Βιβλιοπαρουσίαση| Το αγόρι με το ποδήλατο, το κορίτσι με τα πατίνια

 

Σε όσους νοσταλγούν και ακούραστα προσμενουν αφιερωμένο αυτό το πνευματικό μυθιστόρημα του πατέρα Γεωργίου Οικονόμου με τίτλο "το αγόρι με το ποδήλατο, το κορίτσι με τα πατίνια".

Από τη πρώτη σελίδα με καθήλωσε και με συγκινησε. Ρεαλιστική, καθημερινή, μοντέρνα γραφή που συγκλονίζει εξαιτίας της ειλικρίνειας της.

Μια ιστορία βαθειάς αγάπης μεταξύ δύο  προσώπων, που παίρνει σάρκα και οστά και μετουσιωνεται μέσα από αλλά πρόσωπα σε μια εν τελη οικουμενική αγαπη, στην ίδια την αγάπη, στον ίδιο Τον Χριστό.

Η ζωή, ο θάνατος, η οικογένεια, ο έρωτας, η φιλία, τα ονειρα, η επιτυχία, η θλίψη, ο πόνος, η δυστυχία, η αρρώστια,  ο εθισμός, η βία μερικά από τα καθημερινά ζητήματα που φιλοσοφει ο συγγραφέας μέσα στις σελίδες του βιβλίου του.

Παρά θιν' αλός επέλεξα να ξεκινήσω την ανάγνωση του, και στη νύμφη του Θερμαϊκού  θέλησε η  ζωή να την ολοκληρώσω, μιας και η ιστορία του μυθιστόρηματος διδραματιζεται στη Θεσσαλονίκη.

Ο αναγνώστης ζωγραφίζει με μεγάλη ευκολία τα πολυπόθητα ταμπλό βιβαν της φαντασίας του σε κάθε σελίδα, βρίσκοντας στοιχεία του εαυτού του και της δικής του ζωής σε κάποιο πρόσωπο ή μια κατάσταση της πολυδιάστατης πλοκής που ξεδιπλώνεται περίτεχνα εμπρός του. Ένα βιβλίο που σου δίνει χώρο και χρόνο να αφουγκραστεις   τα εκ των έσω, να αναρωτηθείς.

Σίγουρα ένα βιβλίο άξιο αναφοράς, πόσο μάλλον όταν τα συναισθήματα σου ποικίλουν με το πέρασμα του, αφού βρίσκεις σε άλλες σελίδες το πότισμα των δακρύων, σου σε άλλες ακούς χαρακτηριστικά το γέλιο σου, ενώ με το κλείσιμο του βιβλίου συνειδητοποιεις ότι έχεις διπλωσει πολλές σελίδες ως "σημεία που θέλεις να θυμάσαι" !!

Καλες αναγνώσεις!

|[K]|

Κυριακή Γαϊτανιδου _αρχιτέκτονας, συγγραφέας

#bookreview #τοαγοριμετοποδηλατο #τοκοριτσιμεταπατινια #kyriakoupoli #kyriakoupolibooks #lovetoread

Παραμύθι_ Το δέντρο που έδινε_ Σελ Σιλβερστάιν

Κυριακουπολίτες και Κυριακουπολίτισες,

Σήμερα αποφάσισα να σας παρουσιάσω ένα αγαπημένο, ουσιαστικό και διδακτικό παιδικό βιβλίο με τίτλο "“Δέντρο που Έδινε”". Γράφτηκε απο τον Σελ Σιλβερστάιν και εκδόθηκε το 1964. Πρόκειται για ένα ευφυέστατο κείμενο όπου σε ελάχιστες σελίδες δίνεται μια συγκινητική ιστορία μιλώντας στη καρδιά σας.

Το κείμενο του Σιλβερστάιν απορρίφθηκε στην αρχή απο εκδοτικούς οίκους ως πολύ μελαγχολικό για παιδιά αλλά ταυτοχρόνως αρκετά απλοϊκό για ενήλικες. Παρόλα αυτά, σήμερα έχει πουλήσει περισσότερα απο 9 εκατομμύρια αντίτυπα σε όλο τον κόσμο ενώ σε όλους τους διαγωνισμούς και ψηφοφορίες επιτροπών και ομάδων ανθρώπων εμφανίζεται πάντα στην πρώτη εκατοντάδα με τα καλύτερα παιδικά βιβλία. ( να τα βλέπουμε αυτά εμείς οι ονειροπόλοι  συγγραφείς που ονειρευόμαστε να δούμε το ονοματάκι μας στα βιβλιοπωλεία και να μην απογοητευόμαστε με αρνητικές απαντήσεις εκδοτικών οίκων αλλά να συνεχίζουμε να πιστεύουμε στο έργο μας....) 

Είναι ένα παραμύθι γεμάτο μηνύματα για την ζωή, την αυτοθυσία, την αφειδώλευτη αγάπη, την προσφορά, την γενναιοδωρία αλλά και την αχαριστία, την ματαιότητα και την πλεονεξία.

το παραμύθι λοιπον....καλή απόλαυση

Μία φορά κι έναν καιρό ήταν μια μηλιά… και αγαπούσε ένα αγοράκι. Κάθε μέρα το αγοράκι πήγαινε και μάζευε τα φύλλα της και τα έπλεκε στεφάνι κι έπαιζε τον βασιλιά του δάσους.

Σκαρφάλωνε στον κορμό της κι έκανε κούνια στα κλαδιά της κι έτρωγε μήλα.

Παίζανε και κρυφτό…κι όταν το αγόρι κουραζόταν, αποκοιμιόταν στον ίσκιο της.Το αγόρι αγαπούσε τη μηλιά… πάρα πολύ κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη. Μα πέρασαν τα χρόνια και το αγόρι μεγάλωσε. Και πολλές φορές η μηλιά έμενε μοναχή.

Τότε μια μέρα το αγόρι πήγε στη μηλιά κι η μηλιά είπε: «Έλα αγόρι, έλα να σκαρφαλώσεις στον κορμό μου και να κάνεις κούνια στα κλαδιά μου, να φας μήλα και να παίξεις στον ίσκιο μου από κάτω και να ‘σαι ευτυχισμένο».

«Είμαι μεγάλος πια για να σκαρφαλώνω και να παίζω», είπε το αγόρι. «Θέλω ν’ αγοράσω πράγματα και να καλοπεράσω. Θέλω λεφτά. Μπορείς να μου δώσεις λεφτά;».

«Λυπάμαι», είπε η μηλιά, «μα εγώ δεν έχω λεφτά. Έχω μονάχα φύλλα και μήλα. Πάρε τα μήλα μου, αγόρι, και πούλησέ τα στην πόλη. Έτσι θα ‘χεις λεφτά και θα ‘σαι ευτυχισμένο».

Και τότε το αγόρι σκαρφάλωσε στη μηλιά, μάζεψε τα μήλα της και τα πήρε μαζί του. Κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη. Μα το αγόρι έκανε πολύ καιρό να ξαναφανεί… και η μηλιά ήταν λυπημένη.

Ώσπου μια μέρα το αγόρι ξαναγύρισε κι η μηλιά τρεμούλιασε απ” τη χαρά της κι είπε: «Έλα αγόρι, έλα να σκαρφαλώσεις στον κορμό μου και να κάνεις κούνια στα κλαδιά μου και να ‘σαι ευτυχισμένο».

«Δεν έχω πια χρόνο να σκαρφαλώνω», είπε το αγόρι. «Θέλω ένα σπίτι που να δίνει ζεστασιά», είπε. «Θέλω γυναίκα και παιδιά, και γι’αυτό χρειάζομαι ένα σπίτι. Μπορείς να μου δώσεις ένα σπίτι;» «Εγώ δεν έχω σπίτι», είπε η μηλιά.

«Σπίτι μου είναι το δάσος, μα μπορείς να κόψεις τα κλαδιά μου και να χτίσεις ένα σπίτι. Τότε θα ‘σαι ευτυχισμένο». Κι έτσι το αγόρι έκοψε τα κλαδιά της και τα πήρε μαζί του για να χτίσει το σπίτι του.

Κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη. Μα το αγόρι έκανε πολύ καιρό να ξαναφανεί. Κι όταν γύρισε η μηλιά ήταν τόσο ευτυχισμένη που ούτε να μιλήσει καλά – καλά δεν μπορούσε.

«Έλα, αγόρι», ψιθύρισε, «έλα να παίξεις».

«Είμαι πια πολύ γέρος και πολύ λυπημένος για να παίζω» είπε το αγόρι. «Θέλω μια βάρκα να με πάρει μακριά.Μπορείς να μου δώσεις μια βάρκα;».

«Κόψε τον κορμό μου και φτιάξε μια βάρκα», είπε η μηλιά. «Έτσι θα μπορέσεις να φύγεις μακριά…και να ‘σαι ευτυχισμένο».

Και τότε το αγόρι έκοψε τον κορμό της έφτιαξε μια βάρκα κι έφυγε μακριά. Κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη… μα όχι πραγματικά. Κι ύστερα από πολύ καιρό το αγόρι ξαναγύρισε.

«Λυπάμαι, αγόρι », είπε η μηλιά, «μα δε μου απόμεινε τίποτα πια για να σου δώσω… Δεν έχω μήλα». «Τα δόντια μου δεν είναι πια για μήλα», είπε το αγόρι. «Δεν έχω κλαδιά», είπε η μηλιά.

«Δεν μπορείς να κάνεις κούνια…» «Είμαι πολύ γέρος πια για να κάνω κούνια», είπε το αγόρι. «Δεν έχω κορμό», είπε η μηλιά. «Δεν μπορείς να σκαρφαλώσεις..»

«Είμαι πολύ κουρασμένος πια για να σκαρφαλώνω», είπε το αγόρι.«Λυπάμαι»,

αναστέναξε η μηλιά. «Μακάρι να μπορούσα να σου δώσω κάτι… μα δε μου απόμεινε τίποτα πια. Δεν είμαι παρά ένα γέρικο κούτσουρο. Λυπάμαι…»

«Δε θέλω και πολλά τώρα πια», είπε το αγόρι, «μονάχα ένα ήσυχο μέρος να κάτσω και να ξαποστάσω. Είμαι πολύ κουρασμένος».

«Τότε», είπε η μηλιά, κι ίσιωσε τον κορμό της, «τότε, ένα γέρικο κούτσουρο είναι ό,τι πρέπει να κάτσεις και να ξαποστάσεις.Έλα, αγόρι, κάτσε. Κάτσε και ξεκουράσου».

Και το αγόρι έκατσε και ξεκουράστηκε. Κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη.

Χωροποίηση και Χρονοστίχοι| Δοξολογώ και ματαιοπονώ

 

                                              Δοξολογώ και ματαιοπονώ ταυτόχρονα όταν περπατώ
                                Συλλογίζομαι τον ουρανό αλλά θαυμάζω και το καινούριο μου παλτό
                                    Σχοινοβατώ ανάμεσα στα δυο μου θέλω, φοβάμαι μήπως προτιμώ
                                                                το κίβδηλο από το αληθινό.

                            

                                                       Νέος χρόνος, εκκίνηση πάλι και αλλαγή,
                                                     όμως ο χρόνος δεν τεμαχίζεται απλά κυλά,
                                                         αδιάφορα, σταθερά ενίοτε λυτρωτικά,
                                           αναρωτιέμαι αν το σύμπαν την βλέπει τη γιορτή και γελά,
                                              υποσχέσεις ότι θα αλλάξουμε την σκοτεινή μας πλευρά.

                                  Έγραψα με γράμματα καλλιγραφικά ότι θα μάθω να κοιτάζω κατάματα,
                                                                   τα πρόσωπα τα περαστικά,
                                                 δεν θέλω να πιεστώ αλλά ούτε και να τσακωθώ
                                               να ζήσω με όραμα, σκοπό, νόημα να έχει το σ' αγαπώ
                                                       ανήκεστη ευγνωμοσύνη προς τον Δημιουργό.

                                               Δοξολογώ και ματαιοπονώ, όταν γράφω τα εκ των έσω
                                             ψάχνω την πιο ήσυχη αυγή, ένα άρωμα που θα με συγκινεί,
                                                   το δέντρο εκείνο που μοιραζόμαστε κοινή ψυχή
                                       όσες φορές και αν έχω ζήσει τη στιγμή, ποτέ δεν μου είναι αρκετή,
                                 πάντα θα αναζητώ το όραμα από την αρχή , σαν να έμεινα για πάντα παιδί.

                                               Η εξέλιξη ίσως να αργεί, ίσως να έχει ήδη προπορευτεί,
                                                                          δεν γνωρίζω το γιατι
                                                                         για αυτό λέγεται ζωή.

                                                                                      |[Κ]|

                                                                                  Κυριακή Γαϊτανίδου

                                                                                           2023

Copyright © 2023 Κυριακούπολη. Με την επιφύλαξη παντός δικαιώματος

Ονειρεύομαι με τα μάτια ανοιχτά

 Έκλεισα προ πολλού την αναμετάδοση ειδήσεων απο την τηλεόραση όπως μου ορμήνεψαν οι ειδήμονες  θετικής σκέψης και αυτοβελτίωσης. Αυτό όμως δεν ήταν αρκετό...
Η πληροφορία, και προπάντων η δυσχερής, γνωρίζει πολύ καλά πως να ταξιδεύει και μάλιστα με τον πιο παραδοσιακό τρόπο, από στόμα σε στόμα. Βέβαια, αυτό είναι και το τίμημα που πληρώνει κανείς ως κοινωνικό όν, ως άνθρωπος. 
Ημέρες χαράς και γιορτής, πνευματικότητας και απολογισμού, και εξακολουθούν να ακούγονται οιμωγές, δεν σταματούν ποτέ! Άραγε δύναται να μείνει αμέτοχη στη θλίψη η ευπροσήγορη ψυχή; 

Θα μπορούσαμε να συγγράψουμε ένα ολοκαίνουριο βιβλίο ανησυχίας, όπως αυτό του πρωτότυπου Πεσσόα, αν συλλέξουμε τις καθημερινές μας σκέψεις. Ωχαδερφισμός και ματαιότητα ή κατάθλιψη και πεσιμισμός; Μεταξύ αυτών σχοινοβατούμε καθημερινά και αναρωτιέμαι. Αναρωτιέμαι αν μπορούμε να βρούμε την παυσίλυπη στιγμή μας όντας παρόντες σε αυτόν τον χρόνο, σε αυτόν τον τόπο. Ίσως αυτό το πολυπόθητο σημείο ζέσεως να είναι τόσο απλό στην ιδιότητα της φύσης του αλλα τόσο περίπλοκο στην ανακάλυψη της χημείας του. Ακόμα και το πιο λαγαρό νου να φύεται την παρούσα στιγμή, αμφιβάλλω αν θα καταφέρει να αυτοπραγματωθεί  μέχρι να δύσει ο ήλιος του. 
Γιατί δεν ξέρω αν το καταλάβατε αλλά για αυτοπραγμάτωση μιλάμε, για την ξακουστή εντελέχεια του Αριστοτέλη, για το "εν ενεργεία όν".  

Πιστεύω όμως ακράδαντα στην αιωνιότητα, και αυτό προσωπικά με αναπαύει. Το γεγονός ότι η αυτοπραγμάτωση όντως επέρχεται την στιγμή εκείνη ακριβώς που η δοκιμασία μας τελειώνει, απαντάει λυτρωτικά στις ταλανισμένες μου σκέψεις.  

Με συναισθηματικούς συνειρμούς, έτσι αποκαλύπτεται ο κόσμος, σιγά-σιγά, και ονειρευόμενοι πάντα με τα μάτια ανοιχτά. Τι και αν είμαστε θλιμμένοι, τι και αν η αβεβαιότητα μασουλάει την καρδιά, ψυχή πάντα είχαμε και θα έχουμε και αυτό είναι αρκετό για να νιώθουμε ευγνώμονες καθημερινά. Ψυχή πάντα θα έχουμε, αν δακρύζουν τα μάτια όταν είναι ανοιχτά!

|[Κ]|

Κυριακή Γαϊτανίδου
αρχιτέκτων μηχανικός-συγγραφέας

Copyright © 2022 Κυριακούπολη. Με την επιφύλαξη παντός δικαιώματος

Θέλεις να φυτέψεις μια βιβλιοθήκη;

 

Θέλεις να φυτέψεις μια βιβλιοθήκη;

Είναι εύκολο! Αρχικά χρειάζεσαι ενσυναίσθηση ώστε να αντιληφθείς το πρόβλημα της κοινωνίας μας. Είμαι σίγουρη ότι γνωρίζεις πολύ καλά οτι η ενσυναίσθηση στον κόσμο μας θεωρείται ελάττωμα οπότε εσύ κοντρα στο κατεστημένο θα οπλιστείς με ευαισθησία και έμπρακτα θα παλέψεις για την αλλαγή.

Αναρωτιέσαι πως;

 Πρώτα απο όλα με το παράδειγμα σου! Όπως άλλωστε θα έχεις παρατηρήσει, τα τελευταία χρόνια ολοένα και αυξάνεται η  αγραμματοσύνη παρά την ραγδαία ανάπτυξη των τεχνολογιών και των συναρπαστικών μέσων διδασκαλίας και εκπαίδευσης. Διανύουμε τους αλλόκοτους καιρούς της ταυτόχρονα εύκολης αλλά λανθάνουσας πληροφόρησης. Μια απαίδευτη παιδεία, αποστεωμένες γνώσεις δίχως ίχνος ουσίας και ανθρωπιάς. 

 Παρατηρώ τα σημερινά παιδιά του δημοτικού και προβληματίζομαι. Πως είναι δυνατόν να προτιμούν να σπαταλήσουν ώρες ολόκληρες παρακολουθώντας άσχετα βιντεάκια στο τικ τοκ χωρίς κανένα νόημα, στόχο ή έστω ενα στοιχειώδες χιούμορ αντί να αναρωτιούνται διαρκώς και διακαώς να ανακαλύψουν τι συμβαίνει γύρω τους. Από που προέρχονται τα σύννεφα στον ουρανό, γιατί ο ουρανός είναι μπλέ και γιατί το βράδυ βλέπουμε αστέρια; Τόσα ερωτήματα, τόσες περιπέτειές , τόσες γνώσεις...και όμως, ένα φωτεινό πλαίσιο 16εκ. επι 8εκ. κέρδισε... κέρδισε τον Νεύτωνα, τον Αριστοτέλη και τον Αρχιμήδη. Κέρδισε εκατομμύριους πολιτισμούς, ιστορίες και ανακαλύψεις. Και ενώ όλα αυτά τα σπουδαία βρίσκονται μέσα  σε αυτό το φωτεινό πλαίσιο των περιορισμένων διαστάσεων, ούτε αυτό δεν προσπαθούν πλεόν, να εμβαθύνουν ακόμα και σε αυτό, απλά αρκούνται στο πλαίσιο, στην επιφάνεια.

Συγγνώμη αν γίνομαι σκληρή, μα είναι η αλήθεια. Υπάρχει ζήτημα και καλούμαστε να το λύσουμε.  Αγαπώ την παιδική ηλικία και νιώθω ένα προσωπικό χρέος να την διαφυλάξω. Ένα χρέος στην μνήμη της δικής μου ολβίας παιδικής ηλικίας που ήταν γεμάτη  γνωστικές περιπέτειες και ανακαλύψεις. Μεγάλωσα μια εποχή που χρησιμοποιούσαμε ακόμα τον υπολογιστή ως μέσο  ενίσχυσης της προσωπικής μας εξέλιξης και όχι ως φιάλη οξυγόνου μιας ταλαίπωρης πραγματικότητας που θέλει ως δεκανίκι τον κόσμο του διαδικτύου για να επιβιώσει. 

Χάθηκαν οι ισορροπίες, αλλα είναι στο χέρι μας να τις ξανα βρούμε. Λιγοτερος χρόνος στα social media! Μία ώρα λιγότερη σπαταλημένη στο instagram, σημαίνει το χτίσιμο μιας ολοκαίνουριας βιβλιοθήκης στη χώρα σου.

Χρειαζόμαστε φρέσκιες ιδέες και αυτό θα επιτευχθεί μόνο εάν τα νέα μυαλά , τα παιδιά μας, μπορέσουν να ξαναβρούν την αγνή και διορατική ματιά τους, εκείνη πριν απο τα φίλτρα ωραιοποίησης και τις ψευδείς επίπλαστες ανάγκες μέσω των διαφημήσεων, καταστώντας τα ενήλικες σε δευτερόλεπτα.

Θέλεις ακόμα να φυτέψεις μια βιβλιοθήκη; Τώρα ξέρεις πως! Ξεκίνα εσύ και το παιδί θα ακολουθήσει το παράδειγμά σου. Άνοιξέ τις κουρτίνες σου να μπει ο ήλιος, πότισε το μυαλό σου με καθαρό νερο. Θέλει προσπάθεια και αέναο αγώνα η αλλαγή για να είναι ριζική, για να αλλάξει αυτό που μας πονά, έαν μας πονά, που εύχομαι να μας πονά!