Ένα καινούριο Κυριακουπολίτικο project με σκοπό πάντα την προσέγγιση της γνώσης με διασκεδαστικό τρόπο. Κάθε Κυριακή θα μοιραζόμαστε μαζι σας κατι καινουριο απολαμβάνοντας όλοι μαζί μια όμορφη βεγγέρα στη γνώση.
Στον καθημερινό μας λόγο χρησιμοποιούμε μεγάλο αριθμό εκφράσεων και παροιμιών, που έλκουν την καταγωγή τους από την Αρχαία Ελλάδα την Βυζαντινή και την νεότερη ιστορία . Σε αυτό το επεισόδιο θα παρουσιάσουμε 2 φράσεις, των οποίων την προέλευση οι περισσότεροι αγνοούμε. Πάμε λοιπόν να παρουσιάσουμε την Ιστορία που κρύβεται πίσω από την δημιουργία τους!
Μελέτη και αφήγηση Ανδρόνικος Λεαυδου-Ιστορικός
1) Κοράκιασα απο τη δίψα μου
Αυτή η φράση προέρχεται απο έναν αρχαιοελληνικό μύθο σύμφωνα με τον οποίο σε κάποια ορεινή πόλη, οι κάτοικοι αποφάσισαν να κάνουν μια θυσία στον Απόλλωνα. To ιερό νερό που χρησιμοποιούσαν στις θυσίες βρισκόταν σε ενα δύσβατο φαράγγι, ξαφνικά παρουσιάστηκε ένα κοράκι που προσφέρθηκε να αναλάβει το δύσκολο εγχείρημα να φέρει το ιερό νερό. Οι άνθρωποι του έδωσαν μια μικρή υδρία (αγγείο) και έτσι το κοράκι έφθασε στη πηγή. Πλαι στη πηγή αντίκρισε μια συκιά της οποίας όμως τα σύκα ήταν άγουρα. Ετσι το κοράκι αποφάσισε να περιμένει μεχρι να ωριμάσουν. Τρεις μέρες αργότερα και ενω τα σύκα έιχαν ωριμάσει, αφου το κοράκι έφαγε και χόρτασε θυμήθηκε τον πραγματικό λόγο της επίσκεψης του στην πηγή. Άρχισε να σκέφτεται πως θα δικαιολογήσει την αργοπορία του. Γέμισε με νερό την υδρία και άρπαξε με το ράμφος του ένα φίδι το οποίο κινούνταν κοντά στους θάμνους. Όταν οι άνθρωποί ρώτησαν για την αργοπορία του, το κοράκι ισχυρίστηκε οτι το φίδι ρουφούσε το νερό της πηγής με αποτέλεσμα αυτη να στερέψει , και όταν το φίδι επιτέλους αποκοιμήθηκε, το κοράκι κατάφερε να το αρπάξει. Οι άνθρωποι πίστεψαν αυτην την ιστορία και σκότωσαν το ερπετό. Το φίδι όμως ήταν του Απόλλωνα ο οποίος θυμωμένος αποφάσισε να τιμωρήσει το κοράκι και κάθε φορά που προσπαθούσε να πιει νερό απο κάποια πηγή εκείνη στέρευε. Έτσι, κάθε φορά που κάποιος διψάει πολύ λεει τη φράση Κοράκιασα απο τη δίψα μου!
2) και που να ξέρω...Να μυρίσω τα νύχια μου;
Κατα την διάρκεια των ολυμπιακών αγώνων πολλοί θεατές στοιχημάτιζαν για τους νικητές. όσοι ήθελαν και μια δεύτερη γνώμη για την πρόβλεψή τους, επισκεπτόνταν το μαντείο των Δελφων . Οι ιέρειες βουτούσαν τα νύχια τους σε ένα υγρό απο δαφνέλαιο και στη συνέχεια έφερναν τις άκρες των δακτύλων τους κοντά στη μύτη τους για να εισπνεύσουν το υγρό. Ως εκ τούτου ερχόντουσαν σε έκσταση και μπορούσαν να κάνουν τις προβλέψεις τους. Η κίνηση τους αυτή δημιουργούσε στους επισκέπτες την εντύπωση οτι προέβλεπαν το μέλλον αφού πρώτα μύριζαν τα νύχια τους. Έτσι ακόμα και στις μέρες μας όταν δεν γνωρίζουμε κάτι απαντάμε "που θέλεις να ξέρω, να μυρίσω τα νύχια μου?"
