρωποι πίστεψαν αυτην την ιστορία και σκότωσαν το ερπετό. Το φίδι όμως ήταν του Απόλλωνα ο οποίος θυμωμένος αποφάσισε να τιμωρήσει το κοράκι και κάθε φορά που προσπαθούσε να πιει νερό απο κάποια πηγή εκείνη στέρευε. Έτσι, κάθε φορά που κάποιος διψάει πολύ λεει τη φράση Κοράκιασα απο τη δίψα μου!

2) και που να ξέρω...Να μυρίσω τα νύχια μου;

Κατα την διάρκεια των ολυμπιακών αγώνων πολλοί θεατές στοιχημάτιζαν για τους νικητές. όσοι ήθελαν και μια δεύτερη γνώμη για την πρόβλεψή τους, επισκεπτόνταν το μαντείο των Δελφων . Οι ιέρειες βουτούσαν τα νύχια τους σε ένα υγρό απο δαφνέλαιο και στη συνέχεια έφερναν τις άκρες των δακτύλων τους κοντά στη μύτη τους για να εισπνεύσουν το υγρό. Ως εκ τούτου ερχόντουσαν σε έκσταση και μπορούσαν να κάνουν τις προβλέψεις τους. Η κίνηση τους αυτή δημιουργούσε στους επισκέπτες την εντύπωση οτι προέβλεπαν το μέλλον αφού πρώτα μύριζαν τα νύχια τους. Έτσι ακόμα και στις μέρες μας όταν δεν γνωρίζουμε κάτι απαντάμε "που θέλεις να ξέρω, να μυρίσω τα νύχια μου?"