Νικητής διαγωνισμού αποφθεγμάτων 2020 | Ούριος άνεμος |

Στον διαγωνισμό αποφθεγμάτν | Ούριος άνεμος | που διοργάνωσε η Κυριακούπολη και σύμφωνα με τις δικές σας ψήφους, νικητές αναδείχθηκαν οι παρακάτω διαγωνιζόμενοι

1h θέση :  [4] Ένα ταξίδι χιλίων χιλιομέτρων αρχίζει με ένα βήμα.  Λάο Τσε - Χριστίνα Μαρμαρά
                    

2η θέση :  [10]  ''Να κάνεις πάντα κάτι που σε χαροποιεί, έτσι θα χαίρεσαι και με την χαρά του                        άλλου.''Λεμονόπιτα και πράσινα σπαράγγια - Κυριακή Γαϊτανίδου

3η θέση :  [8] δεν μπορείς ποτέ να έχεις περισσότερη εμπειρία από τους "δασκάλους" σου και περισσότερη γνώση  από την βιβλιοθήκη σου!!! διάλεξε και τα 2 με προσοχή.

       Ένας καινούριος Κυριακουπολίτης.- Μάριος Παπαθανασίου

Χριστίνα είσαι η καιν[ούρια] μας διανοούμενη!!!!

  ΣΥΓΧΑΡΗΤΉΡΙΑ  στα παιδιά  αλλά και σε όλους όσους συμμετείχαν

όλα τα αποφθέγματα ήταν δημιουργικότατα και μας ενέπνευσαν. Ελπίζω όλοι οι διαγωνιζόμενοι να διασκεδάσατε και να περάσατε καλά....

 Χριστίνα και Μάριε το έπαθλο σας θα σας απονεμηθεί κατόπιν συνεννοήσεως μέσω του προσωπικού σας  ηλεκτρονικού λογαριασμού!!!!!!!                                                                                                

*Προκειμένου να λάβετε τα έπαθλα σας πρέπει να μας κάνετε follow στο blogspot, στη σελίδα μας στο facebook και στο instagram

* μόλις οι νικητές παραλάβουν το δώρο τους παρακαλούνται να ανεβάσουν στην σελίδα μας στο facebook

https://www.facebook.com/Kyriakoupoli/?ref=aymt_homepage_panel  μια φωτογραφία με αυτό. Ευχαρισττώ ;) 

Εκκωφαντική σιωπή |ο ήχος της γραφής |

Η παρούσα εργασία είναι μια έρευνα της φοιτήτριας Κυριακής Γαϊτανίδου, σχετική με την έννοια του ήχου, της απουσίας αυτού και του χώρου. Η έρευνα πραγματοποιήθηκε με αφορμή την ανάγνωση ενό βιβλίου, "η κραυγή του γλάρου", της Emmanuelle Labori.

|Διαθεματική Έρευνα|
Εξάμηνο 7ο- Έτος 4ο
Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών- Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας
Καθηγητής: Φ . Ωραιόπουλος
Φοιτήτρια: Κυριακή Γαϊτανίδου
2019-2020

Εκκωφαντική σιωπή |ο ήχος της γραφής |

                 Εκκωφαντική σιωπή. Όραση ,αφή ,γεύση ,όσφρηση, ακοή …ακοή… χώρος. Οι αισθήσεις μας είναι αυτές που σηματοδοτούν την ύπαρξη μας ή μήπως όχι; Όταν μια κραυγή παραχθεί σε έναν χώρο γίνεται αντιληπτή; Πως είναι δυνατόν κάποιος να εξετάσει το αίσθημα που δημιουργεί μια αίσθηση; Η κύηση μιας ενδεχόμενης ετεροτοπίας των αισθήσεων με τρομάζει  ενώ ταυτόχρονα πάλλομαι στο μεταίχμιο των ιχνών που αφήνουν στον χώρο και στον χρόνο οι δικές μου αισθήσεις με εκείνες  δύο συγκεκριμένων  γλάρων που με στιγμάτισαν κατά την πτήση τους. Αισθάνθηκα κάτι, μια ανάγκη εκ των έσω , να φωνάξω, να κραυγάσω, σαν τους γλάρους  δίχως όμως να ακουστώ. Γίνεται; Το ερώτημα αυτό αποσκοπώ να απαντήσω στο τέλος της παρούσας έρευνας. Ο ήχος και η σιωπή, το αντρόγυνο που γέννησαν την γραφή, και έκτοτε έγινε το αδύνατο δυνατό, η άρτια επικοινωνία του νου στο χώρο. Αυτήν την ιστορία θα σας διηγηθώ.
                  Ο πρώτος γλάρος, η Emmanuelle Labori. Ούσα εκ γενετής κουφή, κραυγάζει  επιχειρώντας  να παράξει ήχο ώστε να επικοινωνήσει με τους "άλλους", τους μη-γλάρους, με έναν άλλον κόσμο, ξένο, διαφορετικό από τον δικό της. Ματαιοπονεί, αφού μέχρι και την τρυφερή ακόμα ηλικία των 7 χρόνων, δεν γνωρίζει για την γλώσσα των νευμάτων και συνεπώς βρίσκεται στην "μαύρη σιωπή" όπως χαρακτηρίζει και η ίδια την κατάσταση που βίωνε καθημερινά. Πάρα ταύτα, η έλλειψη της ακοής, προσπαθούσε να ισορροπήσει  έχοντας αναπτύξει περαιτέρω τις άλλες αισθήσεις της και ιδιαίτερα αυτή της όρασης, παρατηρώντας κάθε λεπτομέρεια προκειμένου να βρεθεί σε επικοινωνία, γκρεμίζοντας όσο το δυνατόν  πιο ανώδυνα την μοναξιά που της δημιουργούσε η σιωπή.
(σελ.29 Η κραυγή του γλάρου|Εmmanuelle Labori|)<< Όταν υπάρχει κόσμος, παρατηρώ πολύ τα πρόσωπα. Ανακαλύπτω τα τικ, όλες τις μανίες των ανθρώπων. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν κοιτάζουν τον συνομιλητή τους, όταν μιλούν στο τραπέζι. Παίζουν με τις πετσέτες τους. Με τα μαλλιά τους. Είναι εικόνες που κάνουν διάφορα πράγματα . Δεν μπορώ να εκφράσω αυτό που νιώθω. Βλέπω. Βλέπω αν είναι χαρούμενοι, αν δεν είναι. Βλέπω αν είναι εκνευρισμένοι. Ή αν δεν ακούν τους άλλους. Ακούω με τα μάτια μου, μα δεν είναι αρκετό. Καταλαβαίνω πως επικοινωνούν  μεταξύ τους  με το στόμα, μα εκεί πρέπει να υπάρχει η διαφορά. Εκείνοι κάνουν θόρυβο με το στόμα τους. Εγώ δεν ξέρω τι σημαίνει θόρυβος. Ούτε σιωπή. Δεν έχουν νόημα αυτές οι δύο λέξεις. Μόνο που βαθειά μέσα μου δεν υπάρχει σιωπή. Ακούω  σφυρίγματα, διαπεραστικά. Πιστεύω πως έρχονται από μακριά, έξω από μένα, όχι όμως, είναι οι δικοί μου θόρυβοι , μόνο εγώ τους ακούω. Είμαι εσωτερικός θόρυβος και εξωτερική σιωπή;>> Αυτός ο μικρός γλάρος μέχρι τα 7 του χρόνια, ώσπου να ανακαλύψει  την  φωνή της, με την γλώσσα των νευμάτων, βίωνε τον εγκλωβισμό της σε έναν αόρατο τοίχο που την διαχώριζε από τους ήχους. Ένας τοίχος από διάφανο γυαλί και μπετόν ταυτόχρονα.  Το μυαλό ενός κουφού παιδιού δεν αναπτύσσεται με τον ίδιο τρόπο όπως ενός παιδιού που ακούει. Έχει άλλες ιδιαιτερότητες και συνεπώς επιβάλλει διαφορετικές προσεγγίσεις εκμάθησης. Η Εmmanuelle αποκαλύπτει στην αυτοβιογραφία της, την δυσκολία της να αντιληφθεί απλές έννοιες. Ακόμα και τη λέξη έννοια δεν μπορούσε να την συλλάβει το μυαλό της. Αυτό εναπόκειται στον ανθρώπινο εγκέφαλο και στη χημεία του. Ένας άνθρωπος που ακούει, από τη νηπιακή του ηλικία συνδέει τον ήχο με την εικόνα σχηματίζοντας μια επικείμενη έννοια. Αυτό είναι αδύνατον να συμβεί με την ίδια ευκολία σε έναν μυαλό που δεν ακούει εκ γενετής. Οι ακούοντες δημιουργούν  λέξεις από ήχους  χωρίς καν να το συνειδητοποιήσουν. Ταυτίζουν μια οπτική λέξη που είναι γραμμένη στο χαρτί με το ηχόχρωμα που αυτή δημιουργεί. Η κάθε λέξη συνεπώς έχει και τον ήχο της για εμάς. Ο γλάρος όμως δεν μπορεί να δημιουργήσει αυτήν την αντιστοιχία στο μυαλό του και έτσι δημιουργεί συσχετισμούς οπτικούς και φανταστικούς, μια δική του ετεροτοπία με άλλα λόγια. Συσχετίζει τις λέξεις που βλέπει και τoυ επιβάλλουν να μάθει, με χρώματα. Ο ήχος και η γραφή είναι αλληλένδετα στον χώρο και  στη γεωμετρία αυτού. Ίχνη  ήχου που αποτυπώνονται στον αέρα για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα και έπειτα χάνονται στο "ορατό" φάσμα, αλλά πάντα παραμένουν στην λήθη του χωροχρόνου. Αυτό δεν συμβαίνει και με την γραφή. Τα ίχνη αυτής δεν σβήνονται με την ίδια ευκολία, θα υπάρχουν μέχρι κάποιος παράγοντας να εξαφανίσει την υλική τους υπόσταση, αλλά και πάλι η άυλη ψυχή τους θα παραμένει και αυτή αιώνια στον χώρο περιπλανώμενη στα μυαλά μας. Η μουσική; Είναι ήχος η μουσική; Όχι. Αυτή ανήκει σε μια άλλη κατηγορία, καθώς αγγίζει όλες τις αισθήσεις. Τοιουτοτρόπως θα αδικούσαμε αυτήν την ύψιστη τέχνη αν την συνδιαλέγαμε με την έννοια του ήχου. Η Emmanuelle αναφέρει χαρακτηριστικά:
(σελ.34 Η κραυγή του γλάρου|Εmmanuelle Labori|)<< Ένα βράδυ ο θείος Φιφού, που ήταν μουσικός, έπαιζε κιθάρα. Σαν να τον βλέπω μπροστά μου. Όλη η οικογένεια ακούει . Εκείνος θέλει να λάβω και εγώ μέρος. Μου ζητάει να δαγκώσω την κιθάρα. Εγώ δαγκώνω και αυτός αρχίζει να παίζει. Κάθομαι εκεί ώρες, δαγκώνοντας. Νιώθω όλες τις δονήσεις μες στο κορμί μου, τις ψηλές και τις χαμηλές νότες. Η μουσική μπαίνει στο κορμί μου, μένει εκεί, αρχίζει να παίζει μέσα μου. Η μαμά με κοιτάζει  με ανοιχτό το στόμα. Επιχειρεί να κάνει το ίδιο, μα δεν αντέχει, λέει της σφυροκοπάει το κεφάλι.[…] Νιώθω με τα πόδια, με όλο μου το κορμί λες και είμαι ξαπλωμένη καταγής. Και φαντάζομαι τον ήχο, πάντα τον φανταζόμουν. Το σώμα μου με φέρνει σε επαφή με τη μουσική. Τα γυμνά μου πόδια κλέβουν τον παλμό από το έδαφος , είναι σαν να την βλέπω, με χρώματα. Το πιάνο έχει χρώματα, όπως και η ηλεκτρική κιθάρα και τα αφρικανικά τύμπανα. Τα κρουστά, δονούμαι μαζί τους. Το βιολί όμως δεν μπορώ να το συλλάβω. Δεν μπορώ να το νιώσω με τα πόδια μου. Το βιολί πετάει, θα πρέπει να μοιάζει οξύ σαν πουλί, σαν κελάηδημα πουλιού, είναι ασύλληπτο. Είναι μια μουσική που ανεβαίνει ψηλά, στον ουρανό, δεν έχει σχέση με τη γη. Κι η μουσική είναι ένα ουράνιο τόξο από ζωντανά χρώματα.[…] Με την κλασσική μουσική δυσκολεύομαι πολύ. Αιωρείται τόσο ψηλά. Δεν μπορώ να την φτάσω. Η μουσική είναι μια γλώσσα πέρα από τις λέξεις, μια γλώσσα παγκόσμια. Είναι η πιο υψηλή τέχνη που υπάρχει, κατορθώνει να δονεί το ανθρώπινο σώμα. Μα η διαφορά ανάμεσα στην κιθάρα και το βιολί είναι για εμένα αίνιγμα.[…] Το πεδίο της μουσικής όμως είναι απέραντο, αχανές. Συχνά, νιώθω να χάνομαι. Ακολουθώ  τις εντολές του κορμιού μου.>>
             Συνεπώς η μουσική μπορεί να γίνει αντιληπτή και από άτομα που δεν ακούνε με τα αυτιά τους , αλλά με την ψυχή τους, μέσα από τη σιωπή τους, επιτρέποντας αυτήν να διεισδύσει στον χώρο και να επικοινωνήσει. Ο πρωταγωνιστής γλάρος μας όμως, η Emmanulle, δεν αρκείται στην μουσική ως εργαλείο μεσολάβησης για να επικοινωνήσει. Η σιωπή της κραυγάζει τόσο δυνατά, ψάχνει απεγνωσμένα να πετάξει , ολοένα και πιο ψηλά μέχρι να επιτύχει τον στόχο του. Σαν ένας σωστός γλάρος δηλαδή, ένας άλλος γλάρος Ιωνάθαν, του Richard Bach. Ο Ιωνάθαν Λίβινγκτον γλάρος, ήταν διαφορετικός όπως και η Emmanuelle. Δύο γλάροι που τους επέβαλλαν να υποταχθούν, να απαρνηθούν την ιδιαιτερότητά τους, τους στόχους, τα όνειρά τους, τις σκέψεις τους, και να σωπάσουν ακολουθώντας την μάζα. Όμως, οι γλάροι δεν σωπαίνουν. Οι γλάροι κραυγάζουν .  Από την μια πλευρά ο Ιωνάθαν ήθελε να ανακαλύψει τα πάντα γύρω από την ικανότητά του να πετάει, και από την άλλη, η Emmanuelle πάλεψε μέσα στη σιωπή για να μπορέσει τελικά να την εγκολπωθεί στη ζωή της και όχι να την υποτάξει όπως της επέβαλλε η κοινωνία. Ο Ιωνάθαν προσπαθώντας και αποτυγχάνοντας κατάφερε να γίνει βιρτουόζος στο πέταγμα. Όταν μπόρεσε να αντιληφθεί με την βοήθεια των δασκάλων του ότι δεν είναι ένας απλός γλάρος με άνοιγμα φτερών ενός μέτρου, αλλά πολλά περισσότερα, καθώς διέθετε την σκέψη του, τότε αποκαλύφθηκε άνοιξε μπροστά του ένας κόσμος αλήθειας και δυνατοτήτων. Τότε μόνο κατάλαβε τι πραγματικά είναι ικανός να επιτύχει . Κατά ανάλογο τρόπο , ο γλάρος Emmanuelle, μπόρεσε να ξεφύγει από τα δεσμά της κώφωσης της , όταν ανακάλυψε με την αρωγή των γονιών της την γλώσσα των νευμάτων. Ο χώρος όπως τον ξέρουμε οριοθετείτε από διάφορους  παράγοντες, στην περίπτωση της Emmanuelle, η κώφωση, και ο φόβος σε εκείνη του Ιωνάθαν. Ο χώρος μας "δεσμεύει" στην ασύμμετρη γεωμετρία του. Αυτοί οι δύο γλάροι μας διδάσκουν ότι ο χώρος γίνεται απέραντος  όταν καταλύσουμε τα στεγανά του νού μας, όταν χαλιναγωγήσουμε τις αισθήσεις μας και μεταβούμε σε μια καινούρια δική μας  γραφή του χώρου. Γινόμαστε εμείς οι αρχιτέκτονες τις "πόλης" μας οραματιζόμενοι το περιβάλλον στο οποίο θα δημιουργήσουμε.
               Η σιωπή γνώρισε τον ήχο. Η γέννηση τους ταυτόχρονη από την απαρχή του κόσμου. Ο ένας  ζει για τον άλλον. Ο απόλυτος έρωτας, η αληθινή ολοκλήρωση. Στον ετεροτοπικό αυτό χωροχρόνο γεννήθηκε η γραφή. Η πρώτη κόρη, είναι η προφορική γραφή. Τα ίχνη της φωνής στο χώρο. Για τους γλάρους, όπως η Εmmanuelle, η προφορική γραφή είναι επώδυνη. Αναγκάζονται να παράγουν ήχους που ποτέ δεν θα φτάσουν στα αυτιά τους και ποτέ δεν θα κατανοήσουν το νόημα τους. Απαραίτητο μέσο όμως για να συνεννοηθούν και να επικοινωνήσουν τις ανάγκες τους με τους "άλλους". (σελ.55 Η κραυγή του γλάρου|Εmmanuelle Labori|)<<Επαναλαμβάνουμε την ίδια λέξη ώρες ολόκληρες. Μιμούμαι αυτό που βλέπω στα χείλη, με το χέρι ακουμπισμένο στο λαιμό της εκπαιδεύτριας. Κάθε φορά που προφέρω μια λέξη, γράφεται μια συχνότητα στην οθόνη ενός μηχανήματος. Πράσινες γραμμούλες χορεύουν μπροστά στα μάτια μου. Πρέπει να ακολουθώ τις γραμμούλες που ανεβαίνουν και κατεβαίνουν, εκτείνονται, πηδούν και ξαναπέφτουν. Τι σημαίνει η λέξη για μένα πάνω σε αυτήν την οθόνη;  Μια προσπάθεια να ανεβάσω την δική μου πράσινη γραμμούλα στο ίδιο ύψος με εκείνη της εκπαιδεύτριας. Είναι κουραστικό να επαναλαμβάνουμε  τη μια λέξη μετά την άλλη, χωρίς να καταλαβαίνουμε το νόημα της ίδιας της λέξης. Φωνητική άσκηση.>> Εκείνη την χρονική περίοδο ο πατέρας της Εmmanuelle τυχαία ανακάλυψε για μια σιωπηλή γλώσσα, την γλώσσα των νευμάτων . Είναι μια ολοκληρωμένη γλώσσα που μιλιέται με τα χέρια, την έκφραση του προσώπου, το κορμί. Για την Γαλλική κοινωνία του 1970, η αναγνώριση αυτής της γλώσσας φάνταζε αποτρόπαιο έγκλημα  καθώς  οι χειρονομίες που παράγονται  στον χώρο , θεωρείτο προκλητικές και αγενείς. Τοιουτοτρόπως, αυτή η "γραφή" στον αέρα , στο κενό, που θα αποτελούσε στη συνέχεια το εφαλτήριο της Emmanuelle για την προσωπική αλλα και συλλογική επανάστασή της, για την διεκδίκηση των δικαιωμάτων  της, για το μέλλον της, ήταν απαγορευμένη και συνεπώς όφειλε να καταπιέσει την φύση της, την κώφωση της, και να διδαχθεί με την βοήθεια της φωνητικής πώς να συμπεριφέρεται όπως ένας ακούοντας . Ο ακρογωνιαίος λίθος που υπολείπεται από την κοινωνία εκείνης της δεκαετίας έιναι η αληθινή έννοια  της γραφής.  Ο Vilem Flusser, φιλόσοφος και θεωρητικός της επικοινωνίας και κριτικός της τέχνης και της τεχνολογίας, διερωτάται τον λόγο που οι άνθρωποι γράφουν αλφαβητικά διαμέσου μιας ομιλούμενης γλώσσας έναντι της δημιουργίας κάποιου κώδικα . Ο Flusser υποστηρίζει ότι η ομιλούμενη γλώσσα σπεύδει προς την γραφή ,για να γίνει γραφόμενη γλώσσα και με αυτόν τον τρόπο να επιτύχει την ωριμότητά της. Προσπαθεί με άλλα λόγια, να αποτυπωθεί στον χωροχρόνο. Νιώθει ανασφαλής ο προφορικός λόγος, ο ήχος,  θεωρεί ότι η χρονική διάρκεια του δεν επαρκεί για να διατυπωθεί στο νου, αλλά απαιτεί τον συνδυασμό με κάποιο άλλο ερέθισμα, με το οπτικό. Όταν ο ήχος τυπώνεται, παύει να επικρατεί η αίσθηση της ακοής. Όσες περισσότερες αισθήσεις τόσο δυνατότερα χαράσσεται το μήνυμα, άρα δημιουργείτε η γραφή. (σελ.40. H γραφή |Vilem Flusser|)<<Ο γραμματο-αριθμητικός  κώδικας τον οποίο επεξεργαστήκαμε κατά την διάρκεια  των αιώνων σε μορφή  γραμμικών σημειώσεων, αποτελεί ένα  συνονθύλευμα από διάφορα είδη σημείων: γράμματα του αλφαβήτου (σημεία για ήχους), αριθμοί  (σημεία για σύνολα) και  ενας  μη επακριβώς καθορισμένος  αριθμός σημείων για τους κανόνες του παιχνιδιού της γραφής ( για παράδειγμα τελείες, παρενθέσεις και εισαγωγικά). Καθένα από αυτά τα είδη των σημείων προκαλεί τον γράφοντα να σκεφτεί σύμφωνα με τον αντίστοιχο σ' αυτά τρόπο σκέψης.>>  Ακολουθώντας έναν αναλογικό συλλογισμό, η νοηματική γλώσσα χρησιμοποιεί ως κώδικα μεταφοράς εννοιών τον "χορό" των δυο ανθρώπινων άκρων όταν πάλλονται στο κενό του χώρου.  Έτσι μέσω της γραφής αυτή τη φορά ξαναγεννήθηκε ο σιωπηλός ήχος.
            Τα νεύματα απαιτούν προσωπικότητα, έχουν την δική τους "προφορά" ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία που τα παράγει. Ο γλάρος, η Emmanuelle, μαθαίνει να ζωγραφίζει αυτή τη φορά όχι σε χαρτί όπως συνήθιζε ως παιδί για να υποδηλώσει στους γονείς της, τις ανάγκες της,  άλλα στο χωρικό άπειρο. Η ζωγραφική είναι μια τέχνη αλλά και δίαυλος επικοινωνίας που επιτυγχάνεται με πληθώρα αισθήσεων, όπως και η μουσική. Η νοηματική γλώσσα λοιπόν είναι κάτι ανάλογο. Είναι η τέχνη της εκκωφαντικής σιωπής, το βλέμμα παράγει τους παραλείποντες  φθόγγους και οι εκφράσεις του προσώπου τα σιωπηλά φωνήεντα και  σύμφωνα. Τα χέρια χορεύουν ακάθεκτα . Ως αποτέλεσμα, ένας γλάρος που πετάει ψηλά, έχει υπερβεί την φύση του, δεν χρειάζεται να κραυγάζει πλέον. Μέσω της γλώσσας των νευμάτων, η Emmanuelle ασχολήθηκε με μια ακόμα τέχνη, με το θέατρο, έχοντας μάλιστα την τιμή να αναδειχθεί ως η πρώτη κωφή ηθοποιός που κέρδισε βραβείο Μολιέρ.  Το θέατρο παράγει ήχο, που πηγάζει από την σιωπή, από μια έρεβο, την ψυχή. Το θέατρο είναι διήγηση μέσω του οποίου γράφονται στον χώρο μεταξύ ηθοποιού και θεατή άμετρα συναισθήματα, τα οποία ουκ ολίγες φορές χαράσσονται ανεξίτηλα στα χρονικά του ενδόκοσμου.
         Η άρτια επικοινωνία των αισθήσεων στον χώρο. (σελ.11 Η κραυγή του γλάρου|Εmmanuelle Labori|)<<Οι λέξεις που γράφτηκαν από το χέρι μου και εκείνες που εκφράστηκαν με νεύματα έγιναν αδελφές. Κι ίσως πιο συνδεδεμένες από κάποιες άλλες.[…] Η γλώσσα των νευμάτων είναι η πραγματική μου κουλτούρα. Τα γαλλικά αξίζουν για να περιγράφουν αντικειμενικά αυτό που θέλω να εκφράσω. Τα νεύματα, αυτός ο χορός των λέξεων στο άπειρο, είναι η ευαισθησία μου, η ποίηση μου, ο εσωτερικός μου κόσμος, το αληθινό μου πρόσωπο.>> Λέξεις και νεύματα. Ο ψίθυρος του ήχου στον χώρο, η ψηλάφηση του χρόνου. Επισημαίνει ο flusser στο βιβλίο του "η γραφή" : (σελ.16 H γραφή |Vilem Flusser)<< Κάθε γράφειν είναι ορθό. Είναι μια χειρονομία που ευθυγραμμίζει και τακτοποιεί σημεία γραφής. Και τα σημεία γραφής είναι έμεσα ή άμεσα σημεία για σκέψεις. Άρα το γράφειν είναι μια χειρονομία που ορθώνει, ευθυγραμμίζει τις σκέψεις.>> Ας μου επιτραπεί να συμπληρώσω  συνοψίζοντας ότι,  η γραφή είναι η γλώσσα, και η γλώσσα η γραφή είτε αυτό σημαίνει  άλλοτε ήχος, σιωπή, κίνηση.

      Copyright © 2020 Κυριακούπολη. Με την επιφύλαξη παντός δικαιώματος. 

          

Χωροποίηση και Χρονοστίχοι|Κεφ.2|Τα μελίσσια|

Τα μελίσσια

Ανδρείκελα παντού και πουθενά
ωραία σκιά
στα χαρακώματα δεξιά και αριστερά
κάτι μελίσσια γνέθουν παραμύθια

Ψάχνουν τον καταρράκτη
να συλλέξουν λίγη γύρη
όση δηλαδή έχει απομείνει

Ψυχανεμίζονται τους χάρτες των βράχων

για οδηγό

Ιώδη αερόστατα κοιτούν
το τάγμα των μελισσών

εγκώμιο στο πορφυρό.

|[Κ]|

Κυριακή Γαϊτανίδου

2020

|[Κ]|

όταΝ μια Εικονα παίΡνει σάρκα απο επίθετα και Οστά απο ουσιαστικά

τοτε Γεύεσαι λίγο απο την ψυχΉ του ποιητή

 Copyright © 2020 Κυριακούπολη. Με την επιφύλαξη παντός δικαιώματος. 

{Ανοιχτή επιστολή στη μαύρη άβυσσο}

{Ανοιχτή επιστολή στη μαύρη άβυσσο}

*Πριν ξεκινήσω θα ήθελα να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ και ένα συγγνώμη στην οικογένεια μου και σε εκείνους τους ανθρώπους που πραγματικά δεν μου άφησαν το χέρι όταν εγώ τους το έσπρωχνα…

Είχα πει στον καθρέπτη μου ότι δεν θα γράψω ακόμα δημόσια κάτι περί αυτού του θέματος μιας και η εμπειρία μου είναι ακόμα πολύ πρόσφατη και ίσως λίγο νωπή ακόμα. Πάρα ταύτα πήρα την απόφαση να γράψω με την ελπίδα ότι θα μπορούσα να ενθαρρύνω φίλους και φίλες εκεί έξω που ίσως να έχουν βιώσει ή να βιώνουν κάτι αντίστοιχο.

Πάντα ήμουν ένα χαρούμενο παιδί, αυτό που αποκαλούν «φυσιολογικό» (αν και δεν μ’αρεσει καθόλου αυτός ο ορoς…τελος πάντων…άλλη συζήτηση), μέσα μου όμως ήμουν και από πάντα λίγο μελαγχολική, το ήξερα, το ένιωθα, το έβλεπα. Μέχρι την εφηβεία τολμώ να πω ότι  έκρυβα πολύ καλα την μελαγχολία μου, ακόμα και απο τους γονείς μου.  Πολύ συχνά έβρισκα τον εαυτό μου να κοιτώ έξω από το παράθυρο του δωματίου μου και να δακρύζω….έτσι χωρίς προφανή λόγο. Έγραφα και έγραφα και έγραφα ώρες ατελείωτες σε ημερολόγια και τετράδια… έπαιζα με χάρτινες κουκλίτσες που έφτιαχνα εγώ… δεν μιλούσα πολύ, δεν έκανα φασαρία, κλεινόμουν στον εαυτό μου, εγώ και οι σκέψεις μου, και έκλαιγα συχνά, μόνο όταν ήμουν μόνη. Στην εφηβεία έγινε πιο αισθητή η μελαγχολία μου από τον περίγυρό μου. Οι καθηγητές ρωτούσαν τους γονείς μου αν έχω φίλους , φαινόμουν κάπως θλιμμένη,  κάποιοι αναρωτιούνταν αν ήμουν χαρούμενη. Ήμουν χαρούμενη! Απλά υπερβολικά εσωστρεφής. Άκουγα πολύ μουσική εκείνη την περίοδο. Στα διαλείμματα πολλές φορές καθόμουν μόνη σε ένα παγκάκι και χανόμουν στην μουσική. Μόνο ο ήχος από το κουδούνι με τάρασσε και η συνέχεια ήταν μαθήματα , σκέψεις, σιωπή….και πάλι μουσικη… Είχα όμως και φίλες και φίλους. Δεν είχα ποτε πρόβλημα με κανέναν συμμαθητή/συμμαθήτρια μου. Δεν μπορώ να γνωρίζω αν με συμπαθούσαν εκείνοι εγώ πάντως δεν είχα θέμα με κανέναν. Ήμουν αρκετά κοινωνική, πάντα φιλική και ευγενική, με  χιούμορ και χαμόγελο. Όμως αυτές οι κοινωνικές εξάρσεις που είχα μου δημιουργούσαν όταν τελείωναν ένα μεγάλο βάρος μέσα μου, δεν είχα βρει ακόμα την ισορροπία και πώς να το διαχειρίζομαι. Ένιωθα καταβεβλημένη και έτσι κλεινόμουν ακόμα περισσότερο στον εαυτό μου. Να με συγχωρείτε, μακρηγόρησα παρουσιάζοντας μια αρκετά συχνή φυσιολογία..λέγεται εσωστρέφεια. Το θέμα όμως του άρθρου μου είναι η κατάθλιψη, το άγχος και τα ψυχικά νοσήματα και θα προσπαθήσω να συνδέσω την σκέψη μου και να παρουσιάσω κάποια βιώματα.

Λίγο πριν κλείσω τα 13 έπαθα την πρώτη κρίση πανικού/άγχους/υστερίας. Αρκετά συχνό φαινόμενο σε ενήλικες και εφήβους ειδικά  την τελευταία πενταετία (τώρα παρουσιάζεται και σε μικρά παιδιά από την ηλικία των 8) . Οι γονείς μου μην γνωρίζοντας τι ακριβώς είχα πάθει ,έσπευσαν να με πάνε στο κέντρο υγείας της επαρχιακής πόλης που μέναμε ώστε να μου παρέχουν εκεί βοήθεια. Το συμβάν είχε ως εξής: Ήταν Κυριακή βράδυ και ετοιμαζόμουν για το σχολείο την επόμενη μέρα. Θα γράφαμε διαγώνισμα μαθηματικών και αρχαίων και έκανα επανάληψη το διάβασμα μου. Ένιωθα αρκετά σίγουρη για την μελέτη μου δεν είχα κάποιο ιδιαίτερο και προφανές λόγο για να «αγχωθώ». Ξαφνικά και όταν λεω ξαφνικά το εννοώ, τελείως απρόσμενα νιώθω να παραλύει ολόκληρο το κορμί μου. Ένιωθα ξαφνική ζάλη, έτρεμα ,είχα δύσπνοια και δεν μπορούσα να μιλήσω επειδή έτρεμε υπερβολικά πολύ το σαγόνι μου. Για ένα παιδί που βιώνει πρώτη φορά κάτι αντίστοιχο ομολογώ πως είναι μια αρκετά επώδυνη και σοκαριστική κατάσταση η οποία απαιτεί όσο τον δυνατό λεπτό χειρισμό. Δόξα τω Θεό στο κέντρο υγείας με ανέλαβε μια γλυκύτατη γιατρός που ακόμα την θυμάμαι. Την έλεγαν Έλενα. Ούσα γνώριμη με παρόμοιες περιπτώσεις αντιλήφθηκε αμέσως ότι πρόκειται για συμπτώματα κρίσεις πανικού. Αφού υποβλήθηκα σε κάποιες στοιχειώδης εξετάσεις, παρακάλεσε τους παρευρισκόμενους να βγουν έξω από το εξεταστήριο. Με αντιμετώπισε με τέτοιο τρόπο που δεν ένιωθα καθόλου άσχημα , ντροπή, φόβο για αυτό που μου συνέβει. Μιλούσαμε 2 ώρες. Κάθισε δίπλα μου και με άκουγε μέχρι να ηρεμίσω τελείως. Στην αρχή όταν μου εξήγησε τι είχα πάθει εγω δεν μπορούσα να το καταλάβω. Οκ, γνώριζα τι είναι το άγχος αλλά δεν μπορούσα να φανταστώ ότι μπορεί να οδηγήσει τον οργανισμό σε τόσο δύσκολες καταστάσεις.[Το βίωμα μιας κρίσης πανικού είναι κάτι πολύ επώδυνο, αν κάποιος έχει βιώσει κάτι παρόμοιο θα παρακαλούσα να το μοιραστεί μαζί μας στα σχόλια]. Κρίνω σκόπιμο να μοιραζόμαστε μεταξύ μας οι άνθρωποι τις εμπειρίες μας, είναι πολύ σημαντική η παρηγοριά και η βοήθεια που μπορούμε να προσφέρουμε σε μια ψυχή που ταλαιπωρείτε από το οτιδήποτς, και να βρει προσωρινό καταφύγιο και ανάπαυση στον συνάνθρωπο …παρένθεση αυτό…συνεχίζω.

Η εμπειρία της πρώτης κρίσης πανικού τελείωσε κάπως έτσι. Μετά από 2-3 ώρες παραμονής μου στο κέντρο υγείας πήγα σπίτι με οδηγίες γιατρού να κοιμηθώ και να προσπαθήσω να ηρεμίσω. Οι γιατροί βέβαια είχαν συμβουλέψει την μητέρα μου να κάνουμε και κάποιες εξετάσεις αίματος αλλα δεν το είχαν πει μπροστά μου για να μην τρομάξω. Όταν επέστρεψα σπίτι ένιωθα άρρωστη, ότι κάτι είχα και ίσως ήταν σοβαρό. Ο πατέρας και η αδελφή μου ρωτούσαν με αγωνία να μάθουν τι είχα πάθει. Η μητέρα μου τους εξήγησε. Εκείνοι ηρέμισαν και δεν έδωσαν περισσότερη βάση στο θέμα,[πολύ αργότερα αντιλήφθηκα ότι αυτή ηταν κάπως σωστή αντιμετώπιση], τότε όμως αυτή τους της αδιαφορία εγώ την εξέλαβα διαφορετικά. Ένιωσα αποκλεισμό, απογοήτευση και περιφρόνηση. Ένιωθα άρρωστη, ότι είχα κάτι σοβαρό και ότι κανένας δεν με καταλάβαινε. Ταυτόχρονα ένιωθα ντροπή και ενοχές γιατι από τον περίγυρό μου ένιωθα ότι αυτό που έπαθα συνέβει από το μυαλό μου, από τη φαντασία μου δηλαδη. Δεν μπορούσα να καταλάβω τι ακριβως μου συμβαίνει. Πως γίνεται να νιώθω στο σώμα μου τόσο πόνο και να το προκαλεί το μυαλό μου;

Η εφηβεία μου περνούσε με πολύ άγχος και στρες αλλά με ελάχιστες έως μηδαμινές κρίσεις. Όσο μεγάλωνα ενημερωνόμουν και λίγο περισσότερο για το φαινόμενο του άγχους και έτσι σχημάτισα στο μυαλό μου την άποψη ότι δεν θα αφήσω το μυαλό μου να μου παίζει παιχνίδια..θα το πολεμήσω [πολύ φιλόδοξη σκέψη για ένα έφηβο κορίτσι..ομολογώ πως στάθηκα αρκετά τυχερή]. Σε δύσκολες καταστάσεις ξέφευγα στο γράψιμο και στην ποίηση, το λάθος μου ήταν ότι δεν μιλούσα …δεν εξέφραζα στους ανθρώπους που με αγαπούσαν και με νοιαζόντουσαν τι ακριβως ένιωθα. Λανθασμένα θεωρούσα ότι μπορω να τα καταφέρω ΜΟΝΗ ΜΟΥ. Πρωτο και κύριο λάθος. Υπεροψία. Άτη

Το μόνο που με ένοιαζε εκείνη την εποχή ήταν η ακαδημαϊκή μου επιτυχία και η εισαγωγή μου στο πολυτεχνείο. Θυμάμαι να σκέφτομαι μόνο αυτό, να κλαίω με τη σκέψη της επιτυχίας μου και να λεω να περάσω και ας πεθάνω. Θα πιεστώ μεχρι να περάσω και μετά δεν με ενδιαφέρει, εγώ μόνο αυτό θέλω…να περάσω στην Αρχιτεκτονική. Οτιδήποτε ψυχολογικό προβληματάκι λειτουργούσε απλά σαν εμπόδιο στην επιτυχία μου και δεν είχε καμία θέση στη ζωή μου εκέινο τον καιρό. Έτσι δημιούργησα  σιγά σιγα ένα τεράστιο «χαλί προβλημάτων» και έκρυβα τα πάντα εκεί μέχρι να περάσω στη σχολή που ήθελα..και μετά… βλέπουμε…

Τελείωσα το Λύκειο με τον υψηλότερο βαθμό στο σχολείο μου και το 2016 πέρασα στην Αρχιτεκτονική. Όταν είδα τα αποτελέσματα έκλαιγα ….με λιγμούς… μπορστά σε όλη μου την οικογένεια. Οι δικοί μου δεν μπορούσαν να κατανοήσουν αυτήν μου την αντίδραση, τους ξάφνιασα. Για να μην σας κουράζω με λεπτομέρειες… το πρώτο και το δεύτερο έτος στη σχολή κύλισε πολύ δημιουργικά, σπούδαζα κάτι που με εξέφραζε 200% τολμώ να πώ, είχα όρεξη για μελέτη και για γνώση, τα πήγαινα περίφημα σε όλα μου τα μαθήματα. Η αρχιτεκτονική όμως είναι μια σχολή με υψηλές απαιτήσεις, πολλές εργασίες ομαδικές και ατομικές που απαιτούν την πλήρη αφοσίωση του φοιτητή ώστε το αποτέλεσμα να είναι άψογο… και εγώ δεν δεχόμουν κατι λιγότερο από το άψογο. Κάθε φορά που τα χρονικά περιθώρια  παράδοσης μιας εργασίας στένευαν, και παρόλο που δούλευα υπερβολικά πολύ για την σχολή μου, μέχρι και  90 ώρες την εβδομάδα , χωρίς υπερβολή, άρχιζε το άγχος και η υστερία. Έκλαιγα φώναζα ένιωθα πως ήθελα να τα παρατήσω όλα… ένιωθα ότι χρειαζόμουν βοήθεια ….δεν την ζήτησα όμως…. Δεύτερο λάθος. Εγωισμός. Ύβρις.

Ήταν 4ης Αύγουστου λίγο πριν ξεκινήσω το 3^ο έτος της σχολής μου, και είχα βγει έξω να πάρω εισιτήρια για μια συναυλία του Ιωαννίδη. Στον δρόμο κατέρρευσα. Ξαφνικά. Πάλι ξαφνικά. Ήμουν μόνη και το μόνο που σκεφτόμουν ήταν «Μόνο μην λιποθυμήσεις …φτάσε πρώτα σπίτι». Ούτε εγώ ξέρω πως κατάφερα και έφτασα σπίτι με ασφάλεια πραγματικά. Με πονούσαν τα πνευμόνια μου, αγωνιούσα να αναπνεύσω. Έβλεπα τον δρόμο και τα αυτοκίνητα να περιστρέφονται γύρω μου , το κεφάλι μου πονούσε σαν να το έσφιγγαν σε μέγγενη και ένιωθα ότι τρελαινόμουν ότι χανόμουν, δεν μπορούσα να αρθρώσω λέξεις , ο λαιμός μου με πονούσε ενώ ήθελε να βγάλει φωνή αδυνατούσε. Φτάνω σπίτι και φωνάζω… Βοήθεια….

Για ακόμα μια φορά και έπειτα από 6 χρόνια, η μαμά μου πάλι με έτρεχε με το αυτοκίνητο στο νοσοκομείο. Με ρωτούσε τι είχα πάθει … εγω απλά φώναζα ότι πάθαινα εγκεφαλικό. Και η μαμα και εγώ είχαμε ξεχάσει αρκετά το περιστατικό εκείνου του Νοεμβρίου και κυριάρχησε και στις δύο μας (σε μένα σαφώς πιο πολύ) ο πανικός. Περιμένα 45 λεπτά στα επείγοντα… εγώ δεν άντεχα άλλο το μυαλό μου ήθελα να χτυπήσω το κεφάλι μου καπου για να σταματήσει αυτός ο ίλιγγος. Η μαμά δεν άντεχε άλλο να με βλέπει έτσι. Παίρνει την απόφαση να φύγουμε. Βρήκαμε τον οικογενειακό μας παθολόγο στο ιατρείο του. Η γνωμάτευση ήταν η ίδια «επεισόδιο κρίσης πανικού». Δεν ήμουν όμως 13 χρονών αλλά 19. Ο γιατρός με συμβούλεψε με κάποιες πολύ έξυπνες πρακτικές που τις χρησιμοποιώ ακόμα και σήμερα. Έφυγα από το ιατρείο του μετά από 1,5 ώρα. Το ίδιο αίσθημα  κόπωσης. Ένιωθα άρρωστη, εξαντλημένη, τρομοκρατημένη, με ενοχές….

Καθίσαμε με τη μαμα σε ένα παγκάκι εγω έκλαιγα εκείνη με αγκάλιαζε. Μιλούσαμε για ώρες.

Για τους επόμενους 6 μήνες πάθαινα έντονες κρίσεις κάθε μέρα. Έφτασα σε σημείο να μην με αναγνωρίζω όταν κοιτούσα στο καθρέφτη. Σκεφτόμουν συνέχεια 24 ώρες το 24ωρο τα πιο θλιβερά πράγματα στη ζωή. Βεβαίωνα καθημερινά στον εαυτό μου ότι είμαι άχρηστη και ένα σωρό άλλα αρνητικά επίθετα. Έφτασα σε σημείο να μου είναι αδύνατο να παρακολουθώ μαθήματα στη σχολή μου. Υπήρχαν μέρες που δεν έτρωγα τίποτα όλη μέρα, με το ζόρι μια μπουκιά από μια μπανάνα ή μια κουταλιά γιαούρτι που και αυτή κατέβαινε στον οισοφάγο με τρομακτική δυσκολία. Δεν είχα όρεξη για φαγητό δεν είχα όρεξη για τίποτα. Ο ύπνος μου ήταν ανύπαρκτος. Έκλαιγα μέσα στη νύχτα και φώναζα για βοήθεια.
Η μέρα μου περνούσε πονώντας και κλαίγοντας. Το κεφάλι μου ήταν μονίμως «βαρύ» και πολύ «θολό» όπως αποκαλούσα εγώ. Μια αίσθηση ανικανότητας να σκεφτώ το οτιδήποτε …ακόμα και σήμερα δεν μπορώ να το περιγράψω. Στον λαιμό μου ένιωθα έναν τεράστιο κόμπο που με ενοχλούσε υπερβολικά πολύ. Δεν μπορούσα να φάω ή ακόμα και να πιω κατι καποιες μέρες. Πνιγόμουν με οποιαδήποτε τροφή συνέχεια. Πήγαινα από γιατρο σε γιατρό, υπέβαλα τον εαυτό μου σε υπερβολικές εξετάσεις. Όλα έβγαιναν καθαρά… δοξα Τω Θεο. Εγώ όμως δεν το πίστευα… ουτε τους γιατρους ουτε τις εξετασεις ουτε κανεναν. Ήξερα τι ένιωθα. Ένιωθα πόνο. Ασταμάτητο πόνο. Ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα (και από τα πιο σοφα) που αποφάσισα να κάνω εκείνο τον καιρό ήταν να σταματήσω προσωρινά την σχολή μου. Στην αρχή δεν μπορούσα να το δεχτώ, ένιωθα ότι θα με πάει όλο αυτό υπερβολικά πίσω. Οι δυο θάνατοι της γιαγιάς μου και του παππού μου εκείνο τον καιρό χειροτέρεψαν την κατάσταση μου. Ήμουν κλεισμένη στο σπίτι υποσιτίζοντας τον οργανισμό μου και εξαντλώντας τον σε υπερβολικό βαθμό. Δεν έβρισκα πλεον ενδιαφέρον σε τίποτα, δεν μου άρεσε πια να ζω… κάθε μέρα ήταν άλλο ένα «βασσανο» που έπρεπε να υποστώ…

Λίγο πριν εκείνα τα Χριστούγεννα, φτάνοντας στο πιο σκοτεινό κομμάτι της αβύσσου μου, η οικογένεια μου και ιδιαίτερα η μητέρα μου η οποία στάθηκε βράχος δίπλα μου με την αγκαλιά της και την υπομονή της, μου θύμισαν με την στάση τους κάτι που είχα ξεχάσει. Τον Θεό και την ανυπέρβλητη αγάπη Του για τα πλάσματα Του. Ζήτησα από τους γονείς μου να πάμε να επισκεφτούμε το μοναστήρι της Παναγιάς της Οδηγήτριας στην Πορταριά. Η γλυκύτατη γερόντισσα της Μονής, αφιέρωσε πολύ χρόνο για να με ακούσει ,ενώ είχε ένα σωρό δουλειές και άλλες τόσες ψυχές που ζητούσαν την συμβουλή της. Το μόνο που θέλω να σας πω είναι ότι για πρώτη φορά μετα από 5 μήνες χαμογέλασα. Ξύπνησα, αποφάσισα να σηκωθώ, φυσικά όταν φτάνεις στον πάτο δεν μπορείς να πας πιο βαθειά οπότε η επιλογή που μου έμενε ήταν να σηκωθώ και αυτή τη φορά δεν θα στηριζόμουν μόνο στα  αδύναμα πόδια μου… αλλά στην αγκαλιά Του Πατέρα μας.

Δεν θέλω να συνεχίσω την δική μου ιστοριά… απλά θα σας πω ότι αυτή η μικρή περιπέτεια τελείωσε την Άνοιξη του 2019 και μου έμαθε παρα πολλα. Εκεινο τον καιρό γνώρισα τα πιο απίθανα άτομα που πλεον αποκαλώ φίλους μου. Ξαναβρήκα τον εαυτό μου και την όρεξη μου για τη ζωή. Ξανα ξεκίνησα το πανεπιστήμιο και αυτή τη φορά έθεσα διαφορετικά τις προτεραιότητές μου. Συμμετείχα και συμμετέχω σε διάφορες δραστηριότητες δημιουργικές που με γεμίζουν και με διασκεδάζουν. Πήγα υπέροχες εκδρομές με τους φίλους μου και ένιωσα για πρώτη αληθινή φορά το αίσθημα της ελευθερίας από τον ίδιο μου τον εαυτό. Νιώθω ευγνώμων για πολλά πράγματα. Δεν ξέρω αν θα ξαναβρεθώ ποτέ σε αυτή τη σκοτεινή άβυσσό, ίσως…. Εύχομαι πως όχι, αλλά ότι και να γίνει τώρα ξέρω ότι μόνη μου δεν πρόκειται να καταφέρω τίποτα σπουδαίο στη ζωή μου. Ο άνθρωπος είναι πλασμένος για να συν-υπάρχει.

Τα ψυχικά νοσήματα είναι κάτι αρκετά περίπλοκο. Οι παράγοντες από τους οποίους εξαρτάται ο ανθρώπινος ψυχισμός είναι κοινωνικοί, ψυχολογικοί, βιολογικοί και πνευματικοί, συνεπώς αντιμετωπίζονται και πολύ δύσκολα. Αυτό που θέλω να τονίσω μέσα από αυτό το μεγάλο και ίσως κουραστικό κείμενο είναι η αναγκαιότητα της δικής μας στήριξης προς όλους όσους ταλαιπωρούνται από άγχος, φοβίες, εμμονές, κατάθλιψη και άλλα δυσάρεστα ψυχολογικά νοσήματα. Είναι εκ των ον ουκ άνευ να αντιληφθούμε ότι δεν πρέπει να κρίνουμε κανέναν και αυτό που περνάει. Αυτό που οφείλουμε να κάνουμε είναι να του συμπαρασταθούμε ανθρώπινα, να δείξουμε αγάπη. Το μυαλό μας μπορεί να γίνει ο χειρότερος εχθρός μας, σκοπός είναι να τον κάνουμε σύμμαχο και αυτό γίνεται μόνο όταν δεχτούμε την αδυναμία μας και ζητήσουμε βοήθεια αφού συνειδητοποιήσουμε την δυσμενή μας κατάσταση.

Μην αφήνεις να σε καταπιεί η μαύρη άβυσσος χωρίς να έχεις γνωρίσει την λαμπρότατη απεραντοσύνη Του Ουρανού.

Κυριακή Γαϊτανίδου

2020

|[Κ]|

Copyright © 2020 Κυριακούπολη. Με την επιφύλαξη παντός δικαιώματος.

{κάποιου είδους στοίχημα}

{κάποιου είδους στοίχημα}

Από την πιο τρυφερή μας ηλικία φαίνεται πως βάλαμε ένα στοίχημα , ένα στοίχημα με την κοινωνία. Οι όροι έχουν ως εξής: αν μέχρι την ηλικία των 22 δεν έχεις ένα προπτυχιακό δίπλωμα  ανωτάτης εκπαίδευσης, 2 τουλάχιστον πτυχία ξένων γλωσσών επιπέδου c2…άντε δεχόμαστε και c1, βραβεία και επαίνους σε διαγωνισμούς, μετάλλια και κύπελλα σε αγώνες, προοπτικές για μεταπτυχιακά και διδακτορικά στο εξωτερικό, δίπλωμα οδήγησης, νομπελ...οχι εντάξει…όχι ακόμα τουλάχιστον….. αν δεν έχεις στους φακέλους σου και στα συρτάρια σου όλα αυτά μέχρι τα 22 σου τότε πολύ απλά έχεις χάσει το στοίχημα, είσαι ένας αποτυχημένος.
Ας εξετάσουμε την πρώτη περίπτωση, εκείνη την ιδανική και την πετυχημένη που όντως στα 22 έχει καταφέρει κάποιος όλα αυτά ίσως και περισσότερα. Είναι κακό; Όχι βέβαια! Τουναντίον! Είναι αξιοζήλευτο, αξιοθαύμαστο και αξιέπαινο. Το θέμα που εγώ απλά θέλω να θίξω με αυτό το άρθρο είναι αυτή η συμφωνία, αυτό το στοίχημα που οι περισσότεροι από εμάς υπογράψαμε χωρίς καν να το γνωρίζουμε. Ίσως τα παιδιά που έχουν κερδίσει το στοίχημα των 22 τώρα να νιώθουν υπέροχα και να στοχεύουν  για ακόμα περισσότερα επιτεύγματα, ίσως όμως παλι να περνάνε την υπόλοιπη νεανική δεκαετία της ζωής τους μέσα στο κενό και στην αμφιβολία. Να νιώθουν γερασμένοι, κουρασμένοι και πιεσμένοι, ότι δεν έχουν τι άλλο να μάθουν αφού έχουν προλάβει να τα μάθουν όλα γρήγορα γρήγορα, σαν να μας κυνηγάει μονίμως κάποιος, ο χάρος των πτυχίων…. κάποιος που δεν πρέπει να απογοητεύσουμε.
Και όλοι εκείνοι που πέρασαν τα 22 και δεν έχουν ακόμα πτυχία; Είναι όλοι άχρηστοι και ανίκανοι; Δεν ξέρω..πάντως σίγουρα είναι χαμένοι. Έχουν χάσει το πιο σημαντικό στοίχημα της ζωής τους. Το στοίχημα για την καταδικασμένη δυστυχία τους. Δεν κέρδισαν, είναι χαμένοι. Έχασαν το στοίχημα, δεν είναι δυστυχισμένοι. Εντάξει εντάξει… παίζω λίγο με τις λέξεις , αυτό όμως που επιθυμώ να εκδηλώσω είναι αυτή η πικρία και η πίεση που νιώθω εγώ προσωπικά και άλλοι συνομήλικοι μου, και μια απορία, ένα μεγάλο ερώτημα που θέλω να θέσω στην κοινωνία και στην νέα μας «κουλτούρα». Γιατί θεωρούμε ότι η ζωή τελειώνει στα 22; Ε ..πως τι λέώ; Ξέρω τι λέω…δεν μπορει από τη μια να μας ζητάτε να αποκομίσουμε όσον το περισσότερο ακαδημαϊκές γνώσεις μέχρι την πρώιμη ενηλικίωση μας σαν να μην πρόκειται να ζήσουμε και άλλα χρόνια ώστε να έχουμε και τότε την δυνατότητα να μάθουμε και να αναπτυχθούμε. Εκτός αυτού είναι και επιστημονικά αδύνατο να έχετε τέτοιες απαιτήσεις από τη στιγμή που το μυαλό μας αναπτύσσεται μέχρι τα 25. Όσες γνώσεις και να αποκομίζουμε τώρα είναι αποστεωμένες και στείρες. Δεν είμαστε ακόμα ικανοί να διυλίζουμε όλα όσα ακούμε και μαθαίνουμε επειδή πολύ απλά δεν έχουμε εμπειρία από τη ζωή, απλά λαμβάνουμε κάποια ερεθίσματα τώρα. Τα πανεπιστήμια και οι ακαδημίες είναι εκ των ον ουκ ανευ, η μόρφωση καθ’όλη τη διάρκεια της ζωής μας είναι δώρο και προσόν και ευλογία, όμως δεν χρειάζεται να βιαζόμαστε τόσο σαν να μην υπάρχει αύριο. Υπάρχει το αύριο, και λέγεται ελπίδα.
Μην με παρεξηγείς δεν είπα να μην τα κάνεις όλα αυτά τα  σπουδαία και τα τρανά, όλα αυτά που κάνουν τους γονείς και τους συγγενείς πολύ περήφανους. Δεν είπα να μην πετύχεις .Και εγώ  ακολουθω αυτό το δρομο , και εγώ έχω υπογράψει. Καταπιάνομαι με πολλά πράγματα και θέλω συνέχεια να μαθαίνω και να εξελίσσομαι. Απλά προσπάθησα να διερευνήσω λίγο αυτή τη συνθήκη της βιασύνης. Λατρεύω την γνωση…την γνωση  όχι την υποταγη σε επιθυμίες των αλλων… κάνε το όλα αν μπορείς, ΟΛΑ,..ναι.. πετυχε… πετα…αλλα κανε μου μια χαρη..μην νομίζεις ότι εχεις καταφέρει και τιποτα…..ακόμα δεν καταφέραμε τίποτα, δεν γίναμε ευτυχισμένοι!

Είμαι 21…προλαβαίνω;

 Κυριακή Γαϊτανίδου  , 

φοιτήτρια Αρχιτεκτονικής, συγγραφέας, ποιήτρια, χειρώνακτρια , ερευνήτρια κτλ κτλ κτλ

 Εικόνα: γλυπτο,"Η εκ[παίδευση]" Κυριακή Γαϊτανίδου  , 2019

Copyright © 2020 Κυριακούπολη. Με την επιφύλαξη παντός δικαιώματος.